Ando privado de falar,

No estado de quen cala.

Teño calma, paz, sosego,

 

E estou sentado aquí, sentindo esta beleza

Da noite iluminada

E a lúa que semella pesar como unha esponxa,

Verter como unha esponxa de espellos e de prata

Ou calquera outro elemento metálico, brillante,

Denso e dúctil e empregado

Por ourives e alquimistas

En compor estas alfaias

De instantes que se espallan,

E que duran,

Agora que a linguaxe está perdida

E sinto o mesmo brillo da lúa na conciencia.

 

Esta áxil avenida, galardón de ter andado,

Trae os ecos do que a vida nos dispuxo en agasallo,

O seu rápido traxecto, alongada travesía.

Vexo agora o meu destino:

O solpor dun camiñante.

 

9604404700_9d55d5e312_o

Quen agora dilapide a fortuna e a existencia

E nun voo de desmesura deite a sombra sobre o mundo

E a bandeira esfarrapada dos arcanxos derrotados

Pague ao menos un denario de sol limpo polo ocaso

E un incerto acordeón sobre as laxes dos sepulcros.

 

Pague as sombras do saber e das músicas e o canto,

Pague o espello en que os fantasmas

Xa derraman o seu pranto de incendio.

 

Pague o mar deste mutismo

E esta luz de inadvertencia.

 

1082113183

Así que vivo aquí, nesta néboa das palabras,

Apalpando a súa materia falecida,

O seu voo de espectro grave,

A súa cansa corpulencia de ocaso,

A súa inerte institución,

O armamento esvaecido de altas sílabas e trazos.

 

Oh errante don Gaiferos,

O teu lombo laminado pola lúa,

A túa barba enferruxada de tabaco.

 

Oh himen, himeneo.

 

Ti intérprete de oráculos,

Miserable detective

Que procuras nestes versos,

Nestas pobres cancións,

Que non poidas encontrar na soidade do mundo,

No silencio,

No motor daquel camión camiño do horizonte,

Na campá da túa carne vertebrada,

No tamaño da harmonía e da beleza.

 

Ti, agoiro e vaticinio,

Profecía,

Organismo da amargura,

Parte e peza da aflición.

Invidente tanxedor.

 

Oh himen, himeneo.

 

30123981656_2178b84bc6_k

Ao longo dos meus anos fun seguindo o mesmo ciclo:

Unha casa, un libro.

Un libro, unha casa.

 

Sempre que alugaba algún apartamento,

Un piso, unha vivenda,

Comezaba na conciencia un torrente de discursos,

Como se alá polas fonduras da memoria,

Nalgún deses lugares onde asoma o manancial,

O lóstrego do canto,

Houbese unha vontade

De honrar o novo espazo.

 

Que sempre fun amigo dos deuses do lugar.

 

Lembro, por exemplo, o primeiro dos meus cuartos:

Unha vella habitación que daba para a sombra

Dunha rúa avesía,

Lóbrega,

Fusca.

Nestes tristes apousentos procuraba a confluencia

Do repouso e a calma, a médula e a cerna

Do traballo

E do arrebato.

 

Eran anos inclinados

Como as torres da ruína

Que inda erguían as bandeiras dos arcanxos no ocaso

E deitaron pola borda un sen fin de corpos rotos,

Anos náufragos e errantes,

Vagabundos sen destino nunha asemblea de épocas.

Anos altos e gloriosos

Que deixaron a borra

Dunha ferruxe negra

E un leite mesto e seco

No carrousel dos espectáculos da noite.

 

Nese tempo a miña casa

Era un sobrado baleiro, de estudante,

Un lugar que permitía o amencer das músicas,

Un devir esfiañado polos toxos do tempo,

Unha fonte onde beber da outonía e o canto.

Era casa compartida pola música e as letras,

Un tellado que acollía

Os chagados, os feridos,

Esmoleiros e indixentes

Do devir do corazón, das batallas da escrita,

Mais tamén do dubidar do pensamento.

Unha casa alá no alto

E con vistas ao solpor,

A catedral en sombra.

 

Houbo casas que tamén

Me ficaron impregnadas

De vocábulos perdidos

E de adverbios de estaño.

Eran tempos agrisados,

Bretemosos, neboentos,

Cando o frío esparexía

Unha rosa de misterio

No xardín do silencio.

Lustros fuscos, extinguidos,

No mencer da anunciación

Para o arcano melodista,

Tempos tintos como viños

De uva gorentosa.

E os anacos dunha idade

Tan sombríos como as cordas

Dun piano descomposto

Ou que mesmo atesouraron,

Entre as manchas das paredes,

Unha rosa de pus,

Unha espiga de pranto.

 

Houbo, mesmo, habitacións

Que aínda brillan desde a sombra,

Duradoiros relampos que difunden o acougo

Moendo a rara pedra do solpor

Nun mar de transparencia.

Moradías de aluguer

Que agasallan nos soños

A flor do transitorio,

O voo do esquecemento.

 

Lembro aquela en que abriches

O meu corpo arrebatado

E brincamos a tirar

Os dados do destino.

Eran leitos abisais,

Como un sulco polo centro,

As nosas mans superviventes dos asaltos

Ao castelo do poema.

Foi preciso irmos ao fondo

Dos delirios da linguaxe,

Unha danza das febres que habitei.

Os asombros do mencer polo horizonte.

 

Foron cuartos que pasaron

Polo século deixando

Unha mácula de espectros

Un rumor sobre as imaxes,

Un ruído cromático.

 

Casas, moradías, residencias,

Vivendas, hospedaxes.

 

Mais de todas conseguín,

Tal mapoulas dos seus prados,

Moitas páxinas longas

E adxectivos de frío,

Epístolas e notas devastadas pola chuvia

Como un ventre onde se fundan as palabras

Nunha rara sinfonía de adxectivos e cabalos.

 

Cantas horas consumidas

A tentar entretecer

Os fianchos dunha idade

E as las da súa tristeza.

Cantas tardes coa atención

Concentrada no devir,

No miúdo devalar do tempo polas marxes.

 

Houbo casas e houbo libros, recoñezo.

Houbo táboas e tellados que afastaron o vivir,

Que premeron sobre a carne un agarimo de algas

E estragaron a semente dun inferno de recordos.

 

Foi un xeito de vivir.

Ir pasando polas casas,

Ir verténdote nos libros.

Como os vermes que transitan sobre a carne corrompida,

Como o mofo que abalora un barco naufragado.

 

yerkaland-surreal-paintings-of-jacek-yerka-31

painting by Jacek Yerka

A finais do mes de xuño de 2015 sufrín un pequeno accidente vascular que me deixou sen fala. Durante varios días, internado na UCI dun hospital vigués, experimentei, sen ser quen de artellar unha palabra que puidese ser entendida, a presenza dunha luz na conciencia, acaso aquela lumen da que falaban os filósofos medievais, unha especie de sol interior arredor do que xiraba toda a miña mente mais que era previo á linguaxe. Cando recuperei a fala, e a escrita, comecei tamén a escribir este Xirasol, unha serie de poemas que ofrezo desde o anterior post e que tentan ser testemuño da experiencia.

Pois cultivo desde hai días esta planta de linguaxe,

Este estraño xirasol…

Oh himen, himeneo.

Non é viño iso que verten neste cálice da tarde

As materias que derrama esta planta de papel,

Este voo de espellos cegos polas cámaras da alma.

Non é noite iso que chega polo fondo do horizonte

Nin os restos dunha borra en suspensión,

Sedimento ou gravidade do misterio,

Beneficio dunha chaga, capital dunha tristeza.

Son os días que prenderon reducidos,

As ruínas da desgraza,

Os destrozos do infortunio.

As balizas das estremas do vivir.

Oh himen, himeneo.

Non é noite o que cabalga, o que salta por enriba

Deste tempo delicado, desta hora do fin,

Senón o tenebroso deste son,

O sombrío dos enigmas.

Quen lle pode dar sentido

A esa nube que se afasta

E que agora me aparece como un signo

De enunciados ambiguos, de arbitrarias sospeitas.

Quen lle pode arrebatar a esta hora de sombra

A noticia,

Ese pus que se proxecta nunha luz de esquecemento.

girassol-2