dos míticos amores de Elektra e Friedrich Nietzsche – V

tumblr_m0adcsSS2W1qb8vpuo1_500

alguén chegou dicindo que os tempos fenecían

que a porta estaba aberta e viña algo de sombra

que a noite andaba fóra contemplando

o sulco que deixara aquel solpor

 

e había moita xente a procurar

un taxi algún transporte baleiro iluminado

un tempo ou un espazo que reunise

as dúas condicións

acougo afastamento

 

e nós ficamos vendo aquela sombra

 

podíase mirar do alto ou por abaixo

a rentes ou de lonxe

e tiña aquel aspecto prodixioso

do engano e da ilusión

mais era a Negra Sombra esa paisaxe

que fica alén dos montes e da chuvia

 

e díxome tocando Elektra o seu piano

non perdas nunca a fe

nos músicos errantes

aqueles que padecen

o cólico da euforia

e senten o rumor

da tarde na cabeza

 

e Nietzsche desde lonxe bebía o seu licor

e tiña o grave aspecto do que espera

a voz de Dionisos

Advertisements

dos míticos amores de Elektra e Friedrich Nietzsche – IV

ben-goossens-artworks11

paraba naquel tempo nun cuarto de alta sombra

con vistas ao solpor

a música fervía polas ondas

e viñan varias brisas embriagadas

e todo estaba inerme e derrubado

prendido nunha cruz do tempo que se ía

 

e vina entre os espolios do naufraxio

Elektra miña vida!

 

non tiña o ton dourado do triste acordeón

nin era tan escura como a noite

levaba algo de luz

e todo ao seu redor cabalos parecían

turrando das carrozas invisibles

 

e andaba xunto a ela o tétrico albacea

o morno secretario

aquel a quen deixara fervendo as augas negras da moral

 

ei Nietzsche vello amigo!

e púxose a asubiar ollando para as illas

 

e só no cuarto escuro de noite redixía

epístolas de cinza e músicas de luz

dos míticos amores de Elektra e Friedrich Nietzsche – III

tumblr_lzidvssYsG1qb8vpuo1_500

un día dei en celebrar o voo da mocidade

e foron devalando as músicas dos anos

as follas que os salgueiros deitaran na corrente

os beixos que escorreran pola pel

e todo foi veloz como unha anguía

correndo río abaixo

 

e logo naquel cumio o século virou

e foron decinando os substantivos

e foron esvarando os verbos todos

e a mesa ficou limpa

e todo polo chan

 

ninguén daba resposta

e fun rompendo ánforas e enigmas

e fun prantando pedras no xardín

e vin como chegaban as brancas raparigas

e as pálidas hortensias se estragaban

 

un ano houbo un incendio e outro diluviou

e vin pasar outonos como caixas

e barcos carretando a cinza e o silencio

e lustros que caeran da música vertendo

un círculo de prata

 

e vin no corpo vello arder unha figura

e os fumes do holocausto que prenderan

nos templos nas cabanas nas tabernas

nacións de mansos bois e túzaros traidores

dos míticos amores de Elektra e Friedrich Nietzsche – II

tumblr_lyfkyxjbRn1r2roqho1_500

cheguei daquela a un porto no leste do verán

na terra onde florecen as figueiras

e fun buscar a illa dos naufraxios

Elektra non paraba de bicarme

e Nietzsche andaba incerto

perdido na súa sombra

e dei co pozo antigo

aquel o dos oráculos

e souben dos camiños que esparexen no destino cos seus dados

e quixen camiñar

mais era xa moi tarde

a noite estaba impresa na luz do firmamento

erguera no misterio da alba engalanada

un voo de cisne branco

a xeito de bandeira ou de consigna por todos os fracasos

un cisne que era cántico e misterio

un cisne que era música da dor

e puxen sobre a torre outra bandeira

e ollei para a distancia e para o ocaso

e Elektra non paraba de bicarme

e Nietzsche camiñaba pola sombra

dos míticos amores de Elektra e Friedrich Nietzsche – I

tumblr_lqp9l3NeOT1qlcahpo1_500

e foron logo os días do corpo derrubado

e Nietzsche viña triste a consolarme

gaiteiro do solpor

 

e foi por eses meses que Elektra pareceu

eléctrica e azul febril computadora

e foi que Nietzsche díxolle Elektra que procuras?

non ves que este mortal xa vira cara á noite?

 

e todo estaba a arder

vertéranse palabras de lume polos montes

e enchíanse os caldeiros de chuvia e de silencio

e Elektra andaba alí

ditando os seus fragmentos presocráticos

pois tiña esa vontade de ser forever young

de ser unha pelíicula xa vista

 

e díxenlle eu chorando cantando unha nostalxia

que as rodas que anden vivas

a dar voltas enormes

no fondo dos planetas

conxuguen o teu verbo

e teñas neses círculos elipses espirais

a liña que ha de ser a singradura

e sulco do teu canto

 

e foron logo os días azuis da curación

e Nietzsche bendicía o meu calvario

novos episodios da vida de Nietzsche II

Antoni_Tapies,_Informal,_1987

despois oín chegar a nave do silencio

non era como os barcos comúns que se desprazan

seguindo un rumbo fixo un porto escuro

senón que se movía igual que unha andoriña

un folgo de aire limpo un pensamento

e viñan sobre a popa durmindo os pasaxeiros

os poucos inspirados que deran en subir por ver que había ao lonxe

e foran polos séculos gardando nas súas caixas

pelicas de laranxas e lóstregos de pan

que logo na arribada habían de empregar

no forno ou na lareira dos soños con tristeza

 

non viña o meu amor que seica fora ao sur

verter bágoas no mar do esquecemento

mais viñan os filósofos berrándose entre eles

o turbio que era o día do saber

 

tampouco viñan tardes de música ou de cinza

xornadas que o sol verte nas praias da preguiza

 

que só fiquei alí chorando a despedida!

que tristes que vermellos os labios a beixar

a tanta xente errante!

que lástima de min!

 

e Nietzsche no peirao tocaba unha harpa rota

novos episodios da vida de Nietzsche

fun_weird_amazing_crazy_offbeat_ben_goossens_01_20090717135046459

non sei que dixo Nietzsche que todos o aclamaron

e púxose bailar

a tarde viña espindo o corpo de xaneiro

e había unha nostalxia de andoriñas nas luces do solpor

e dixo o mestre ingrato xa ebrio pola danza

miña terra miña terra

terra onde me eu criei

e dáballe por rir ferido de cervexa

e eu díxenlle cabrón

e el díxome Venezia

no tempo que duraban aquelas melodías corría desde o fondo da sala

á porta que se abría a unha varanda

disposta contra o ocaso

e tiña unha furtiva laranxa na súa man

dereita algunha esponxa moi seca no interior

dos petos da chaqueta

e foi por máis champaña

entón houbo un silencio os músicos calaron

pensando que o meu berro era debido

a un duelo ou un litixio

e el púxose a bailar a todos saudando

igual que se levase a música no fondo da mirada

o mesmo que se o voo de oboes e de fagotes

prendese algún incendio polos montes

e eu díxenlle xa canso con ganas de partir

que morras unha noite dun cólico de sombra

duración das sombras

549px-Nietzsche187a

Eu vin a Nietzsche andar

fervendo na ola incerta

as vellas ilusións.

Levaba a cabeleira caída sobre os ombros

e tiña unha guitarra cromada de ferruxe

coas cordas balorentas.

E souben que era el por trazos da súa sombra.

Tamén porque do lonxe chegaban aves grises.

E andaba como alguén que escoita a voz do fado

e ponse a malgastar as horas con cervexa.

E díxenlle ei amigo que andas a facer

por onde levas hoxe o carro do silencio

por onde se esparexe na tarde a túa vontade,

que sulco ha de labrar na noite o teu arado,

por onde a liña escura,

por onde aqueles lóstregos.

O porte atormentado. Non viña con Dionisos.

Por máis que se notasen as follas dunha vide no alto da cabeza

e un voo de inverno seco sobre os labres.

Canteille: Federico,

benvindo á terra erma do solpor.

Que agosto che depare o tempo que mereces,

oh clásico e errante.

E, vendo que eu quería falarlle da piedade,

fuxiu por entre as viñas,

tan áxil como un galgo.

E sei que se trataba de Nietzsche polo tempo

que duran as súas sombras.