Open door

myWPEdit Image



A porta segue aberta no fin do corredor.

Alguén deixouna así nun conto ou nun poema

E verte para o abismo borrallas de misterio.

Un barco, unha tormenta de outono, un vello pozo,

Materias que abril pousa no sur do esquecemento,

Ingresan por alí caendo polo inverno.

Sutil o magnetismo dos espectros,

Absorto na linguaxe soaba un clarinete,

Medía a luz da tarde, soñaba con imáns,

Compuña os inventarios da ruína:

Acaso unha fortuna que murcha atesourou

O tempo do declive dos imperios.

A música que acende partículas de vidro

Nas cordas que penduran do alto dos roupeiros

E deixa engalanados os líquidos da tarde.

Derrota de Antón Bruckner no fin da sinfonías

Na luz que desafina nos límites de agosto.

A porta segue aberta no fin do corredor.

Se alguén a fecha un día morreremos.

duración das sombras

549px-Nietzsche187a

Eu vin a Nietzsche andar

fervendo na ola incerta

as vellas ilusións.

Levaba a cabeleira caída sobre os ombros

e tiña unha guitarra cromada de ferruxe

coas cordas balorentas.

E souben que era el por trazos da súa sombra.

Tamén porque do lonxe chegaban aves grises.

E andaba como alguén que escoita a voz do fado

e ponse a malgastar as horas con cervexa.

E díxenlle ei amigo que andas a facer

por onde levas hoxe o carro do silencio

por onde se esparexe na tarde a túa vontade,

que sulco ha de labrar na noite o teu arado,

por onde a liña escura,

por onde aqueles lóstregos.

O porte atormentado. Non viña con Dionisos.

Por máis que se notasen as follas dunha vide no alto da cabeza

e un voo de inverno seco sobre os labres.

Canteille: Federico,

benvindo á terra erma do solpor.

Que agosto che depare o tempo que mereces,

oh clásico e errante.

E, vendo que eu quería falarlle da piedade,

fuxiu por entre as viñas,

tan áxil como un galgo.

E sei que se trataba de Nietzsche polo tempo

que duran as súas sombras.

maldito país

photographicsurrealism1

Raza escura galaica

de rústicos instintos

que inxusta sacrificas

os teus mellores fillos;

madrasta desleirada

de designios cativos,

proxenie ignava e inculta

que aborreces teus ínclitos;

da polvorosa gleba

pobo tan só engreído

e ás cousas inclinado

dos escuros sentidos;

¡ai de ti, dura raza,

de proceder esquivo…

Eduardo Pondal

Ah, meu país,

Meu maldito país.

E pensar que che entreguei o mellor da miña vida

Para só recuperar froitas murchas e fracasos.

Para sempre arriarei do meu peito a túa bandeira.

Interpretacións de Claude Lorrain 9

Deberon regresar entón aqueles barcos,
Os barcos que Lorrain gardaba sobre pel,
Os barcos que fixeran mil millas debuxando,
Deitando sobre os sucos das augas a moeda
Do sol como unha efixie de incendios e de ouro.

Máis el non os mirou, non soubo contemplalos
De pé sobre as torretas do vello invernadoiro,
Do templo en que se dera un día a cultivar
As rosas da mirada, dos anxos abatidos.

Estaba tan absorto, chovía algunhas tardes,
Que nunca procurou o mar sobre a distancia,
Xamais se lle ocorreu abrir unha xanela,
Abrir aquela néboa en busca dunha nave,
Seguindo a singradura no curso das gaivotas,
Pois tiña que chorar e os ollos se lle enchían
De chumbos e de ferros, de xofre e de salitre,
E as rosas non medraban, querían que esas bágoas
Servisen de alimento, nutrisen o seu voo,
Camiño dunha altura de pétalas abertas.

Por iso non ousou gritar que xa chegaran
Os barcos ou as rosas, os anxos e as miradas.

Audición de J. S. Bach

Envoltos na fragancia que baixa entre os oboes
E a sombra engalanada de cordas e madeiras
Os fíos de barroca e acuática figura
Dan voltas, viravoltas, e esguíos xa remontan
A liña do compás, agora que reunidos,
Conxuntos se encamiñan ao círculo e regresan
Con ímpeto e distancia.

Son formas sinuosas, volutas e espirais,
Tanxentes que abren arcos e dan na xeometría
Do espírito un gran salto, mortal, aventurado
E logo caen envoltas en néboa de fracaso
E glorias que duraron un son de semifusa.

Oh insigne vate escuro, do insólito arquitecto,
Que teñen as escalas que ascenden e declinan
A insomne escalinata de luz do pentagrama
Pra seren cada vez máis orfas e deixar
Os campos sen debuxo de árbores e sombra.

Que gardan escondido pra dárenlle ao solpor
Pigmentos de outonía e cor de vide murcha
Por máis que ainda sulquemos océanos de Xuño.

Oh máxico organista, oh sábio encantador
Das serpes que debuxan fagotes, violonchelos,
Dos longos animais que baixan en gozosa
E tenue algarabía…
Das aves que atravesan na música da tarde
O palio ornamentado
E levan a distancia do eco que se foi…

Interpretacións de Claude Lorraine – 8

Adornan ese templo estátuas dunha deusa
Cos brazos xa fendidos
E pode que no branco do mármore perdure
Un eco daquel tempo, un soño que regresa.

As rosas non están.
Murcharon nalgún mes dun ano doutro século.
E foron consumidas por ventos e xiadas.

Deitaron a súa cor
Na terra que rodea columnas en ruína.
E nunca máis se soubo daquel vermello claro,
Daquela opacidade,
Do tacto doutra chuvia nas pétalas gloriosas.

Os vellos constructores, os soberbios artistas
Que ergueron este pórtico sen dúbida ignoraban
Que un día o seu esforzo
Tería a recompensa dun ollos admirados,
Da cámara centrada en tanta destrucción.

Asombra este esplendor,
Este voo da materia culminada nas formas
Dos altos capiteis, das pedras espalladas.
E a pesar do baleiro que enche a devacle,
O sublime desastre está en pé e manifesta
Unha longa vontade
Un desexo de ser.

Interpretacións de Claude Lorrain – 7

Así que agora estamos sentados frente ao mundo
Ollando como a lúa devala no horizonte
Sen nada que facer. Espléndida preguiza.

Os ecos do vivido esbaran xunto a min
E teño entre as materias celestes da tristeza
Madeiras para arder, remorsos clausurados.

Por iso esta distancia do mar que se espreguiza
Acouga o meu bulicio, acala ese ruído
Dos meses derrotados na loita de sentir
A música fulxente, o cántico inflamado.

Será que na visita das grazas de Minerva
Hai sempre unha sublime quietude de silencio,
A calma e a frialdade impávida do voo,
A flema e a firmeza dun plácido sopor.

Por iso estou durmido, folgando enteiramente,
Deitado fronte ás ondas dun mar que non se enleva,
Acaso consumida a flor da mocidade,
Prudentes os delirios, discretas as paixóns.
E a noite esparexendo distante flor de lava.

Interpretacións de Claude Lorrain – 6

Que lentas estas néboas que a tarde devalando
Xa arrinca do solpor.
Percorren o camiño, salgueiros xunto ao río,
E van pola distancia deitando unha fariña
De albas ou de aves, acaso unha tristeza.

Semella que a calor erguese desde a terra
Un súpeto arrecendo de fantasmas,
Espectros que se deron a errar polos camiños
Seguindo algún farrapo de brétema nas xestas,
Lixeiros atavíos no mar da transparencia,
Agora que o declive do día xa esparexe
As pontes derrubadas de marzo para abril.

Que fas, vello Lorrain, que a nada xa te arriscas?
De quen depende agora o río que se abre
E segue o leito denso da boca entre palabras?
Son restos dun incendio ou música calada?
Son aves achegadas das Áfricas distantes?

Que lentas estas horas que as néboas devalando
Culminan de solpor,
Lugares para entrar no sono e na preguiza
O mesmo que alguén entra nos templos entre flores,
O mesmo que alguén foxe das praias entre sal. 

Interpretacións de Claude Lorrain – 5

Erguido entre as materias que a tarde foi pousando,
Celeste no arrebato do corpo a regresar
Por hortas e por viñas a un templo derrubado,
Celebras nese tinto que os labios condecoran
Os séculos de amor, os longos decorridos
Dos brazos e dos beixos seguindo unha fragancia.

A pel disponse clara, asume cada val
En rápidos meandros, e chega sinuosa
Á terra de Ninguén, Ningures, o lugar
Das uvas deliciosas e as vides da ebriedade,
O sitio en que os cabalos regresan a deter
A flor dunha carreira de ríos e distancia,
E ti, vello Ninguén, alí sempre deixando
O espello da nudez nos longos territorios
Dos viños decorados, os viños que inspiraron
A brétema do val.

Ninguén a percorrer as néboas de Ningures.