O viño

Nos cuartos clausurados das páxinas do olvido,  
nas gándaras de neve que hai despois dos anos,
no alto das estatuas,
a sede que me habita, sublime, precipita
un voo de viño azul, escuro até o vermello,
disposto como un signo da morte dos invernos.

Nas prazas e palacios, nas rúas e plateas,
nas follas que deitaron as árbores no chan,
no leito amortecido das herbas e das flores,
felices de ir vagando por pontes e fronteiras,
fulxindo como estrelas queimadas de claror,
o viño gorentamos, deixamos escorrer
na boca como un doce de néboa e de quentura.

Na sombra que esparexe a tarde en porcelanas.
En tres ou catro cartas escritas nunha hora
que foi pola distancia erguendo unha fariña 
insomne de preguiza e soños e fracasos.
En chairas, en ribeiras, en vales ou en ríos,
selándonos os labres con flores arrincadas,
o viño estaba alí,
xamais deixou de darnos praceres e linguaxe.

sedentarismo

Instalación de Ana Madureira no Festival Internacional de Teatro de Rúa de Santa María da Feira, Maio do 2012

as graves cordas brunas (soneto en alexandrinos brancos)

Que luxo esparexer os meses daquel tempo

nos montes, no solpor, nas praias consteladas,

a xeito de bandeiras, de erguidos estandartes,

cristais que o vento inzou de follas e silencio.

As torres que se prenden no límite da néboa.

As aves que atravesan a calma vestidura

da tarde como un voo de cinza ou de tristeza

ficaron sen misterio, do enigma abandonadas.

Así que agora empuño o lapis para obter

un signo como un vidro de sal ou de loucura

e darlle novo empuxe ao corpo derrubado.

Porque esas son as regras do xogo da ruleta:

a música de réquiem, as graves cordas brunas,

sinais do meu periplo nas chagas da existencia.

Fuxir

As néboas derrubando alpaca enferruxada

Que o espello ha repetir. A luz sobre o cabelo.

O sal entre os seus labios, un sal de vidros breves,

Os mares sen distancia, a tarde entre vapores

Que logo caen envoltos en fume de fracaso

No lenzo esvaecido do opaco firmamento.

Oh vós, mellor vosoutras, fuxindo cara ao sur,

E a noite como un froito da árbore do amor,

Despois de que o crepúsculo acenda unha penumbra

Como subir (a unha árbore)

 

Instalación de Ana Madureira no Festival Internacional de Teatro de Rúa de Santa María da Feira, Maio do 2012

Roma

 

Non sei que fago en Roma. Hai moito que partín.

Leváronme consigo as lúas funerarias

De meses xa caducos, de estrelas esquecidas.

E fun polos camiños, no lombo do solpor,

Soñando outras herdades, remotos prados verdes.

Mais sendo unha evidencia que tiven que fuxir,

Tamén é certo o soño que Roma culminou,

A flor de forma irada que cruzan lamacentos

Devalos estivais, a esencia que se achega

Do mar en leve brisa, a neve na distancia

Da plácida montaña. Por iso regresei

E achei consolo aquí. Eu viña derrubado

E foron as ruínas, os restos de esplendor,

Insólitos vestixios de auxes e de cumios,

Materias afundidas no leito da debacle,

O sopro que alentou o corpo enfebrecido,

Un beixo sobre a pel cuberta polas chagas.

Así que amei axiña o imperio sen fulgor,

Os vellos poderíos deitados sobre a lama,

O insólito relampo do luxo derrotado.

Por iso vivo en Roma. Por máis que as estadías

Non sexan máis que breves semanas entre anos

E logo unha distancia me afaste dos outeiros,

Do río que devala silente so as pontes,

Da cor de terra e sol que teñen os palacios,

Eu moro sempre aquí. E son estes camiños

Aqueles que abren rumbos e estradas para a alma.

Escoitas, pois, lector, nas tristes cantinelas

Que deito sobre follas, cadernos, almanaques,

A leve sinfonía do corpo agradecido,

O son de pedras vellas fundidas pola historia,

Asomos dunha súbita, crecente inspiración.

Non sei que fago en Roma. É certo que partín

Mais nunca foi posible partir sen regresar,

Tomar algunha vía camiño do solpor,

Camiño de Fisterra, do océano, da noite,

Deixar estas urdimes de casas para sempre.

Así que estou en Roma. Xamais logrei fuxir.

Oh nunca quixen irme.

esplendor de Portugal

Fotos

Encontro agora en caixas as fotos da derrota,

Asombros dunha luz batendo contra os corpos,

A prata reflectinte ferindo con borralla

Lugares que eu andei, terrazas, monumentos,

Amigos que roubou a morte ou o silencio,

Veráns que se perderon, invernos tan sombríos

Que as páxinas tenderon a ser escuridade,

Tan só unha leve luz, algún matiz de branco.

E abro os vellos álbumes, as caixas onde xacen

Silentes claridades e rostros a facer

Acenos e debuxos, silentes asubíos

Que xa ninguén escoita. Recortes de xornais,

Noticias obsoletas que nunca chegarán

A ser parte da Historia. Retratos que tiveron

Un día actualidade e agora mesturadas

Con sombras turbadoras do outono e da memoria.

E gardo as vellas caixas. Enterro esas imaxes.

Inhumo o seu misterio. A tarde está a deitar

Un lume de cereixas e vidros mentres bebo

O tinto da amargura, o caldo da aflición.

ULTRAMARINA

CANTAR os grandes coitos do tempo colonial,

As damas que, mestizas, lograban seducir

Varóns que na arribada toparan a fortuna,

Escravos que, xa libres, de súpeto ficaban

Prendidos dunha ollada nun bazar,

Mercantes mariñeiros cegados polo trópico

Que daban a súa vida por tal revelación,

Seguros de que o signo que abrira no seu corpo

Aquela sinfonía de lóstregos de cor

Non era máis que o grito da especie que os chamaba.

Cantar aquelas noites ardentes de paixón,

O rostro enfebrecido de insólitas doenzas,

Os gritos que chegaban da selva pronunciando

Palabras de pecado, de rapto, de luxuria,

De cregos que perderan de súpeto o seu dogma,

De homes que entregaban o voo da mocidade

Nun leito vaporoso de insectos e de chuvia.

Ser donos dese tempo, da vida que iniciaba

Veloz o seu percurso con sede de esplendor

E axiña aparentaba ser quen de construír

A Ópera na selva, no centro de Manaus,

Daquela só unha mota de pó entre a fluvial

E súbita enxurrada do río imprescindible.

Estar de novo alí, vestindo traxe branco,

Fumando un longo habano do brazo de muller

De sedas ataviada, o sangue mesturado

Dun pai escandinavo e escrava negra negra,

E ser nese momento de altura do destino

Consciente dos seus labios, do brillo da súa ollada.

Entrar para que soe a voz do gran Caruso

E entón, como nun soño, sentir que dese tempo

Despréndese a ruína, o escándalo da morte.

Baixar daquela en barco no trópico nocturno

Beixándoa sobre a proa, sentir que o noso rumbo

Do río no devalo, é rumbo de planetas,

De estrelas, de galaxias, e nada nos espera.

Tan só un leito branco, un tálamo nupcial.

SECRETO ACORDEÓN

AQUELES que entregados ao rito de cantar

Esquecen os segredos da beleza

E o barco amarran forte en pétreo embarcadoiro

Por medo a unha loucura de ventos e galernas

Oh estraños navegantes que son por eses mares

Que forman as palabras

Pois temen o vaivén das ondas e o naufraxio

E nunca arriscan vida nin peito nin afogo.

Así que nunca embarcan de noite ou na certeza

De ventos e perigos, levando unha marea

De tardes e paxaros, caldeiros con follaxe

De hortensias inmoladas no altar que erixe outubro.

Mais eses grandes, altos, que saben como entrar

Nos líquidos azougues do espello da tristeza,

Aqueles que se arrincan do peito unha mañá

E son unha mestura levísima de outono

Con pedra verdecida; aqueles que conducen

De súpeto até abril e alí dispoñen flores,

Ben saben as maneiras, os modos, o costume

Dos barcos e as canoas, as góndolas, os iates,

E sempre errantes vogan, quen sabe a que destino,

Tocando o seu funesto, secreto acordeón.