Aurelia, está chovendo en Mondoñedo

Kacper Kalinovski 9

Aurelia, está chovendo en Mondoñedo.

Unha aura de alta cinza vai caendo sobre as lousas

e as aves volven grises desde o fondo da paisaxe.

O tempo xa se prende polos ramos das nogueiras

e a tarde baixa envolta en panos  brancos aos espellos,

convocando oboes de néboa, antigas harpas, ocarinas,

que propagan unha idade de cabalos e esmeraldas,

destecendo unha aflición que abrolla en pedras, baixos arcos

para darnos un outono en que a cidade se confonde coa tristeza.

 

Seguirá a chover en Mondoñedo?

 

Cando os anos me rescaten entre búcaros de dalias

e nas mesas haxa fotos que me ensinen consumido,

entrega este breviario á terra limpa en que os salgueiros

aínda erixen celestes un brote de aurora

e regrésame, fórmame, víveme outra vez

para ollar como chove para sempre en Mondoñedo.

E se aínda te convoco,

mutilado o corazón por tantos séculos de sombra,

pois preciso que me aniñen polos brazos as alaudas

debuxadas na beleza que hai nos lagos do verán

cando agosto prende lume ás vellas árbores da alma,

é para abrirme no interior os longos pazos da saudade

en que moran os teus príncipes agrarios

moito antes de que o outono erixa a albura dos seus lenzos

e xa os meses me conduzan funeral polas augas.

Ah, que fugaz este imperio,

este breve reinado de luz nos espellos!

Mais, se este eco prospera, se prosegue o meu canto,

sen deixaren os días de fluír, de soñar,

co que agora, inocente, proclamo,

seguirá a chover en Mondoñedo, Aurelia,

seguirá a chover en Mondoñedo.

Historia natural do silencio

32b5a5af9da641c349a8515185032e3c

 

Todo é vácuo no silencio. Mais, porén,

tan enchido de murmurios está o día, e aínda a noite,

que a súa idea non é máis que unha fragancia.

Se distante está o seu centro do desexo

en van procuran homes encontralo.

Retirado a propagarme o seu alento na memoria

paso días abatidos no bulicio de vivir

culminándome de oídos e bocas seladas

que, ao soñalo, se deteñen co bater do corazón.

Non terás nunca esa sorte, camiñante.

Está ao final de toda viaxe.

Hai nas lámpadas que ensumen esta casa no silencio

Kacper Kalinovski 8

Hai nas lámpadas que ensumen esta casa no silencio,

amartelada polos gritos dalgun paxaro na aurora,

un celeste vapor, unha néboa sen tempo,

que rescata flores húmidas dun século abatido

cando o Miño no verán descía lento e nas suas augas

habitaba un asombro, unha nota de oboe.

Propagándose na estancia esa néboa aínda erixe,

consumida e febril, vellas fotos de antano,

unha efíxie de damas e antigos varóns

que, asentados, nos miran

desde a praia do olvido

e non reparan no fluír dos meses que difunden

entre os búcaros vacíos a alta abóveda de agosto

nin nos vidros poeirentos en que veñen pousar

o seu voo no remoto unhas aves infindas.

Só están fráxiles, parados,

Como alguén que agardase un paquete en peiraos ultra­marinos

Ou descendo pola tarde, entre vellos volumes, relese

longas páxinas efémeras.

Pois se a néboa é un oboe que aínda soa remoto

pervagando con piedade entre as figuras,

mentres, lenta, a luz das lámpadas decrece

dourando mármores de estátua

e xa a noite nos inunda,

esfarelado o tempo afunde a sua efixie mais sombría.

(Un poeta do século pasado no seu leito de morte)

 

dlc_victor_31469_01_c2840_04

Eu daría a porcelana que inaugura en destellos a mañá no meu cuarto por abrir esa fenda de luz que a túa pel garda intacta e sentir como os días son lentos e sofren descendo aos ocasos. Todo aquilo que gañei en dilatadas décadas e anos. Os nove reloxos que hai no corredor e que son unha orquestra incesante a deitar no silencio o eco breve e aínda intenso dos minutos que se afunden. Os libros que comprei en Budapest e que teñen contemplado a miña vida como un compañeiro fiel. Os retratos que un pintor descoñecido nos compuxo ala en Florencia hai mais de cinco anos. E tamén eses poemas que escribín e conservo aínda inéditos porque teñen o fulgor inesperado dos teus labios entre o fume procurando a lúa en calma, o mar dormido, esa maré que devala nos teus brazos. Mas nada diso vale para terte. E só consigo invocando a súa presenza, apagar o xemido que deixas en min ao partires por sempre, dilatar esa dor que a tua ausencia me outorga como unha doa fúnebre.

Cando a tarde para o voo da sua ruína

tumblr_m37q8ehUS51qzq84io1_500

Cando a tarde para o voo da sua ruína e vai fundando unha cidade,

un palacio no que o tempo habita estancias de sombra,

unha torre na que a noite erixe o mar dos seus heraldos,

e nos arbustos, xubiloso, medra o ramo de abril,

poboando o mar de cinza con peso de chumbo

e hai no oráculo da tarde un sinal de barcos lonxe,

os cadáveres do outono flutuando

-talos murchos, flores secas, plumas de ave-…

na cripta onde repousan as augas austrais

volve a tarde do interior a pór umbrío o val da alma,

o remanso onde a soidade ten acuáticos reflexos.

Laura

tumblr_m0le3iXrri1qh0x6ro1_500

Xa un século de soños te restaura

no frio corredor cando entardece,

ornado o meu retiro de alamedas,

e baten nos relóxios outras horas.

 

A luz do outono clama por ti, Laura,

e a liña do teu voo se me esvaece,

remoto un fondo fráxil de veredas,

relembro, chama ou sombra do que foras.

 

A tarde é só unha liña no horizonte,

un sopro, un tren de alaudas, a beleza

que a néboa xa resgata no reflexo

dourado deste lago ensombrecido.

 

Contemplo ese camiño, aquela ponte,

e desces para as águas da tristeza,

garnida polo aroma do desexo.

E sinto que regresas para o olvido.

De antiga cinza, Aurelia, son as aves

tumblr_m67qw6OftC1ru1x0lo1_1280

De antiga cinza, Aurelia, son as aves.

Procura que o seu corpo gañe o olvido

entre a auga azul da túa memoria.

Repara no interior da vella casa.

Aínda medra unha luz branca,

esvaecida forza que atravesa os pavillóns

esparexendo o seu sonido por entre os brancos lamigueiros

e olla eses resquicios de ruína nos reloxos,

mantelos con sinais de viño derramado, os búcaros de alpaca, vacíos, sen ornato,

como as horas se propagan sobre as árbores cincentas

e hai un voo de alaudas, prata, algunha onda que regresa

no anel que as barcas deixan sobre a lámina das augas.

Espera.

Se estas horas te procuran como panos cheos de sombra,

consumida entre as palabras que tecín,

dos palacios onde o outono está deitado sobre os mármores

coberto por un tétrico tapete de loucura,

das paisaxes onde outubro era azul sobre o mar ebrio

ou estaba nas umbrías do interior dos meus armarios

deixa só unha leve luz.

Natureza escolle sempre os seus vasalos.

Tempo hai que eu fico fóra da sua empresa.

 

En van procuro entrar na estancia do meu soño.

Detido está setembro nas cúpulas do tempo

E un voo de aves noctívagas progresa desde o fondo.

Resquicios hai de voda na erba calcinada.

O cántaro do olvido contén todo o silencio.

E o instante que as campás deparan co seu eco

sumido vai na néboa dun bosque na paisaxe:

aquel que se culmina remoto de piñeiros

e apalpa coas suas pólas agoiros de solpor,

toxeiras, margaridas, ramallos polos lonxes.

E só algún paxaro sulca,

co silente trafego do seu corpo leve,

olvidada a dozura do ocaso,

a subtil porcelana que é o pano outonizo da tarde

mentres hai no teu labio un silencio que invita

e das árbores brota un perfume embriagado.