veneración de Venus

Salvador Dalí

no río que devala silente baixo a ponte,
os corpos que a ruína, amante, posuirá,
son hoxe un esplendor de luces e ledicia,
un signo de que as horas tamén se despregaron
soñando este momento, o mesmo en que te adentras
feliz por entre as augas
e eu brindo por ollarte espida a regresar,
cristal que opaca o brillo deste agosto

se vertes dos teus cántaros con augas olorosas
esencias de xasmín
e as longas singraduras de brétema e inverno
concentras nunha caixa enferruxada
lerei só para ti os cánticos de Safo,
na pel che deitarei aceites perfumados

oh aqueles que traidores deixaron de servir
o rito do misterio
oh aquelas xa do enigma abandonadas

na umbría na que durmo toda a sombra che pertence

Advertisements

Luz

tumblr_m92smqANOg1ror1zjo1_500

Conta a lenda que unha tarde,
disposta polo lenzo do inverno contra o ocaso,
Ela ollouse ante os espellos quebrados de Hibernia,
despois reconstruídos nun soño de devacle,
e tomou entre as figueiras do froito madurado,
licor de malta, suave, fuxindo para o sur,
exércitos de soños con baixas e feridas,
enteiros batallóns con mortos e medallas.

E díxolle: "chorei, non deixes de lembralo",
á espera de que un vento de novo o transportase.

El viña por entón dos corpos arruinados,
da cor de terra e sol que teñen os palacios,
e mal daba entendido as cordas dunha harpa.

Saber nin ben sabía das formas que atesoura
Beleza cando amasa un corpo de muller
mais soubo que era amable o deus que a esparexía,
feliz como a poeira que arrinca o vento en maio
das terras consumidas e xa secas.

E tivo que apousar a fronte nos espellos
de tanta que era a luz.

do amor como momento

tumblr_m0desq71h61qjehcpo1_500

 

o tempo tiña ás veces a cor dunha mazá

dourada e con vermellos transeúntes

 

caía entre os teus dedos o pó de vellas cinzas

borralla dalgún libro que prendera

sabéndose admirado

escuros refugallos de lúas entrevistas nas febres do misterio

nos pánicos do enigma

e viña un vento morno de chuvias aínda lonxe

deitando sobre o chan moitas laranxas

 

Galicia despedia nos lindes daquel século

un soño enferruxado sobre as pedras

e andaban polos mares varias ondas

querendo ser labercas procurando

solitario refuxio nas montañas

 

e foi naquel entón que te mirei

e souben dar contigo

e fun saber quen eras

do amor como paisaxe

RalstonE13

o día en que pousaches a voz sobre os arames,

e foi para dicirme que o inverno viña frío,

sentín que se vingaban de min os teus silencios,

navíos que afundiran no límite do mar

levando un mastro antigo de corpo de salgueiro

 

a tarde en que deitaches a man sobre o cristal

e había algunha dársena con lumes de crepúsculo

 

a noite en que se abriu de novo aquela chaga

un cántico unha lousa un feixe de calor

 

percorres hoxe os mapas que levo sobre o lombo

e dás con illas grises con praias e mazás

e chegas até o fondo de océanos de cinza

enormes soidades que cangan sobre ti

regresos do deserto con lúas a brillar

prendidas no cabelo e na mirada

 

non sabes onde estás

non vas polo camiño

sabías que este leito non admite

os cólicos do mundo

marijke

a orquestra tocaba filarmónica o domingo
marijke fermosísima levaba un cometa
roubaba horas aos libros patinaba no estanque
tróndea desordenada do corpo
paxaro indeclinábel da meixela
luz epistolar do seu pescozo
a carta navegábel dos ollos
paráfrase de lume
marijke
a beldade da artemisa na sombra da tilleira
un boi de cornos floreados no carozo do tempo

de Ferida acústica de río, 1982

canción do caravel

infindas largacías chairas nas súas mans
e unha queixa que vostede pon
en saloucos graves amo os seus cabelos
e a fraxilidade que vostede deixa
esvaída en cada xesto seu
peneirando a súa longura
e sospiros sospiramos
ah!
vostede beixa
deixando o bico baixo madame d’automne
vostede ama con diapasón e corda prima
-blusa de popelín pano de lisboa-
vostede impón respeto de marmelo
eclipse de uva mundo sen viño augaself
vostede fala con coral en allegretto
cheirume de anís uña esmaltada
ou ese sospiro seu tan de boca
tan de tren e matrimonio tan
imposíbel de esquecer sen sospiros
oooooooh!
vostede perdeu un caravel

de Ferida acústica de río, 1982

De amore

Falei algunha vez das torres que caeron,
do triunfo do devir por riba dos palacios,
de como o tempo impón sereno o seu destino,
pisando as cidadelas, os fortes baluartes
que fican estragados, en cinza a derramarse.

Tamén falei outrora daquilo que perdura,
de como o tempo deixa sinais e cicatrices
e marcas en lembranza de antigas primaveras
e cartas como anuncio de invernos do porvir.

Mais non falei abondo de Amor, ese inimigo,
nin dixen claramente dos roubos que executa,
tampouco dos seus crimes, estafas e vinganzas;
dos miles, dos millóns de vítimas que deixa
chorando sen consolo incendios, desmesuras.

Nin souben advertir tampouco de Tristeza,
a noiva que Amor leva cantando no seu carro,
a vella prisioneira que adora e que tortura,
que goza cando o látigo nos aires asubía.

Que Amor vai namorado e nunca ha de pousar
as mans sobre o teu lombo, a lingua na túa boca.

Si, si, ese cantante de Amor, o foraxido.

Corpos 5

Fostes vós, corpos intactos,
os que eu nunca posuín e só quixen para adentro,
os que un día abristes fendas no desexo
e, quebrándome limplísimos espellos,
pervagastes polas gándaras do olvido
na poeira malva dunha brétema distante.

Ah, fostes vós, noites de outros,
tapices devastados en que a noite erixe néboas
e un segredo torna fráxil toda alcoba do porvir,
as que outrora laborastes algún sulco deste ermo
derrotándome castelos e aínda exércitos
de pombas desoladas.

Fostes vós, labios e bocas
doutros seres abaténdose nas naves
dalgún porto estremecido polas augas dun mar gris
cando a noite culminaba un esplendor de lúas rotas
e unha lámina de sangue esparexía na saudade
a cor máis cárdena da morte.

Ah inútil paixón de querer posuírvos,
esforzo que me abate por cumprir
o mandato máis cego da carne!

Corpos 4

recorda, oh corpo, un día, se aínda no devalo
che é dado recordar, que foron estes brazos
agora posuídos no voo da súa ebriedade
a cifra da túa gloria,
que foron os cabelos, tinxidos polas cores
cobrizas do crepúsculo,
un trazo expresionista, abstracto, poderoso,
sumida a tarde en bronces, en terras, en arxilas,
e noutros tintes ocres e gamas areosas,
oh corpo, se algún día, as nádegas, viaxe,
descenso, aviación
das garzas inclinadas, das nubes ofrecidas,
dos montes deportados,
outubro cae silente
e as árbores vulneran
a liña do horizonte,
recorda, oh gozo, un día,
a música das musas

Corpos 3: cantinela do teólogo aprendiz e a ninfa da baía

O corpo está varado, deitado sobre a area,
Sumido no seu voo de garza derrubada,
E asiste aos esplendores do sol no mes de Agosto.

Non é máis que un volume de músculos cromados,
Terrestre anatomía que forma no desexo
Vehemencias e delirios, cegueiras, entusiasmos,
E soña con abrir no brío da paixón
Provincias de arrebato, comarcas de viveza,
Agora que o sopor da tarde se desprega
E o mar pronuncia ecos cobardes, sosegados.

Cheguei a este país, viaxeiro desertor
De longos extravíos, de infindas perdicións,
Querendo achar o eclipse, a ausencia, algún retiro,
Que dese á miña carne un tempo de sosego,
Seguindo a suxerencia, o aviso, a admonición
De vellos confesores, de unxidos moralistas.

Mais sinto que esa teima é inútil, incapaz
De darlle á miña alma aquela alta quietude
Do ocio e do silencio, da flema e do repouso.
E síntome culpable, humano, pecador,
Ollando as lentas liñas que en curvas se prolongan
E ascenden polas costas borradas de cabelo
En chamas que xa prenden, no límite dos peitos,
A sombra delincuente da miña tentación.

Son tantas as belezas que o corpo xera en min,
E tantos os praceres que amencen inspirados,
Que sinto que a doutrina errou ou foi virada:
Non pode ser posible que o deus dese ditado
Urdise este castigo, tramase esta vinganza,
Ou fose tan alleo a tanta exaltación.

Terei que regresar de novo ao seminario
E dar conta locuaz do erro e da caída,
Do lapso e da infracción,

Mais sei que estaba escrito que isto acontecese
Máis tarde ou máis agora,
Ou antes ou despois.