Andan aves a pousar polas sombras da memoria

Andan aves a pousar polas sombras da memoria,
Sen permiso,
Como entrando desde a néboa
Por unha porta escura,
Sen quereren amolar,
Unha brisa tan sutil a que moven coas ás.

Seica veñen desde o olvido,

Por camiños xunto ao mar do esquecemento.

Traen no bico unha guirlanda,
Unha carta
Que alguén non enviou,
Un borrancho
Sobre unha folla murcha.

Advertisements

Círculos de sombra

Xa todo aconteceu. O tempo está detido.

Aquilo que esperaba non sei por que razón,

as épicas da vida, as glorias da existencia,

vocábulos que os ventos roubaran nalgún pozo

prendidos a unha lámpada, 

ficaron estragados, en cinza a derramarse. 

Só queda o que roubei ás brétemas do ocaso.

O premio da memoria. 

O peso do tormento. 

Un fío de augas limpas nos círculos da sombra.

As dúas polarizacións básicas da escrita casariana

Este traballo forma parte dun traballo de dimensións moito maiores que estamos a desenvolver desde hai un tempo a partir da obra literaria de Carlos Casares. Trátase dunha análise e descrición da súa poética feita segundo os recursos da semiótica greimasiana, da psicanálise e da crítica da ideoloxía. Encontramos que estes trebellos analíticos producen resultados de interese á hora de dar conta da evolución histórica e estética da nosa tradición narrativa ao longo dos últimos lustros. Moitos dos asuntos que son relatados aquí serán obxecto de obxecto de estudo en dimensións amplificadas nun traballo aínda sen rematar mais que xa camiña cara á súa culminación, tanto na concepción como na redación.

Entropía

Os ceos están na orixe do romantismo na imaxe neoclásica.
A sexta de Beethoven. E a súa tormenta. Turbando o espertar feliz de encontrarse no campo.
Sintagma e entropía.
Harmonía e trebón.
As cordas pitagóricas e a percusión. 
Verdi e Wagner. 
A segunda lei da termodinâmica. Cando un sistema reduce a súa entropía no interior esta aumenta no exterior.