Sexta epístola de ninguén

As torres erixidas, os pozos escavados,
Os ríos, as murallas, os bosques, os palacios,
Son signos de tristeza, do esforzo por chegar.

Mais nunca chega nada, Ninguén xamais encontra,
E o mundo vira e vira, perpetua virazón,
Os astros contra o fondo da noite entre planetas.

Por iso os magos gañan insólitos denarios,
Tesouros arrincados da carne entre pregarias,
Pois teñen a valía da tráxica ilusión,
O prezo acrecentado da fábrica do engano.

Maldito ilusionista aquel que se fornece
De roupas e atavíos azuis para a falacia,
Maldito quen proxecta con luces sobre o fondo
Da vida unha mirada de túnicas e brillos,
Aquel que desdebuxa a lúa sobre o mar
E erixe longas flores do amor e da esperanza.

Que nada está detido e todo cesa e cesa.
E os triunfos son instantes. E eternas as saudades.

Advertisements

Sétima epístola de ninguén

O tempo que se abre despois da primavera,
Nos días en que o signo do estío se esparexe,
É sempre unha silente mensaxe de fulgor,
O xeito en que a harmonía dos astros me convoca
A entrar nos arrecendos da sombra das maceiras.

Son ordes deliciosas, mandatos sen espiñas,
Rigores que no corpo encontran sempre un eco,
Pois van desde a distancia tanxendo vellas harpas,
Os campos procurando coa raiba dun arroio.

E as nubes que desprazan volumes de algodón
Manchados con inverno non saben que están pondo
Un trazo de distancia nos límites da tarde,
Non saben que me deixan atrás nestas fronteiras
Se vou seguindo un lume de soles en crepúsculo,
Camiños vomitados por ventos fuxidíos.

Por iso teñen formas de sono e de preguiza,
Figuras de deformes penínsulas ou illas,
Estraños continentes perdéndose entre a néboa.

Son corpos arrincados aos ríos coa calor,
Fantasmas erixidas da terra humedecida,
Fragancias trastornadas na terra cando seca.

As nubes cos seus brillos fuxindo para o sur,
As nubes debuxando efémeras paisaxes.

CUARTA EPÍSTOLA DE NINGUÉN

Innúmeras resultan as décadas precisas
No asalto dos castelos que gardan o poema;
Sen cómputo posible as horas necesarias
Na loita por abrir da lingua o baluarte.
Que escasos son, porén, os días relativos
Á fábrica do engano. Que axiña se executan
Falacias, ilusións, fantasmas irisadas
De asombro ou de sorpresa.

Percorres os camiños
E dás con moitos magos, rotundos na súa farsa
De luces e de brillos fulxindo no teatro.
Mais raros son, porén, os días do poeta.

Embarcas nunha nave e escoitas o cantar
Dun lento acordeón, as fráxiles secuencias
De pauta escurecida, as liñas que abre a néboa
Dispondo o seu vagar de soños sobre a música.

Daquela sentes dor, espiñas de tristeza,
E vas entre os salgueiros no curso dalgún río,
Febril e condenado, por veces disparando
Palabras contra a tarde no fondo da distancia.
E sabes que esa foi a luz da túa xornada.
Celeste epifanía que afunde o cadaleito
De maxia entre envoltorios inútiles de plástico.

Terceira epístola de ninguén

Por grande que se mostre en número e valor
A maxia está cinxida a enganos e accidentes.
É fume que se esvae, fariña que non queda,
Disposta ante a mirada soamente algún segundo.

O froito do poeta, tal árbore de outono,
Madura co vagar das letras máis escuras
E forma signos brancos, rotunda exhalación
Que deixa unha pegada de lúas e mazás
Na carne da tristeza.

Os magos e os poetas habitan illas grandes,
Remotos santuarios erguidos para a luz,
E levan o desprezo do outro como emblema
Pois saben ben os magos que nunca erixirán
Máis fábulas que un leve disparo de beleza,
Materias tan caducas que viven na lembranza
Soamente algún segundo.

Se os magos teñen luces, escenas, auditorios,
Os pozos dos poetas son torres afundidas,
Lugares imposibles, sen lámpadas ou vidros,
Tal minas ou cavernas de rara estalactita.

Ninguén quere saber das obras que executan,
Mais eles non recúan, seguros erguen voos
Por riba de palacios, bazares e teatros.

Sete epístolas de ninguén

SEGUNDA EPÍSTOLA DE NINGUÉN

O mago só pretende abrir unha ilusión,
Levarnos para un porto distante e confesar
Que o barco e máis as augas non eran verdadeiros.
Non hai ningún disparo nin cólicos de cinza.

Aqueles que, porén, se entregan á linguaxe
E seguen os camiños dos signos e da tarde
E van por unha estrada de brétema e carbón
Portando a súa bagaxe de follas impregnadas,
As follas que deitaron as árbores no chan,
As follas que escribiron os meses devalando,
Oh eses nunca chegan, xamais arribarán
A portos que non teñan area nin salitre.

O curso das súas linguas irá de frase en frase
Seguindo un río lento de augas enlamadas
E logo dunha longa, escura travesía,
Por illas como verbos e bosques adxectivos,
Verán aneis de ouro xacendo no fondal
De vidro transparente dun cálido meandro.

E iso será todo.
As augas levarano
Despois cara a Ningures, o reino no que impera
Penumbra, esquecemento.

PRIMEIRA EPÍSTOLA DE NINGUÉN

O mago leva a cabo procesos sorprendentes.
Converte un pano branco en fitas de mil cores.
Divide en tres fragmentos un corpo de muller,
Sen sangue nin saloucos.
Extrae do seu chapeu
Obxectos imposibles e pombas, artificios
Que deixan un bulicio incrédulo no público.

Mais todo está suxeito á lei da falsidade,
Engano que a mirada non pode descubrir,
Sinal de que os sentidos oh sempre nos enganan.

Porén entre os poetas non hai outra habelencia
Que aquela que radica no emprego da linguaxe.
Recursos que abren fendas de luz e de tristeza.
A música da voz dispara entre os foguetes
De pólvora e naufraxio algún espello roto
Mais sempre existen aves e xílgaros e canto.

Non hai ningunha maxia no voo da poesía.

Hai arte e sortilexio, procura dunha porta
Que dea para un prado con lúas acendidas,
Que dea para un pozo con auga de diamantes.