Xardín queimado-fragmento final

tumblr_m1sc9f7xHE1qd0g7ro1_1280

Bebían os cabalos na fonte xunto a nós

E viñan nubes breves turrando do verán

Distantes perseguindo a sombra das maceiras

Os ecos que deixaban na brisa acordeóns

Que alguén tocaba en orfas penumbras portuguesas

E Electra dixo deixa

Lasciate ogni speranza

Que o poeta está manchado pola culpa

Do mar pola orela mireino pasar

O seu traxe leva sangue de linguaxe

A camisa borras negras de caer

A rebolos na lameira das palabras

E andaba o corpo en músicas en táboas que pintaran

Os ollos como incertos retábulos de outrora

Camiños que eran sombras de pontes e distancia

E leitos que alguén dera insomne por durmir

As noites cos seus soños de tenra melodía

Por iso viña o vento das longas cabeleiras

Deixándonos recados papoulas e sonetos

Levando un arrecendo de xasmíns

By the waters of Leman

Tamén arrebolando docísimas materias

Areas tan miúdas que había que fechar

Os ollos a soñar caer por unha lomba

Sen medo de que o corpo sufrise unha ferida

E Electra dixo deixa

Lasciate ogni speranza

Que o poeta está manchado pola culpa

Do mar pola orela mireino pasar

O seu traxe leva sangue de linguaxe

A camisa borras negras de caer

A rebolos na lameira das palabras

O poeta polo pozo cara adentro de si mesmo

E depuxen logo as armas porque tiña febre amor

Tantos graos de soidade non son bos para o misterio

Tanta sombra de mercurio achegando a súa canción

Esa altura dos cipreses ese mármore final

Non son bos para a saúde do que canta unha distancia

Non se debe ultrapasar unha certa cantidade

Unha certa non lle sei cantidade non moi alta

Un outeiro de mercurio co seu cumio alá no alto

E Electra dixo deixa

Lasciate ogni speranza

É preciso que camiñe

Figueiriña que prantei By the waters of Leman

Que non che son o mesmo lonxe que lontano

E Electra xa era só melancolía

E pasaba ao fondo Nietzsche como un barco na distancia

Do mar pola orela mireino pasar

E era triste ver o barco digo a Nietzsche contra o sol

Perdido cos anos o lentor da moza fantasía

Fumegando o seu sulfato contra o corpo do SEÑOR

Oh Nietzsche a sulfatar polas viñas da distancia

E Electra xa era só melancolía

 

para descargar o poema completo

Advertisements

Xardín queimado-fragmento XIX

tumblr_lyutkahOjR1qafepso1_500

E díxome daquela pensando que eu portaba

Bandeiras como hortensias e borra de tabaco

Oh vén altiva Electra

Lasciate ogni speranza

Tal e como agora vas

Xa vella e anugallada

Dareiche a flor da sombra e o tálamo nupcial

Manchado de poetas embriagados

Tal e como agora vas

Xa vella e anugallada

By the waters of Leman

Para sempre derrotados

LASCIATE OGNI SPERANZA, VOI CH’INTRATE

LADIES AND GENTLEMEN,

YOUR ATENTION PLEASE

Do mar pola orela mireina pasar

Neboenta dos poetas

By the waters of Leman

Abril era unha abra con naves debuxadas

Con longas e con lánguidas pegadas de tristeza

Electra era unha chave sen porta para abrir

Electra xa era só melancolía

Electra era unha porta sen abrir

Que o poeta está manchado pola culpa

O seu traxe leva sangue de linguaxe

A camisa borras negras de caer

A rebolos na lameira das palabras

O poeta está impregnado de suor

Os zapatos teñen cortes adxectivos

E os seus verbos esparexen a tristeza

Como un vómito febril de signos e destino

O poeta está ferido por loitar

Contra a néboa e contra a sombra

A súa ollada mira neve no deserto

E nas illas logra ver unha nube sobre o ceo

O poeta xa non vive neste mundo

 

 

para descargar o poema completo

Xardín queimado-fragmento XVIII

Kacper Kalinovski 1

 

Ofrezo agora a man e pousa nela a tarde

Non trae aves lixeiras nin láminas de espello

Mais leva sobre a carne a fonda ladaíña

Dos meses que inclinaron tronzadas na raíz

Calugas que vertían

Levísima enxurrada de líquidos e outono.

E ofrezo agora o corpo ás máquinas do tempo

Entrégolle o meu peito a forma de pensar

As mans como unha viña de noite esquecemento

Os ollos como un vidro vertido no silencio

O corpo que executan os labios que deixei

Deitando un arreguizo no tacto dunha pel

De sombra de setembro

Figueiriña que prantei By the waters of Leman

Que non che son o mesmo lonxe que lontano

 

para descargar o poema completo

Xardín queimado-fragmento XVII

tumblr_m0uw2yHrHy1qf6jy9o1_500

 

Porque o obxecto a

Impide que o círculo de pracer se feche

Introduce un dispracer irreductible

Porque o obxecto a

Funciona como unha fenda

By the waters of Leman

No círculo fechado do aparello psíquico

Gobernado polo principio de pracer

Unha fenda que o derruba e obriga

Do mar pola orela mireino pasar

A botar unha ollada ao mundo

A ter en conta a realidade

(Neboenta dos poetas)

Falareivos da nación

República infeliz

Xardín queimado

By the waters of Leman

Para sempre derrotados

Miña terra miña terra

Terra onde me eu criei

Hortiña que quero tanto

Figueiriña que prantei

Levo un faro por riba da pel

Como insignia de sixilo e espera

By the waters of Leman

Para sempre derrotados

Que non che son o mesmo lonxe que lontano

E deluvei entón os ollos que me proían

No pesadelo escuro da noite sen camiños

E by the waters of Leman mireina pasar

Do mar pola orela

Para sempre derrotados

Figueiriña que prantei

Despois alguén chegou e dixo di o teu nome

E eu díxeno no instante que entraba unha enxurrada

De olvido e de distancia no río das arterias

E fun de néboa en barcos ao sur do esquecemento

E Nietzsche sulfatando polas viñas do SEÑOR

Si Nietzsche sulfatando by the waters of Leman

 

para descargar o poema completo

Xardín queimado-fragmento XVI

Walt Whitman

Oh vén altiva Electra

Do mar pola orela mireino pasar

Rexeita as cicatrices

Os coiros recosidos que tocan nos tambores da vitoria

E déixate apalpar

Oh guíame no escuro

O mar ficaba lonxe No fondo a lontananza

Que non che son o mesmo lonxe que lontano

O mar como unha dorna tristítima que viña

Cargada co seu loito de peixes e de noites

Cangada co velame na altura do silencio

E nós alí sentados sentados a mirar

A lúa que lontano nacía en lontananza

Do mar pola orela mireino pasar

E Nietzsche sulfatando polas viñas do SEÑOR

E deluvei entón os ollos que me proían

No pesadelo escuro da noite sen camiños

E do mar pola orela mireino pasar

Como unha aixola en pradairos lisos

E Nietzsche sulfatando polas viñas do SEÑOR

By the waters of Leman

Para sempre derrotados

Despois alguén chegou e dixo di o teu nome

E eu díxeno no instante que entraba unha enxurrada

De olvido e de distancia no río das arterias

E fun de néboa en barcos ao sur do esquecemento

E Nietzsche sulfatando polas viñas do SEÑOR

 

para descargar o poema completo

Xardín queimado-fragmento XV

 

Uxío Novoneyra

Chegara aquela tarde á casa con tristeza

E púxenme a beber licores moi antigos

Garrafas que baixaran de barcos sen bandeira

Redomas que lacraran nos templos da distancia

E abrín aqueles selos tirei aquelas rollas

E dei en gorentar azucres con canela

Alcohol ensombrecido nas lúas doutro tempo.

Oh vén altiva Electra

E Nietzsche sulfatando co seu triste acordeón

E Nietzsche sulfatando polas viñas do SEÑOR

E lembro que aquel día Federico estaba triste

Si Nietzsche Federico filósofo e amigo

E eu dixéralle convén que sulfates outras viñas

Deixa un pouco de uva tinta nestas veigas da ilusión

Non esgotes todo o caldo que producen estes prados

Garda un pouco para os pobres

Para aqueles consumidos pola luz da inxenuidade

Deixa un río acaso un monte unha braña ou algún souto

E difunde o teu sulfato ese xofre tan amargo

Nas ribeiras onde chegue o teu paso como demo

Mais aquí procura un canto

Colle acaso un instrumento

E prepárate queremos que nos toques pola orquestra

By the waters of Leman

O solpor da mocidade

E a outonía do mundo

Oh fermosa esta expresión

A outonía do mundo

By the waters of Leman

Porque xa non hai primavera nin verán

Non existe máis que outono felizmente

Longo inverno e curto outono

Máis que outono felizmente

 

 

para descargar o poema completo

Xardín queimado-fragmento XIV

Ramón Cabanillas

LADIES AND GENTLEMEN, LASCIATE OGNI SPERANZA

Oh Nietzsche sulfatando pola brisa acordeóns

LADIES AND GENTLEMEN,

Tal e como agora eu vou

Vello e anugallado

YOUR ATENTION PLEASE

E Nietzsche dixo Electra camiña xunto a min

Tal e como agora vas

Xa vella e anugallada

Dareiche a flor da sombra e o tálamo nupcial

Manchado de poetas embriagados

Só manchas de tequila acaso de augardente

No fondo inmaculado

Figueiriña que prantei

By the waters of Leman

Acaso exaculado

Oh vén altiva Electra

Lasciate ogni speranza

Virás comigo aos campos

Terei que sulfatar

 

 

para descargar o poema completo

Xardín queimado-fragmento XIII

Maya Angelou

 

E entón dixo o profeta

Gardando para si

O solpor melancolía

“Porei de novo a man no lombo da tristeza

E canso hei apalpar o curso do solpor,

Brincando desde as pontes camiño de Venecia.

A man que foi medrando cos anos do meu corpo

Selando en vidros grises incendios apagados.

Porei de novo o peito na area do misterio

E irei polos camiños de enigmas como praias

E todos han de estar oíndo a ladíña”.

NON EST BONUM ESSE HOMINUM SOLUM pensei eu

Xa hai que ser

FACIAMUS EI ADJUNTORIUM SIMILE SIBI mira ti

Señoras e señores, por favor ben obrigado, Atendan isto aquí.

Oh vén altiva Electra acepta os ornamentos

De ouro que che damos

Ladies And Gentlemen, Your Atention Please

O pozo estaba aberto Non daba para o mar

By the waters of Leman

A lúa alí pousada

O mesmo que se alguén furase a terra toda.

E o profeta foi caendo polo pozo cara adentro

Cara adentro de si mesmo

Como un louco torbeliño que ninguén ousase ollar

By the waters of Leman

O profeta polo pozo cara adentro de si mesmo

Bebían os cabalos na fonte xunto a nós

Para sempre derrotados

By the waters of Leman

E viñan nubes breves turrando do verán

Distantes perseguindo a sombra das maceiras

Os ecos que deixaban na brisa acordeóns

Que alguén tocaba en orfas penumbras portuguesas

E o profeta polo pozo cara dentro de si mesmo

E dixo desde a altura políglota O SEÑOR

NON EST BONUM ESSE HOMINUM SOLUM

E pasaba ao fondo Nietzsche como un barco na distancia

Do mar pola orela mireino pasar

E era triste ver o barco digo a Nietzsche contra o sol

Perdido cos anos o lentor da moza fantasía

Fumegando o seu sulfato contra o corpo do SEÑOR

Oh Nietzsche a sulfatar polas viñas da distancia

Como unha trincha nas mans dun vago e fantástico carpinteiro

A dieta non contempla a inxestión en ningún caso

De bebidas alcohólicas

É preciso que camiñe

Co profeta polo pozo cara dentro de si mesmo

É preciso que camiñe

Polos ecos que deixaban na brisa acordeóns

E ha de controlar a diario a presión sanguínea

E o profeta que tocaba nas penumbras portuguesas

Oh Nietzsche sulfatando co seu triste acordeón

É preciso que camiñe

Como unha trincha nas mans dun vago e fantástico carpinteiro

Oh Nietzsche sulfatando polas viñas do SEÑOR

 

para descargar o poema completo

Xardín queimado-fragmento XII

Rosalía de Castro

E depuxen logo as armas porque tiña febre amor

Tantos graos de soidade non son bos para o misterio

Tanta sombra de mercurio achegando a súa canción

Esa altura dos cipreses ese mármore final

Non son bos para a saúde do que canta unha distancia

Non conducen non informan non dan brillo non enuncian

Non se debe superar unha certa cantidade

Unha certa non lle sei cantidade non moi alta

Un outeiro de mercurio co seu cumio alá no alto

LADIES AND GENTLEMEN, YOUR ATENTION PLEASE

LASCIATE OGNI SPERANZA, VOI CH’INTRATE

Que o poeta está manchado pola culpa

Do mar pola orela mireino pasar

O seu traxe leva sangue de linguaxe

A camisa borras negras de caer

A rebolos na lameira das palabras

 

 

 

para descargar o poema completo

Xardín queimado-fragmento XI

Marge Piercy

Que o poeta está manchado pola culpa

O seu traxe leva sangue de linguaxe

A camisa borras negras de caer

A rebolos na lameira das palabras

Que o poeta é portador de mil chaves que non abren

Outro pórtico que a sombra

Outra porta que a do inmenso xardín melancolía

E foi daquela que eu cheguei como un barco de naufraxio

Á deriva que vivían os meus cantos por adentro

By the waters of Leman

Porque eu era aquel poeta que levaba o traxe tinto

Na lameira das palabras

Como un vómito febril de signos e destino

Bebían os cabalos na fonte xunto a nós

By the waters of Leman

E viñan nubes breves turrando do verán

Distantes perseguindo a sombra das maceiras

Os ecos que deixaban na brisa acordeóns

Que alguén tocaba en orfas penumbras portuguesas

E andaba o corpo en músicas en táboas que pintaran

Os ollos como incertos retábulos de outrora

Camiños que eran sombras de pontes e distancia

E leitos que alguén dera insomne por durmir

As noites cos seus soños de tenra melodía

Por iso viña o vento das longas cabeleiras

Deixándonos recados papoulas e sonetos

Levando un arrecendo de xasmíns

By the waters of Leman

Tamén arrebolando docísimas materias

Areas tan miúdas que había que fechar

Os ollos a soñar caer por unha lomba

Sen medo de que o corpo sufrise unha ferida

 

para descargar o poema completo