Salmo da noite (Homenaxe a Lois Pereiro)

Que os vermes traben forte na carne que me quede
Se deixo de ser fiel na morte á túa chamada
Oh Santa Noite excelsa, Raíña Escuridade.

Procuren os meus labios a espiña ou a pementa,
O corpo un lume aceso, os ollos unha luz
De lóstrego e cegueira, se deixo de contar
O moito que che debo, nupcial, impetuosa.

Mais antes quero a luz da lúa sobre os campos,

Oh non a luz constante do sol que se esparexe
Senón a tenue luz da lúa construíndo
A fértil emoción dos corpos namorados,
A sombra melodiosa das árbores, o río
Enchido co fulgor da sombra anoitecida.

Que eu sempre acenderei candeas para ti,
Oh Santa Noite excelsa, a sempre inatinxible,
Pois son entre os devotos das brétemas que espallas
Aquel que che dedica as luces máis brillantes,
Tamén o que en silencio venera a túa distancia.

Pois sempre ficas lonxe no carro que te leva
De aquí para acolá seguindo unha derrota,
Dos astros entre ventos e brisas de galaxias,
Ninguén pode pousar os ollos sobre ti,
Os ollos sobre o lombo de praias tan amargas,
Os ollos sobre a area do río que conduce
Dos tempos e os espazos ao sur do esquecemento.

Dos longos agasallos que Noite me concedas
En forma de preguiza ou soños ou insomnio
Ningún máis venerable, máis grato para min,
Que o corpo derrubado en leitos amorosos.

Son tantos os praceres que podes regalar
E tantas as hortensias caídas contra ti
Que os días cos seus brillos e as luces da razón
Xamais darán un froito do escuro arrebatado,
Mazás como carbón roubadas da tristeza.

Por iso Noite levas as saias tan escuras,
Os lenzos do teu voo tinxidos co misterio,
Cromática de cinzas nas doas dos colares,
Oh sempre os atavíos bañados en mercurio,
Que deitas sobre as augas materias sen fulgor
E pousas longos pés en praias lamacentas
O mesmo que se foses a triste enterramento,
Mais sempre sen pregarias nin prantos nin consolo.

Que Noite sempre brillas por máis que oculto leves
O rostro por detrás das árbores e as casas,
Os meses de novembro, de outubro debuxando
Sinais como de prata nos vidros dos comercios
E símbolos de xeo no límite das herbas
E expós a túa bagaxe nalgún dos breves bares
Que ofrecen a quentura ao estraño viaxeiro,
A aquel que en terra allea se interna con silencio

Oh deixa que as mulleres reparen no teu voo
Que os vellos digan cousas en linguas non sabidas.
Serán os seus presentes ao brillo da distancia
Ao estraño resplandor das músicas ao lonxe.

Cae a cinza na pel como a prata no outono

Cae a cinza na pel como a prata no outono
e os arroios que estenden o inicio do mar.

Todo é vello na terra.

Até os páxaros breves que chegan ás faias
anunciando entre a néboa esvaída dos sulcos
o tesouro da flor que xuntou a súa morte
co arrecendo da herba.

E só ti, meu remanso de alaudas,
gardas dentro o sinal dun ocaso
para tanta aflición.

Entre as árbores, Aurelia, as máis belas as acacias.

Entre as árbores, Aurelia, as máis belas as acacias.
Mais, quen aclama a súa excelencia?

Engalanándote de oboes que poñen prata sobre a terra
e unha breve oferenda de cinza nas augas
pasas, garza, sixilosa, a ebriedade da súa sombra,
culminada entre os vapores que anteceden a paisaxe
e son resquicios olvidados polas algas
mentres neva no verán unha luz alta que me arrinca
dores cárdenas e brotes
de dalias
no silencio
e vas tecendo o fío doutra tarde para as Parcas,
rescatándome febril como a túa ausencia
se, profeta do declinio, aínda soño cos ocasos
ou se, eremita, na soidade do deserto planto flores que non xerminarán.

Pois das árbores, ah Aurelia, tan fermosa como a acacia,
treme o pano das túas roupas que abanean na estación
de brisa lánguida e nacente
e hai asombro de mirarte contemplándome nas frautas
que aínda tanxe o vello Pan
se, caduxo, entre os poemas deito ás veces tantos lirios
como agosto me concede
ou se, funéreo, me culmino con loureiros de tristeza
e pervagando polos ríos durmo á sombra dalgún choupo.

Porque, Aurelia, destas árbores ti es acaso a máis devota
e só eu aclamo a túa excelencia.

Se eu puidese darche, Aurelia, moito máis que heroicas rimas

Se eu puidese darche, Aurelia, moito máis que heroicas rimas
e afastados lugares que un día soñei
non terías visto nunca este breviario de ruína
este templo lunar.

Acaso un voo de brisa xélida andaría a pel intacta do meu rostro
abeirando unha illa nos mares remotos
ou, irado no lance de extremas batallas,
batería o meu brazo e a espada nun corpo xacente
para entrar victorioso, marcial, nunha bélica praza.

Ou, xa sabio no amor, honraría os meus días
nunha empresa de uces e áureas gadañas
mesturando raíces de vides, nogueiras
e choupos recentes
para darche unha pócema inútil,
unha ebria mirada.

Mais quixo Outono que nacese xunto ao peito de Minerva
escoitando o fluír da súa lira de auga
recibindo os seus óbolos brancos
e isto é Todo o que che debo:

unha néboa fluvial que me envolve no ocaso.

Acolle, Aurelia, este breviario

Acolle, Aurelia, este breviario para os devotos da ruína
porque nel figuran nomes dalgún ser que outrora amamos,
follas de árbores feridas, as estátuas do xardín,
o vacío que algúns anos me deixaron.

E consérvaos no interior de tantas casas como habites,
florecida ou murcha xa,
mentres poidas atender o fluído inútil das súas letras
rescatándoas do silencio.

E non evites ser infiel á súa mensaxe consumida
se no rumbo dos seus pasos achas flores que te erixan
como torre no deserto
ou se soñando no verán descobres páxinas esguías
que non souben escribir.

E se os lumes do holocausto non chegaren até el
lévao ti como oferenda para os deuses do solpor
e esparexe logo as cinzas sobre as augas dalgún río.

Mais só unha cousa che demando:
nunca delas te separes.

o tempora, o mores

tamén na miña idade erguéronse palacios
que logo foron pasto da néboa e da ruína
tamén naqueles tempos medraron vaidades
e houbo mil afrentas escándalos orgullos
fixéronse poemas por sempre inesquecibles
que xa ninguén recorda pintáronse materias
de cores refulxentes que agora están de saldo
e vin pasar desfiles de deusas e de heroes
que axiña foron carne da derrota
fantasmas desolados que a noite arrebatou
oh tempos xa perdidos idades que voaron
tal xílgaros inzados de cores e de canto
oh hábitos ociosos costumes esquecidos
qué cedo veu a tarde qué rápido o solpor
veloces foron indo os meses as semanas
disparos foron días e lóstregos as horas
e nada do que outrora brillara como o ouro
gardou ese fulgor mantivo a refulxencia
que todo foi camiño da foz e do sepulcro
o mesmo que os regatos escuros precipitan
o voo no mar da morte labercas de auga doce
que afunden entre o sal de inmensos oceanos
tamén na miña idade erguéronse belezas
que logo foron cinza do cancro e do delirio
oh deusas que eu amei fugaz por entre as sombras
oh torres de poetas que o século abrasou
escuros refugallos de cal e esquecemento

A última pregaria

A torre que perdín, aquela que está feita
de lámpadas e outono, acaso porque forma
incerta unha unidade de cinza ou de tristeza,
non pode xa consigo, tamaños son os pesos
que leva na canción, o mesmo que alguén leva
un pano para abrir na flor da despedida.

A torre á que subín, aquela que ensinaba
as luces do crepúsculo no fondo da distancia,
a casa que na altura deitaba sobre o mar
as aspas do seu voo de luces longas,
o aberto mirador do ocaso sobre o mundo,
o cuarto ao que chegaban as noites desde lonxe,
comeza a derrubarse, escóitanse os cascallos,
e as chuvias van furando nas fendas sobre a pedra.

Teremos que partir, buscar as novas torres,
os templos doutra fe acaso ir construíndo,
deixar que o tempo abata as outras que se ergueron,
que o vento arrinque as laxes, que renxan ben as portas,
que pase unha enxurrada por dentro das paredes
que roube no fluír a arte das estátuas,
os libros que aínda dormen na vella biblioteca,
antigos instrumentos sen música fechados
na sombra dos roupeiros, na tebra dos caixóns,
e todo vaia entrando no asombro da ruína,
que a lúa nos sepulcros eleve para eles
a última pregaria.

Insólitos monólogos: Adrián Solovio a Marlene Dietrich, Berlín, 1930

Os días que me queden aínda por vivir,
os meses ou os anos que deba de agardar
cargando a doce mole do peso da existencia,
quixera eu derramalos á beira da túa luz,
sentindo o voo melódico da música a zunir
o mesmo que unha abella en prado delicioso.

É luxo que me impoño, exceso innecesario,
acaso un arrebato, un rapto de desexo.
Mais nunca fun alleo de Venus aos caprichos
e sempre fiel seguín o curso dos seus pasos.

Dirán que andei perdido, que errei a miña vida,
que torpe me adentrei en selva pedregosa,
que inxel dilapidei fortuna e existencia.

Mais esas son as regras do xogo da ruleta:
ou gañas e consegues imperios e facendas
ou perdes e arruínas a casa e o negocio.

Arríscome a gastar o resto dos meus anos
seguindo a longa estrada camiño dunha feira,
camiño dunha festa en noites de verbena,
camiño de teatros no inverno máis fecundo.

Arríscome a volver de novo nun cruceiro,
andar de porta en porta pedindo algunha esmola,
seguir desde unha aldea o rumbo cara a outra,
feliz como os moinantes, os pobres, os saudosos.

Non outros os destinos que sempre desexei:
un voo de ave lixeira na tarde polos campos.

Enigma

As flores que dá Enigma son sempre deliciosas.

Ignotas ata o día de velas florecer,
os talos que as sosteñen e os ventos que as abanan
son forzas que litigan, que buscan a victoria,
o mesmo dá que sexan magníficas, vermellas
ou tristres e ruíns morando polos prados.

Enigma sempre ensina algunha na lapela,
ningún dos atavíos que soe presentar
carece dese toque distinto de elegancia,
refuga esa presenza cromática de flor.

Por iso anima Enigma a luz polos camiños,
as brétemas e as chuvias lixeiras como o orballo,
o longo atardecer de sol case amarelo,
prendido polas froitas das árbores floridas.

Enigma, o melodista de arcano canto escuro,
aquel que derrrubaba a voz contra as adegas
ou viña con sombreiros tapando todo o rostro,
feliz compositor de limpas partituras,
sen mobles a súa casa, sen cama onde durmir.

Enigma, o vagabundo, o músico falaz,
que toca con sordina cancións do esquecemento.
Enigma, ese que morre e, ao pouco, resucita.
Enigma, o que se perde nos cruces dos camiños
e vai deixando fitos de pedra polos campos
e pedras esculpidas con fondos xeroglíficos.

Enigma, ese bandido, discípulo do Tempo.