Monólogos Chopin 5

Escoita o longo exilio da tarde sobre o mar
Agora que este tempo xa esvara de preguiza
E pon metais candentes e máquinas de chuvia
Nos templos en que dormen ausentes os cabalos.

Escoita como chega, os días derrubando,
En láminas de antigos diarios e almanaques
Gardando entre os misterios da brétema unha voz
Que grita como gritan as aves contra as casas.

E soña que esa escoita de música e silencio
É sombra que esparexe a noite en porcelanas,
Un voo de vidros rotos caendo entre os pianos,
Azul como un harpexio de líquidos e chagas.

E escoita a luz do corpo chegando para dar
Leccións de melodía nas vellas alamedas
Erguendo en tubas altas o brillo da cervexa,
En cordas aforcando o pranto do violín.

E deixa que che entre na casa dos oídos
Aquel bater de ondas e náufragos pianos
Sen illas en que atar as cordas dos navíos,
Sen portos para abrir as caixas da tristeza.

Monólogos Chopin 3

Achega nese vidro que ergan as túas mans
En brinde de agasallo ao tempo misterioso
Un voo de viño azul, escuro até o vermello,
Sabor de arxila vella e vides baixo o sol.

Serán os novos xeitos que teña o firmamento
De entrar coas súas fogueiras no límite dos ríos
A impor un lume escuro de áncoras nas augas
Acaso esparexendo un sangue vexetal,
Ou pedras diluídas en prantos milenarios.

Despois regresa ao leito e dorme compracida
Por ter amoreado nos labios, polos brazos,
Un voo de beixos cálidos, sonoras percusións
Das bocas contra a carne.

E pousa entre os misterios dos soños a ferver
Azucres que verteron as linguas con paixón
E restos de tristeza nas beiras derrubada.

Pois todo pasa e muda e nada ha de manter
Os mesmos alicerces, idénticos cimentos,
Prepara a túa bagaxe, feliz, para ese día
Do inicio do mar e o camiño nas augas
Á procura das illas dos mortos no ocaso.

E cesen bagatelas, os fáciles presentes
Que honran a túa estancia, os cuartos en que vives,
Cargada de atavíos, de roupas infrecuentes
E tintes para os ollos, e máscaras, disfraces.

E deita o corpo espido sen nada que o separe
Dos aires que han levarnos ao indómito fracaso.

PITAGÓRICA (IMPROVISACIÓN PARA PIANO)

Debera, pois, agora que nada me é obrigado
Nin sinto o mandamento de lei ou de precepto,
Deitarme a meditar na aberta claridade
Da noite que atesouran os ecos das estrelas;
Sentir se, nese signo do inverno poderoso,
Gañado á conxunción dos astros que se viran
E encontran unha estancia de chuvias e tormenta,
Existe algunha lenda, algún harpexio branco
Que as neves esparexa nas frautas, nos pianos,
Pois sempre quixen ver, nos cálculos enormes
Das cordas e os silencios, un eco do motor
Que xira nas galaxias cometas e satélites
E logo se reduce a notas, a contrastes
De tons que se suceden, de acentos que se apagan.

Así que a rotación dos dedos que circundan
Os ángulos das tebras, os cóbados da noite,
No curso desta páxina furtada aos almanaques,
Conxura o sortilexio das teclas divididas
En brancas ou en negras, celeste antagonismo,
Astral rivalidade, que logo forma acordes
Maiores ou menores, harmónicas cadencias
Que parten da asonancia ou consonancia
Das liñas que atravesan o espazo e van tecendo
A urdime do universo.

Oh nunca outra razón puidera ser disposta
En todo este delirio do son e da romanza,
Do himno e da cantiga. E aqueles que o pracer
Da órfica melaza, capaz de conmover
Sentidos ou instintos, en música extremada
Soñamos e gozamos, en naves que atravesan
Distancias entre estrelas, cabalos perseguidos
Por cinzas de cometa, borralla de galaxias,
Absortos exploramos, xamais descubriremos
O espello que se oculta no fondo deste pozo.
Igual que o navegante do cosmos non terá
Xamais a perspectiva da corda que percute
A man do concertista.

Daquela os que vertemos nos cánticos de agora
O enigma dunha vértebra distante
Que axunta os longos dedos da galaxia,
Sabemos que por tras de cada melodía,
Por tras de cada liña de lume ou de vapor,
Existe a conxunción de luces que fulguran
E forman o momento, por único, imposible
De ser algunha vez de novo repetido.

Por iso nas palabras non hai ningunha lei
E sempre que unha voz percute repetíndoas
Son outros os sentidos, os cálculos enormes
Que o tempo, a circunstancia, debera valorar.

Inxenuas as gramáticas, tamén a matemática
Risible se revela.

Pianos

Se os homes foron quen de abrir na escuridade
Un fío de lumínicas materias
E nelas acender o estralo de mil lumes
No esforzo máis ousado de atinxir
O voo da claridade…
Gozosa vía láctea de vidros estourados,
Metálica explosión no ventre da madeira,
Cristais que se aventuran nun grito que abre a chuvia
E logo fundan peixes e pombas e torrentes
E mesmo son o espello que aniña sixiloso
As pingas máis lixeiras da saudade,
Daquela será certo que estamos a falar
Soamente de pianos.

Pianos, clavicordios e cémbalos e claves,
Os fillos máis lonxevos da mesura,
Do cálculo e a conta, do número e o ritmo,
Acuático bater da chuvia con martelos
E vidros escachados nos mármores e fontes
Que harpexian un murmurio de páxaros e pasos.

Pianos como louzas lanzadas contra a tarde,
Tamén como explosións de bátegas, peneiras,
E mármores que baixan do xelo entre volupias. 

Pianos como lámpadas, tamén como medusas,
O voo dunha lanterna en noite de nevada,
Harmónico metal.

Se a historia dos humanos se cinxe a algún deseño
Que teña como fin o encontro do prodixio,
O achado dun obxecto que amostre a conxunción
Do gozo e a medida,
Da norma e o deleite
Entón será preciso falarmos de pianos. 

 

de Lámpada e medusa, 2002

Monólogos Chopin – 4

image

Ninguén che roube nunca de Noite a serenata
Pois son as súas melódicas, mistéricas cancións
Sinais de que no escuro existe unha linguaxe,
Un código roubado ás brétemas do ocaso
Con barcos transportando bodegas de mercurio.

Ninguén poida cegarche a ollada contra Noite
De tanto como fere a luz dos seus contrastes
Nin teñas dos seus labios máis beixo que o das tebras
Pois son os seus galantes, estraños agasallos,
Materias que han ficar no límite das horas
Deitando escuridade.

Que Noite che regale un pouco do esplendor
Que incendia na distancia, queimando acaso naves,
Secretos almacéns con caixas de carbón,
Paquetes que se envían ao sur do esquecemento.

Monólogos Chopin – 1

Son moitos os que pensan que debo debuxar
figuras máis felices no voo dos meus murmurios,
acentos máis agudos alén da orquestra en sombra,
e xa non consumir as tardes entre hortensias,
as tardes entre pingas de chuvia no piano.

A música que xero é sempre tan modesta,
dilúese entre os ecos das frautas apagadas,
que nunca chega alén dos bosques acendidos,
das liñas que debuxan as ás dalgúns paxaros.

Mais nada me preocupa. Quen teña o corazón
no cárcere penando, cumprindo unha condena
de antigos remorsos, gastando os seus aforros
nos grandes almacéns que habita Escuridade,
saber ben saberá o incerto da consigna,
o pouco agradecida que é sempre unha linguaxe,
o peso que executa o tempo sobre os labios
deitando o seu discurso de queixas tan amargas.