Novas descubertas sobre o cólico

myWPEdit Image





O cólico durou o que dura un longo inverno.

E os lugares que habitaba

Derrubado polas sombras

Pertencían ao teatro dunha música opaca

A verterse nos pozos deprimidos

Nun silencio de angustias e derrota.

O cólico duraba.

Era o signo dunha árbore fendida polo vento

Que a morte debuxaba en camiños de penumbra

Nos días como chagas ou feridas de febreiro.

Mais aos poucos fun sabendo

Que podía acontecer.

Nos túmulos que falan dos corpos dos vencidos,

Nas augas río abaixo,

Uns ollos orbitaban como lúas escuras.

Que todo fora entrando xa no asombro e na ruína.

E era a vida que me ollaba do outro lado da tristeza.

ENCONTRO

tommy-ingberg-22

O certo é que tremeu a noite pavorosa

E só nas terras altas da follaxe con neve

A luz dos ríos tiña

A tintura do sangue,

Desfeita a travesía

Da paz polos ruídos,

Radiante un sol antigo de presenza terrestre,

Un sol condecorado de naufraxios.

 

As augas do diamante

E as árbores de espiñas

Falaban cos piñeiros a súa verde linguaxe,

Xa lonxe o desvarío da cidade enlouquecida.

E había algún eclipse nos papeis que me entregabas

Eclipses como elipses de luz, e escuridade,

Que alí morabas ti, montaña antiga,

A torre dos profetas do porvir erguida sobre a area,

Un lóstrego da estirpe moendo as túas raíces.

 

E vin daquela enxamios de cores apagadas,

A lúa que durmía sobre as flores

E tiña un lume azul para a tristeza.

Nada

 

yunoguy11

que foron esvarando os verbos todos

remotos no seu fondo de lama e desmemoria

ás veces apousados no alto dun arame

 

que foron os seus anos regresando

vertendo dun novelo de líquidos e sombra

un deus que tiña un ollo enorme de imposible,

fatiga que se acende no sangue para a morte

 

e aquel que esparexía os flocos constelados da cicuta soprando sobre a man

a ver xirar un barco no fondo da distancia,

fantasmas desolados que a noite arrebatou

das augas contra a pedra, do vento contra as flores,

redomas a filtrar a luz doutro xaneiro

por ver se ao lonxe viña a nube que vertese

o mar do esquecemento,

escuro e xa disposto de novo para o século,

calou e dixo: nada,

non hai máis que dicir