Horizontes (de expectativas)

Ás veces, na mañá, cando o vento sopra leve
e hai no ceu un regueiro de nubes
fico algúns instantes a mirar desde a xanela
para o rosto cincento do día.

Advertisements

E cumprirás o teu destino de ruína

E cumprirás o teu destino de ruína
E serás corpo canso,
Espranza derrotada,
Espello do fracaso,
Unha borra que ficou do viño consumido,
Da cera derretida, 
Un vestixio,
Refugallo
Dun antigo vivir,
Desperdicio,
Varredura. 

Da ruína dos imperios

Feliz quen derrubado no límite outonizo
Do curso da súa idade contempla o devalar
Dos tempos e a ruína de torres e palacios.
Pois nada máis ingrato que non ollar caer
Nas horas de crepúsculo e noitiña
Aqueles poderíos que os días asombraron
E velos, pola contra, erguidos, xubilosos,
Abríndolle cancelas ás novas xeracións,
Seguros de poder guiar as novas xentes
Por ríos e camiños de insólita arroiada.

Feliz aquel que enxerga os altos baluartes
Fendidos por un lóstrego de lume
E así contempla a noite enchida por incendios
E rúas e avenidas e prazas e alamedas
Sumidas na confusa poeira dos destrozos.

Molestos incidentes, roturas, barricadas,
Disturbios e carreiras, insomne griterío,
Abaten os poderes daquela engalanados
E así como os outrora tiránicos derruban
As piras e atalaias da súa fe
Tamén as novas hordas erixen sen querelo
Os cánones morais das épocas vindeiras.

Os salgueiros do río

Estes que deviñeron tópicos do meu imaxinario foron durante anos esquecidos por min. Até que foron recuperados pouco e pouco pola linguaxe: OS SALGUEIROS DO RÍO. Evocan tardes de verán ocupadas na recolleita ociosa de flores de manzanilla xunto á nai. Interminables tardes de verán e bicicleta. Velaí algúns exemplos:

“Durmín a sesta debaixo dun salgueiro. E soñei. A árbore cortárona. O soño, non puideron”.
“Fechado en grave sombra, sen días para ver  
a música que xorde do río entre salgueiros”. 
“Deixei que a vida fose un vento que acariña o corpo entre os salgueiros”
“Como a noite polas árbores ou o río nos salgueiros”.
“As efixies dos salgueiros derrubando na súa umbría o lamento esvaído da brisa”.

Pastoral

ANDAR polos camiños do mundo sen máis rumbo
Que o simple percorrer distancias, procurar
Lugares, ríos, pontes, ermidas nas alturas.
Caer por unha vía seguindo unha derrota
De fentos, de enxurradas, o mesmo que un pastor.
Seguir do gando o paso, penedos entre xestas,
E ser na longa noite, gardado polos cans,
Sublime soidade dos matos, dos outeiros.
Vagar como quen segue o brillo dunha estrela.
Quecer nunha fogueira austeros bebedizos,
Libar de cando en cando o mel dalgún licor
E non obter de humanos máis trato que o silencio
Errante como un leve paxaro que emigrase
Fuxindo do seu fado, xa libre do destino.

Odisea

Do antigo mar que sulcan as palabras
en naves cheas de ánforas e hexámetros
só lembro o vello aroma do crepúsculo
e esa vaga circular efíxie que na noite
despois das chuvias fertiles de Abril,
emerxe desde o fondo,
atravesando espazos co seu corpo
e abrindo a leve xanela do verán
con un fulgor lunático.
Do resto gardo un eco fráxil,
esvaído como a pomba da mañá
sobre un muro de cal,
e só, as veces,
cando o ingreso do outono é violento
e embalsamo o desexo con flores antigas,
lembro a lua a caer,
vnrtixinosa, acesa,
sobre o doce perfil e a sombra do teu corpo,

Nausícaa.

FAR FROM THE MADDING CROWD (William Blake)

FELIZ quen acollido nas sombras dalgún souto

As cabras pastorea carente de cobiza

E prende coa súa lira o lume dunha música

De outono engalanada con xestas, con acacias. 

Os tránsitos emprende por corgos e sendeiros

Sen ver sequera ao lonxe negocios dos humanos

E liba as augas limpas das follas con xeada

Ou toma das figueiras o froito madurado. 

Alí de noite ensume o corpo nunha manta,

Sosega os cans e deixa as cabras a durmir  

E entón o ceo enxerga en leda observación  
E toma da linguaxe dos astros a palabra.

Filografía

E andan nubes a verter o seu corpo no horizonte,
Derramadas de outubro ou de novembro,

Amplas, libres, derretidas,
Como un longo carrusel que vira o mundo,

E deléitannos co fume,
Suspendidas na tristeza,
A daren conta de que segue
O balbordo e o bulicio,
A algarabía.

Porque a vida son clamores
E disturbios e tumultos.
O ballet dunha paixón,
Abanqueiros e fervenzas.

Fotosofía

A letra é unha mancha. O stylo, un punzón. O único texto inmaculado, a páxina en branco, o silencio.

As letras, que son manchas, en inglés tamén son cartas. Xente enviándose manchas. Garabatos de lama ou de sangue. Humanos.

O autor é como o dono dunha fonte. Pode posuír o cano. Mais a auga non é súa. Nin antes nin despois.

Literato, non letrado, o poeta colinda co pecador e o delincuente. O seu refuxio na linguaxe é unha fuga do cárcere do mundo..

O mundo como elipse. Cada segundo os relatos deben ser renovados. A primacía do misterio.

A elipse. O que nunca daremos contado. O que é preciso imaxinar. A fronteira entre a luz do simbólico e as tebras do imaxinario.

O simbólico non substitúe o real senón que o incrementa. Cada falar é un obxecto máis do que falar.

 Digo. E, dicindo, o mundo é aínda máis inefable. Non hai silencio que me cure. Nin palabra que me salve.

 E dixo entón o oráculo: “A letra é unha mancha. O stylo, un punzón…”