Un voo en círculos

Reseña e comentario de Ramón Rozas sobre Fábula das Aves

Manuel Forcadela achéganos a súa poesía en Fábula das aves un engaiolante tránsito entre as luces e as sombras da poesía cun ancoradoiro en sobranceiras referencias da cultura pero tamén cun voo de longas miras sobre a experiencia do creador e o feito da palabra.

https://www.galiciae.com/blog/ramon-rozas/un-voo-en-circulos/20200113234928071809.html

SOBRE O ROSTRO DO PAI E OS ESPELLOS PERVERSOS. UNHA LECTURA DE XOGUETES PRA UN TEMPO PROHIBIDO DE CARLOS CASARES

Por volta de 1970 o filósofo Eugenio Trías (1970: 26), daquela aínda mozo, escribía no seu libro Filosofía y carnaval:

Hoy día podemos seriamente pensar que es falso el dicho popular de que sólo se vive una vez […]. [S]i nos lo proponemos podemos vivir, tres, trece, numerosas vidas. Pero el precio de esa decisión es obvio: acabar con todas las instituciones que nos exigen una monotonía o un aburrimiento.

E esta vai ser a ocupación de Carlos Casares ao longo da redacción do seu novo libro: pescudar cantas vidas pode vivir un home e se é ou non o mesmo home quen as vive. Porque, de feito, esa é a temática desta novela: a construción dun personaxe central, de nome Elías, que se vai modificando a medida que medra e se converte de neno en home adulto. Nesa construción sinálanse as distintas etapas, infancia, adolescencia, xuventude, madurez, e establécese un vínculo co personaxe, vínculo que está implícito desde o propio modo de enunciación: un narrador adulto que olla para o seu pasado e contempla os diversos seres que foi sendo ao longo das primeiras décadas da súa existencia.

Seguir lendo artigo

A ponte

Somos un suxeito descosido, unha escisión escópico-invocante. A ponte, unha costura da ferida (do río). Na beira de aquén, Narciso; na de alén, Eco. 
Sendo o mesmo non se recoñecen; senten como estraña a voz e o aspecto. Eu non son ese que soa; eu non son ese reflexo. 
As augas son o hiato, a fenda. A pausa que interrompe.

Prólogo ás “74 saudades para ascender aos ceos” de Manuel Vilanova

Aos seus setenta e catro anos, Manuel Vilanova, nado en Ourense en 1944, escribe un libro de setenta e catro poemas. Un libro que é unha recapitulación existencial e, por tanto, un axuste de contas co vivido. Trátase de darlle un repaso ao relato do camiño, iso que, normalmente, atinxe o nome de autobiografía. Mais non esquezamos de partida que estamos perante un dos maiores poetas que teña dado este noso país no seu milenio xa sobrado de existencia e que, por tanto, esta codificación do mundo representado e achegado aos sentidos do autor non se vai producir dun xeito común senón, antes ben, modificado pola orixinalidade da súa voz peculiar. 

De entrada os setenta e catro poemas non gardan correspondencia, alén da coincidencia numérica, cos anos vividos polo autor. E non podemos pensar que o poema corenta e seis, por poñer un exemplo, teña algo que ver co ano 1990 en que o autor cumpriu os corenta e seis anos. 

Así, Manuel Vilanova, que nunha altura do poemario vaise interrogar pola dificultade de “recoller as colleitas douradas dos teus días”, escolle como cifra dos seus lustros e como emblema dos seus anos unha cidade, Ourense, e unha idade, a infancia. 

Os dous modos de tempo de que falaba Bergson, o obxectivo e o subxectivo, atinxen,  daquela, unha deriva enteiramente persoal. Non hai obxectividade posible porque é a memoria da conciencia quen viviu. E o tempo da conciencia non se rexe por cronómetros. Son outros os instrumentos para dar conta do paso dos meses e das estacións. As sucesivas residencias, as casas e as rúas da cidade, o río, son as máquinas que reflicten o paso e o peso do tempo na memoria. 

Ler texto completo