Ás veces, na mañá

Ás veces, na mañá, cando o vento sopra leve
e hai no ceu un regueiro de nubes
fico algúns instantes a mirar desde a xanela
para o rosto cincento do día.

Nos lonxes o antigo voo das aves a tecer
o pano xa outonizo do horizonte.
A silente figura das faias
debuxando sobre o campo unha cor púrpura.
A humidade das tellas reflectindo a loucura do sol.
E unha liña de fume a se erguer polo ar,
eaquecida do paso da brisa.
É preciso que entón ofereza o meu corpo
á chamada secreta do tempo

e que mesmo un sorriso de tenue alegría
veña espido sulcar os meus labios

porque é certo que a vida está aberta e prosegue.
Mais ás veces, no solpor,
cando a lúa vai morta e o silencio se estende
coa xanela fechada medito na sombra
e alá do fondo do espazo recollo
o lamento dun grito, a soidade do escuro,
esa angustia apagada, oh a cinza que torna.

 

17569072034_1af999f9d7_o copiar

de O regreso das ninfas, 1985

 

Advertisements

Ars poetica

Sulcando unha tarde de outono a ribeira do Sena
cando as aves tecían a sombra na varanda das pontes
e voaban nas rúas as follas dos choupos
reparei sobre as augas no rosto difuso
do home que eu fora había algún tempo.
“Xa non serás o que quixen” clamaba,
escoando a sua voz nun filtrar de aflición.
“Só un reflexo de ti me contempla”.

 

 

18505870311_edb2cac931_o copiar

de O regreso das ninfas, 1985

L´eclair

Sentado unha noite na Quintana dos Mortos
cando o voo dos reloxios enchía o seu eco na pedra
e pairaba un orballo de cinza nas torres doentes
escoitei a cidade renxer esvaecida,
achegarse nun laio de sombra ao meu corpo
e soprar nos meus beixos a voz do delirio:
aqui están para sempre
a loucura

e o outono.

 

Suplemento a Martín Códax

Baixando ao tempo gris que se alongara
polas fragas dun inverno a fenecer
furtámoslle á tristeza a inútil sombra do reloxio sobre as horas

e a esvaída escuridade dos espellos
noutro tempo namorada da beleza
por enchermos de oferendas xa marítimas, florais
ou coa cinza que esparxen as idades
todo o abrente que desvela a túa pegada.
Sobre a lene baixamar
(debuxos que perderon o perfil
e oboes que se debruzan sobre o lombo da tarde)
dicímosche cousas moi tristes:

“Cando as faias que acenden o outono recollen o voo
da soidade que baixa con corpo de alauda…”

“Xace un home que andou na palabra
a erguer unha nube de fontes…”

ou tal vez

“Coa lentitude dos páxaros gardaba nas
súas mans o poema…”
mas enriba das auroras da camelia,
na ledícia do ouriol
ou no mar que aínda fenden navíos
ao sulcaren a esponxa da noite
a tua voz que o silencio gardou xunto as áncoras
no beiral da brisa que se alonga asobiando
deita un nó de pracer sobre a corda
que aínda cinxe a neve dos homes
o secreto corpo da tarde.

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

de O regreso das ninfas, 1985

Sepharad

Como hei trobar oh íntima Toledo
a xoia dos teus mármores, o voo
e a fragancia do teu corpo de oliva?
Como as aves que sulcan o ceo debuxando na brisa unha ponte
e a soidade dos ríos que baixan ao encontro do esteiro?

Coa tristeza do eco que deixa o rabel afogando suores de incenso?
Non. Mellor será que te garde
para o canto do ouriol.

canon350 229 copiar

de O regreso das ninfas, 1985

TIME IS AN OCEAN BUT IT ENDS AT THE SHORE

Cando o corpo dos meandros repouse baixo as aves

sinalando novas sulcos para as águas

por entre as madeiras cansas

e na fondura dun arroio a terra mol

outorgue á entrada do solstício

o tremor da herba que medra

procura entón ese convite que te chama para sempre

á paisaxe onde agrelou a escuridade.

E gárdate do pó que murcha as cores e debuxa

o tempo nas palabras. Mais non do abrente

dunha rosa ou do silencio

da tarde.

Para o mar que procuras (a sombra)

mentres baixas na brisa oh leve ouriol

leva as áncoras novas e a raia dun voo,

nacente como un eco de sal, voluptuosa.

 

231 copiar

de O regreso das ninfas, 1985

SNORRI STURLUSSON

Ao sairmos do país pola gorxa do fiordo

abeirando a mole nívea das illas

os navíos debuxaron entre sulcos e ronseis

o efíxie do solpor (ese cristal que afoga o mar

inzándose de cores) para teren propícias as aves.

“Agora ti serás, oh branca e mol Noruega,

a xoia que procuren os meus ollos

brotando da nostálxia para sempre”

dicia aquel que eu fun erguéndose na popa

coa pena e co tormento da partida.

A espiña dunha rosa fende a brisa ao anoitecer.

O espello no que a tarde garda escuros grans de ouro

reflexa aquel instante de loucura.

Lembro que esquecín a língua que falaba

e, as veces, cando soño,

por entre as follas húmidas das árbores,

advirto a sombra da neve

e a lixeira melodía das harpas e os oboes

 

FullSizeRender 100 copiar

de O regreso das ninfas, 1985

Cai a ·cinza na pel como a prata no outono

e os arroios que estenden o início do mar.

 

Todo é vello na terra.

 

Até os páxaros breves que chegan as faias

anunciando entre a néboa esvaída dos sulcos

o tesauro da flor que xuntou a sua marte

co arrecendo da erva.

 

E só ti, meu remanso de alaudas,

gardas dentro o sinal dun ocaso

para tanta aflición.

 

P1020921 copiar

de O regreso das ninfas, 1985