Catro poemas para os fogos de Bouzas

O vindeiro domingo, 16 de xullo do 2017, nas pausas e entreactos dos monumentais fogos de artificio das Festas de Bouzas, o meu amigo Maximino Fernández Queizán declamará catro poemas da miña autoría.

 

Pastoral

ANDAR polos camiños do mundo sen máis rumbo
Que o simple percorrer distancias, procurar
Lugares, ríos, pontes, ermidas nas alturas.
Caer por unha vía seguindo unha derrota
De fentos, de enxurradas, o mesmo que un pastor.
Seguir do gando o paso, penedos entre xestas,
E ser na longa noite, gardado polos cans,
Sublime soidade dos matos, dos outeiros.
Vagar como quen segue o brillo dunha estrela.
Quecer nunha fogueira austeros bebedizos,
Libar de cando en cando o mel dalgún licor
E non obter de humanos máis trato que o silencio
Errante como un leve paxaro que emigrase
Fuxindo do seu fado, xa libre do destino.

images-2

 

Realidade

ÁS VECES é mellor seguir na realidade,
Deitarse baixo a sombra das árbores a ver
Os líquidos que o mundo dispuxo na conciencia,
E andar polos camiños confusos da lembranza
Seguindo un vello norte, algunha rota antiga.
Deitar pesadas áncoras no leito dalgún río,
Deixar que as augas pasen e ollar como o fluír
Do tempo e da enxurrada do inverno se apresura
Na busca dunha foz, dun límpido remanso.
Feliz quen considera sentar xunto á ribeira
E nesta acción culmina un feixe de percursos,
O límite de moitos camiños emprendidos.
Feliz quen nega o mundo dos triunfos e a vaidade,
Aquel que desde a calma refuga os agasallos,
E alí sentado escoita os páxaros bater
As alas nun escándalo na lámina das augas.

 

images

Xardín

AS NOITES van dispondo aneis de fráxil néboa nos lindes do meu mar
e os ecos que altas aves difunden cara abaixo
posúenme en acordes turbulentos,
sinais de frautas graves afundidas
como vellas goletas preñadas con ouro
ou de harpas que tanxen o voo dunha liña
afastada e distante.
Nas altas alboradas
a terra adquire un brillo tan roxizo
que hai un soño de arxila poboando no mar
o vaivén dos cabalos que corren a praia
ou sinalan no asombro outro lenzo de longas areas.
E unha alauda que chega no medio da tarde,
acendendo unha esfinxe de casas ao lonxe,
vén abrir unha caixa de vidros antigos
e fechar un castelo,
o xardín onde soño o teu rostro embazado de sombras.

hqdefault

 

 

Barcos

NINGUÉN virá deitar a ollada nestes barcos
De cansos que están hoxe, varados sobre a praia,
O sal do mar virando as cores da pintura,
As algas pondo un leve matiz de brillo e verde
No lombo que sulcou as ondas entre a néboa.

Proxectan no silencio un eco amortecido,
Fantasmas sen oficio nin ruta nin camiño,
Inermes viaxeiros á espera doutro rumbo.

Disparo contra eles a cámara prendida
E capto o seu reflexo na luz e na mirada,
Azuis desdebuxados no límite do branco,
Marróns que se perderon e agora poden ter
Metais enferruzados, brochazos de gasóleo.

Tamén noutras alturas da vida eu embarquei
En busca de ribeiras, de illas e naufraxios,
E dei polas estradas do mar algunhas voltas,
Cativo de tormentas e tristezas.
Tamén eu fun varado despois de travesías,
Tamén volvín sulcar as augas entre escumas,
Relampos de crepúsculo.

Por iso ollar os barcos é case como ollar
O pouco que aínda gardo dos tempos dos lugares,
O escaso capital que en anos aforrei
Das pratas e os denarios dos soldos da existencia.

Por iso as longas fotos que estendo teñen barcos,
As naves que hai por dentro, caladas a sulcar
Os mares sen distancia, a noite entre vapores,
Océanos de vida. Lagoas de lembranza,

maxresdefault

O Círculo

a Ramiro Fonte

No interior do Café Derby, aquela noite de chuvia

uns homes que, tal vez, eu fun e non recordo
dispuxeron a súa ollada no silencio do interno
e ao deitárena nos lindes dun antigo espello roto
que aquecía entre os seus vidros a lembranza
doutra noite, outra sala, outro espello perdido,
escribiron:
“que a miseria dourada destes versos,
fechados no cofre das augas,
perdure alén do voo das aves e da aurora
e que nunca se me apaguen como os días
nin deveñan cinza nin idade”.
A man que agora imprime
o sangue inútil destas letras
é a súa.

E non a que eu contemplo percorrendo a brancura do papel.

 

4K0_0034 copiar

Odisea

Do antigo mar que sulcan as palabras
en naves cheas de ánforas e hexámetros
só lembro o vello aroma do crepúsculo
e esa vaga circular efíxie que na noite
despois das chuvias fertiles de Abril,
emerxe desde o fondo,
atravesando espazos co seu corpo
e abrindo a leve xanela do verán
con un fulgor lunático.
Do resto gardo un eco fráxil,
esvaído como a pomba da mañá
sobre un muro de cal,
e só, as veces,
cando o ingreso do outono é violento
e embalsamo o desexo con flores antigas,
lembro a lua a caer,
vnrtixinosa, acesa,
sobre o doce perfil e a sombra do teu corpo,

Nausícaa.

 

14553009212_74344c841f_o copiar

de O regreso das ninfas, 1985

Dirixo agora este poema

no que a lúa lentamente se derrama como un viño
e un limpo regato de prata se achega até os lindes da morte
á muller que desde a face máis remota do tempo,
contemplándome, perdura.
A ela, pois, todo artificio,
os murmurios do incendio que a sombra apagou
e as correntes de cinza que virán caer entre as augas do diluvio.

Pouco máis pode entrar nestes versos soñados.
Só a lembranza do amor e das bocas
procurándose enteiras nun grito
de desexo. E tal vez
esa inmensa, fluvial, milenaria lágrima
que a noite oferece á memoria
mentres baixan as horas do mes de Heshuán
a deitar pola sombra o seu eco orvallado
nesta vella nación sen fronteiras.

 

191 copiar

de O regreso das ninfas, 1985

Ás veces, na mañá

Ás veces, na mañá, cando o vento sopra leve
e hai no ceu un regueiro de nubes
fico algúns instantes a mirar desde a xanela
para o rosto cincento do día.

Nos lonxes o antigo voo das aves a tecer
o pano xa outonizo do horizonte.
A silente figura das faias
debuxando sobre o campo unha cor púrpura.
A humidade das tellas reflectindo a loucura do sol.
E unha liña de fume a se erguer polo ar,
eaquecida do paso da brisa.
É preciso que entón ofereza o meu corpo
á chamada secreta do tempo

e que mesmo un sorriso de tenue alegría
veña espido sulcar os meus labios

porque é certo que a vida está aberta e prosegue.
Mais ás veces, no solpor,
cando a lúa vai morta e o silencio se estende
coa xanela fechada medito na sombra
e alá do fondo do espazo recollo
o lamento dun grito, a soidade do escuro,
esa angustia apagada, oh a cinza que torna.

 

17569072034_1af999f9d7_o copiar

de O regreso das ninfas, 1985

 

Ars poetica

Sulcando unha tarde de outono a ribeira do Sena
cando as aves tecían a sombra na varanda das pontes
e voaban nas rúas as follas dos choupos
reparei sobre as augas no rosto difuso
do home que eu fora había algún tempo.
“Xa non serás o que quixen” clamaba,
escoando a sua voz nun filtrar de aflición.
“Só un reflexo de ti me contempla”.

 

 

18505870311_edb2cac931_o copiar

de O regreso das ninfas, 1985