L´eclair

Sentado unha noite na Quintana dos Mortos
cando o voo dos reloxios enchía o seu eco na pedra
e pairaba un orballo de cinza nas torres doentes
escoitei a cidade renxer esvaecida,
achegarse nun laio de sombra ao meu corpo
e soprar nos meus beixos a voz do delirio:
aqui están para sempre
a loucura

e o outono.

 

Suplemento a Martín Códax

Baixando ao tempo gris que se alongara
polas fragas dun inverno a fenecer
furtámoslle á tristeza a inútil sombra do reloxio sobre as horas

e a esvaída escuridade dos espellos
noutro tempo namorada da beleza
por enchermos de oferendas xa marítimas, florais
ou coa cinza que esparxen as idades
todo o abrente que desvela a túa pegada.
Sobre a lene baixamar
(debuxos que perderon o perfil
e oboes que se debruzan sobre o lombo da tarde)
dicímosche cousas moi tristes:

“Cando as faias que acenden o outono recollen o voo
da soidade que baixa con corpo de alauda…”

“Xace un home que andou na palabra
a erguer unha nube de fontes…”

ou tal vez

“Coa lentitude dos páxaros gardaba nas
súas mans o poema…”
mas enriba das auroras da camelia,
na ledícia do ouriol
ou no mar que aínda fenden navíos
ao sulcaren a esponxa da noite
a tua voz que o silencio gardou xunto as áncoras
no beiral da brisa que se alonga asobiando
deita un nó de pracer sobre a corda
que aínda cinxe a neve dos homes
o secreto corpo da tarde.

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

de O regreso das ninfas, 1985

Sepharad

Como hei trobar oh íntima Toledo
a xoia dos teus mármores, o voo
e a fragancia do teu corpo de oliva?
Como as aves que sulcan o ceo debuxando na brisa unha ponte
e a soidade dos ríos que baixan ao encontro do esteiro?

Coa tristeza do eco que deixa o rabel afogando suores de incenso?
Non. Mellor será que te garde
para o canto do ouriol.

canon350 229 copiar

de O regreso das ninfas, 1985

TIME IS AN OCEAN BUT IT ENDS AT THE SHORE

Cando o corpo dos meandros repouse baixo as aves

sinalando novas sulcos para as águas

por entre as madeiras cansas

e na fondura dun arroio a terra mol

outorgue á entrada do solstício

o tremor da herba que medra

procura entón ese convite que te chama para sempre

á paisaxe onde agrelou a escuridade.

E gárdate do pó que murcha as cores e debuxa

o tempo nas palabras. Mais non do abrente

dunha rosa ou do silencio

da tarde.

Para o mar que procuras (a sombra)

mentres baixas na brisa oh leve ouriol

leva as áncoras novas e a raia dun voo,

nacente como un eco de sal, voluptuosa.

 

231 copiar

de O regreso das ninfas, 1985

SNORRI STURLUSSON

Ao sairmos do país pola gorxa do fiordo

abeirando a mole nívea das illas

os navíos debuxaron entre sulcos e ronseis

o efíxie do solpor (ese cristal que afoga o mar

inzándose de cores) para teren propícias as aves.

“Agora ti serás, oh branca e mol Noruega,

a xoia que procuren os meus ollos

brotando da nostálxia para sempre”

dicia aquel que eu fun erguéndose na popa

coa pena e co tormento da partida.

A espiña dunha rosa fende a brisa ao anoitecer.

O espello no que a tarde garda escuros grans de ouro

reflexa aquel instante de loucura.

Lembro que esquecín a língua que falaba

e, as veces, cando soño,

por entre as follas húmidas das árbores,

advirto a sombra da neve

e a lixeira melodía das harpas e os oboes

 

FullSizeRender 100 copiar

de O regreso das ninfas, 1985

Cai a ·cinza na pel como a prata no outono

e os arroios que estenden o início do mar.

 

Todo é vello na terra.

 

Até os páxaros breves que chegan as faias

anunciando entre a néboa esvaída dos sulcos

o tesauro da flor que xuntou a sua marte

co arrecendo da erva.

 

E só ti, meu remanso de alaudas,

gardas dentro o sinal dun ocaso

para tanta aflición.

 

P1020921 copiar

de O regreso das ninfas, 1985

Der Abschied

Cantábaslle triste Ich liebe meinen Mann

ás primeiras sombras do inverno

naquel café do Báltico sen nome.

 

As áncoras da noite no repouso

e a eivada luz tinxida de ribeira

alongaban a estancia do eco

no espello dunha música de esponxas.

 

Como esquecerte, oh Alemaña!

 

Grande é o vaivén co que moven as horas

o carro de flores da tarde. Os días

(que son as areas dun deserto inútil)

pasaban lentamente. Soñabas

a trémula imaxen do cristal

e a poeira antiga dun relóxio gótico.

 

IMG_1197 copiar

de O regreso das ninfas, 1985

Chanson d’une femme de chambre

Será Novembro aínda cando chegue

e vexa a laberca a caer como a tarde

esmorecida en púrpura e outono

desde o vello peirao de Brighton.

Na lembranza

dos teus ollos que ardian e tiveron

o tempo a se esvair ou docemente

desexo. E na sombra que a tua saia aínda debuxa

como un pracer obscuro, esparexendo

a tristeza como un voo

que non deu a gaivota

latexo aínda nos paxaros,

nos teus dedos que perdian a ribeira

como se perde un mar cada horizonte.

 

Que o teu sirgo a percorrer o mármore e a música

deite a rosa do diván. E na memória mol

da louca estrela e os laúdes

derrubados, do viño ao estio

poidamos ser como a trompeta

que puxo un veu no noso espello

xunto a captiva cor do tempo

e da arañeira.

 

Se difícil fose o tránsito até o fume

e no cristal a desfacérmonos puideses

chegar e veres cinza na corrente

e a lembranza

dos teus ollos a se esvaíren detendo

o voo noitébrego das lámpadas.

Desde o vello peirao de Brighton

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

de O regreso das ninfas, 1985