chuvia

sarolta-ban241

Harpexian hoxe as chuvias no alto do tellado

E a casa enteira cobra un eco de harmonía,

O gris emborrallado do inverno na distancia

Tanxendo unha harpa azul de nubes e de cores.

Así debeu de ser nos tempos en que aínda

Ninguén moraba aquí e as pingas penetraban

Na casa abandonada. Despois chegamos nós

Cubrimos o tellado, tiramos a madeira

Que estaba apodrecida, puxemos novas tellas.

E lembro que dixemos: que siga este clamor,

Que nunca deixe outubro, novembro, abril, xaneiro,

De darnos a lección de insólita cadencia,

De ritmo e melodía. Que a música non cese.

Por iso nestes días de corpo abandonado,

No límite febril do ensoño e da conciencia

Deitado en branco leito, as páxinas dun libro

Prendidas entre os dedos, a chuvia non molesta,

E unha lira de auga, unha acuática harpa,

Asolaga os meus soños,

Tira a sede ao meu voo.

Advertisements

preguizas 6

102

Da vila que florece entre o pouso das néboas

Arrincada a un voo de gritos e distancias

Gardádeme un lugar que teña ocaso,

Un recanto que se acenda no río do solpor

Para abrir as nupcias altas, venteadas

Do outono aínda infante e o verán.

Que sexa un deses cálidos cafés

Que Hibernia ofrece en pago de ambulancias

A todo aquel que arrisca o seu camiño

E prende nunha aba do chapeu

A flor murchada en bosques ao seu paso.

Que nunca alí se internen as mesnadas

Errantes dos que van

Incertos, sen afán nin lucro da paisaxe.

Que sexan outros templos os que dean

Acubillo ao seu percurso.

O pórtico ninguén

Máis ultrapase.

Le pâtre sur le rocher / Der Hirt auf dem Felsen*

*O derradeiro lied de Franz Schubert: O Pastor Sobre O Penedo

Amo estas paisaxes percorridas por antigos avatares de silencio
e outonados ocasos descendo ao mar gris
como se fosen aves tristes ou cincentas
que regresan á luz da infinita distancia
despois de teren posto as alas ebrias
nos tellados felices das casas do sur.

As longas alamedas de árbores silentes,
sobrepostas neste pó que erguen as tardes,
sen deixaren máis vestixio do seu paso que algún pétalo caído,
algún voo de pardal.

O leve fume que se ergue contra o pano do horizonte
reflectindo unha acuarela de borrallas
aínda húmidas do inverno que devala.

A estrada azul que deita fendas e ergue ecos de motores,
estralos de sol nos cristais,
e, mesmo, é un triste río que se apaga.

O vento que acariña nesta terra iluminada
a fraga que o alto sol non deita en sombra.

E o sorriso da túa voz a preguntarme polas horas,
esvaídas, distantes,
sob o alpendre que ampara unhas mesas de vimbio.

Monólogos Chopin 5

Escoita o longo exilio da tarde sobre o mar
Agora que este tempo xa esvara de preguiza
E pon metais candentes e máquinas de chuvia
Nos templos en que dormen ausentes os cabalos.

Escoita como chega, os días derrubando,
En láminas de antigos diarios e almanaques
Gardando entre os misterios da brétema unha voz
Que grita como gritan as aves contra as casas.

E soña que esa escoita de música e silencio
É sombra que esparexe a noite en porcelanas,
Un voo de vidros rotos caendo entre os pianos,
Azul como un harpexio de líquidos e chagas.

E escoita a luz do corpo chegando para dar
Leccións de melodía nas vellas alamedas
Erguendo en tubas altas o brillo da cervexa,
En cordas aforcando o pranto do violín.

E deixa que che entre na casa dos oídos
Aquel bater de ondas e náufragos pianos
Sen illas en que atar as cordas dos navíos,
Sen portos para abrir as caixas da tristeza.

Olla agora como a tarde

Identity Crisis - Photography - Creattica<br />
Part of The Surrealistic Pillow Project By Photographer Ronen Goldman

Olla agora como a tarde,
que enxergabas deitada no linde do río,
vai caendo para o fondo,
a derrota das súas augas desvelándose entre a alpaca,
o reflexo dos azougues corrompéndose na néboa,
as efixies dos salgueiros derrubando na súa umbría
o lamento esvaído da brisa.

E non penses que o misterio destas páxinas é inútil
ou que a lúa remota xa ascende entre os vidros
para darche unha luz que eu deixei esquecida
no silencio da aurora.

E se en van a tarde é breve como todo o que perdura
ou, tanxendo aquelas harpas que soñaban outonizas,
vai morrendo entre as alaudas,
para logo convocarnos ao seu claustro de tristeza
e sentir que o seu fluído foi perdido para sempre,
lembra a liña dos teus ombros a pairaren sobre o mar,
a maneira en que foras chegando ata a praia na illa.

Pois a noite só procura culminarse de oferendas,
espreitar o regreso de outubro no ceo
e ir mollando os áltos céspedes das gándaras,
a canción desolada que dan en verter os salgueiros no río:
ese cálice roto que verte ouro antigo,
o silente debuxo das aves nas augas.

E é por iso que non debes ver misterio neste ocaso
se da longa travesía voltas núa para darme
o loureiro da túa fronte
ou das noites culminadas pola sombra vas furtándome palabras
para logo ofrecerme o seu voo e eu saber que te afastas.

Previsións metereolóxicas

Se ollases oh divina a néboa que se abate
Nos montes que che adornan distantes a distancia
E vises que esta hora de alba escurecida
Madruga entre grisallas humidades
Acaso o mesmo oficio de deusa ficaría
Ben curto para ti. Que o templo quede envolto
Nun manto borrallento non ha de ser moi grato
A alguén que ten por hábito baixar a escalinata
Espida sobre os mármores e logo contemplar
O brillo do seu corpo no vidro dos espellos
Xamais tan embazados, oh sempre sempre secos.

Así que podes Lidia deixar que o teu sopor
Prosiga sobre o leito ao tempo que eu procuro
Viandas e bebidas que o espírito che alegren,
Mazás e frescos zumes de piña, de laranxa,
E améndoas, uvas, figos, escuro pan de avea,
E leite enferruxado de cabra con azucres.
Ah plácido almorzar no leito mentres chove.

Agradecementos dun día de verán

O pan que hoxe comemos, o viño que alguén verte
deixando o seu ronsel de tinta pola mesa,
a brisa que fecunda as nubes sobre o mar
e forma esta distancia do límite do mundo,
o xeito en que me premes a man para dicirme
chegamos cando a tarde, que cedo veu a noite,
son signos todos eles, e máis que evocaría,
da roda que dá voltas ao círculo sen fin,
sinais de que a existencia foi grata para nós
e quixo regalarnos tamén a súa benzón.

O libro que me ocupa e a música que acende
partículas de vidro no norte da conciencia,
a forma en que o solpor proxecta as siluetas
da terra sobre o espello do mar que se escurece,
o pouso que nos deixan nos ollos estas tardes
fundidas como estrelas queimadas de claror,
o frío da poalla levísima que cae,
son mostras dos camiños diversos que procura
o tempo co seu leve devalo cara ás sombras,
os portos en que o barco dos días se refuxia
e non porque precise amparo ou acubillo.

Mil grazas debo dar por todo este agasallo,
por flores, por aplausos, por músicas e luces,
por ventos que arrincaron palabras do poema
e fóronas perder en pozos e caborcos.

Mil grazas pola auga que soubo esparexer
o abrazo dos seus líquidos no corpo e na mirada,
tamén polo sabor da froita e do silencio,
tamén polo rumor da terra cando chove.

cirúrxica morfina

pousei a miña boca na palma das túas mans
e dixen dáme alento preciso de saber
que aínda sigo vivo que van os días novos
camiño dos estíos levando un voo de noites
de tardes consteladas que habían de murchar
pois todo murcha e deixa sabor de hortensia escura

e dixen cando vén que hora está marcada
que prazo teño agora e como se presenta
e ti como unha sombra deixáchesme pousado
nun leito que se erguía que daba para o mar
e viñas a sentir que a vida andaba lenta
que a morte debuxaba camiños de penumbra

leváronme daquela por longos corredores
por páxinas que lera por fíos que deixei
vertendo dun novelo de líquidos e sombra
e souben que eran días caendo para atrás
reloxos que soaban a pan de trigo verde
a ponte inacabada

e díxenme dicíndoche que noite máis estraña
que tarde se nos fixo que lonxe fica o mar
que lástima de cuartos de hotel ensanguentado
quen limpa tantas horas caídas por aquí
quen enche con lixivia os baldes e as cisternas

pomariño

dos camiños que permitan os teus deuses percorrer
pois ben sabes que hai espazos tan prohibidos como o sol
xamais deixes de explorar o que leva a unha distancia
nin moi lonxe da túa casa nin moi próxima de ti
en que alguén con sabia man foi plantando un pomariño

coas maceiras debuxou avenidas de penumbra
e dispuxo que os inxertos mesturasen cada árbore
coa veciña de maneira que ficasen sendo todas
unha única con moitos anchos troncos e raíces

se as visitas en setembro has poderte compracer
coa dozura dos seus froitos mais se pasas por abril
xa verás a marabilla da súa ilustre floración
o sublime dos seus ramos a estouparen xunto ao voo
dos paxaros fuxidíos

se precisas de curar algunha mágoa unha saudade
non esquezas o prodixio de durmir baixo esa sombra

non existe unha pousada unha clínica un hotel
que che doe tanto alivio nin te faga rexurdir
dese xeito en poucas horas

e has notar a melloría cando as deusas se te acheguen
amostrando a súa beleza

coa soberbia das mazás a asomarlles pola boca

Preguizas 7

Como sempre que soño unha casa na praia,
Un vapor de cancións silenciosas deitando o seu fume na tarde,
Ou camiño encuberto na fraga dos días
A queimar a madeira de abril nalgún claro do outono,
Como un vello devoto que acende candeas á tarde,
Recoñezo a túa sombra nas liñas do corpo,
Fago cálculos longos no rumbo dos anos
E unha néboa de vellas lembranzas me ensume a mirada
Ata darme a expresión do que dorme cansado.

Foi tan alta a soidade de ter que vivir
Derrubado na lama das horas
Que encontrei a maneira de abrir as estancias do tempo
E asignarlle á memoria un faiado con lirios caducos.

E foi tan baixa a materia que herdei da túa pel,
Ensumindo un deseño da vida disperso ou errante,
Que inda agora manexo coitelos,
Deito en min os aceiros máis fríos das albas
E camiño aqueixado por falsas doenzas.

Mais, foi útil perder todo aquilo que amamos,
Escoitar a canción da túa ausencia querendo cinxir
Unha corda anoada arredor do pescozo,
Esquecer nunha illa do olvido as túas últimas fotos
E arrincarlle ás entrañas do tempo un apéndice triste,
Para logo perder a batalla do mundo
E ficar residindo tan só
Sobre a luz desta páxina?