Prolegómenos ao recitativo “Ach, Golgotha, unsel’ges Golgotha” da Paixón segundo San Mateu de Bach e á aria que lle segue

Había un arrecendo de fósforo e de néboa
e o sol desdebuxaba nas láminas da tarde
un libre itinerario,
as liñas encurvadas do seu fío,
sumido na cobiza das longas despedidas.

Deposto ante o fracaso, final e consumido,
fuxindo do seu fado, xa libre do destino,
aberto para sempre ao soño da distancia,
el deu un paso adiante e dixo: “aquí cheguei”
e o brado foise oír alén dos barcos próximos
que dormen o seu sono na ribeira
como un longo foguete de pólvora branca.

Despois de ter honrado o templo con hortensias
logrou esparexerse no ánimo e no gozo,
como un raio de luz que esclarece e ilustra.
Dispuxo acordes graves, o xúbilo nupcial,
sentido nalgún punto do sangue entre a tristeza,
discurso derramado nun cólico de cinza.
E impuxo o rumbo exacto nos mapas que manexa.

Que escoita, disque, hai días, a chegada da ruína.

“Que ben mesturas, Bach, coa sombra deste outono!”

seica foi a súa proclama.

O río

veado2_thumb

Despois da liña gris que arde nos outeiros
e dános outras cores, cromáticos indicios,
con ecos de distancia na tarde derramada,
lixeira, unha fragrancia, nun voo como de ave
nas terras e nos lentos camiños do solpor,
a serpe deste río que ao lonxe se fatiga,
un louco anacoreta, un cervo que fuxiu.

Espectro que se deu a errar polos camiños 
en busca de ribeiras, de illas e naufraxios,
e vidros para espellos quebrados polo espanto,
de torres que caeron ou foron clausuradas
na estrema occidental da Europa devalante,
o río pinta agora, no curso dos meus días,
no rumbo dos meus anos,
borrosos pentagramas de néboa, de emoción.

Que a terra é sabedora dun deus que se esparexe,
un deus de néboa e fume,
de alpaca e de cristal.

Vapor de melodías

 

tumblr_maubjh9NKW1qz5q5oo1_500

Un día no que alguén sentiu a sede ignota
dos aires que nos levan ao indómito fracaso
o rostro debrucei na palma das túas mans 
no centro da enramada das árbores dun soño,
sen outra perspectiva que gándara gloriosa.

Non era máis que tempo, espido e sen linguaxe,
resquicio dunha antiga, caída construción,
cumprindo unha condena de néboa na existencia,
as sombras do que fora un barco abandonado.

Acordes de outonía, silencios de metais,
felices no vagar, errantes neste voo,
acaso atraizoaron o brillo da memoria,
tinxida de horizontes e chairas e distancia,
as nubes debuxando efémeras paisaxes.

Mais eu, que estaba alí, cos ollos opacados,
sen luces que ferisen solemnes a paixón,
entrei por unha porta e vin nun bosque antigo
vapor de melodías, borrallas e derrotas.

veneración de Venus

Salvador Dalí

no río que devala silente baixo a ponte,
os corpos que a ruína, amante, posuirá,
son hoxe un esplendor de luces e ledicia,
un signo de que as horas tamén se despregaron
soñando este momento, o mesmo en que te adentras
feliz por entre as augas
e eu brindo por ollarte espida a regresar,
cristal que opaca o brillo deste agosto

se vertes dos teus cántaros con augas olorosas
esencias de xasmín
e as longas singraduras de brétema e inverno
concentras nunha caixa enferruxada
lerei só para ti os cánticos de Safo,
na pel che deitarei aceites perfumados

oh aqueles que traidores deixaron de servir
o rito do misterio
oh aquelas xa do enigma abandonadas

na umbría na que durmo toda a sombra che pertence

A lava do crepúsculo

tumblr_m0vy8gxxOB1qz6f9yo1_500

E sentou a contemplar o pobo triste de Galicia.

 

El era dos que andaban carretando os cadaleitos,

os sinxelos ataúdes do misterio.

Aquel que, encadeado e preso sen porvir,

os pórticos e sombras, as prazas e ruelas,

solemne percorría,

insólito almirante das frotas afundidas.

 

Erguido entre as materias que a tarde foi pousando

nas covas da tristeza

viradas para sempre a un sol que esmorecía

expuxo o seu velamio aos cólicos do vento,

deixou que as augas fosen levando o seu fluír

de sopros abafados, de aires compunxidos,

de corpos como naves varadas nas baías

ao pé de catedrais,

asombros dunha luz batendo contra o mundo,

e dixo que era tempo,

o mesmo que alguén grava con ferro de cincel

palabras sobre as pedras.

E deu algún traspés nos banzos ou na porta.

 

Mais era que pasaba o pobo triste de Galicia

seguindo a prefixada derrota da paisaxe.

 

As torres que se erguían no límite da néboa

sentiran que a borralla formaba un horizonte

camiños nos cruceiros e rumbos nas estradas

e daban en caer

igual que precipicios

as torres como áncoras e liras

as torres como incendios e naufraxios

as torres como pontes e teatros

 

E púxose a mirar os corpos que pasaban.

os corpos que a ruína, amante, posuirá.

o incógnito volume que todos procuramos

do pobo cos seus gritos

do pobo entre as hortensias

acaso esconxurando un mar que derretía

algún discurso vago que a xente namoraba.

 

El era dos que andaban furando no silencio

un voo de auga sombría.

 

Os tempos viñan longos do fondo dos naufraxios

e daban en bater as portas contra o escuro

solemnes como un río que fose esparexer

no mar a caixa aberta das borrallas

de todos os incendios.

 

E o pobo andaba canso a derreter

os séculos da historia.

 

Por iso foi formando o grupo dos vencidos

daqueles que deixaran de chorar

e foi querendo ser como unha ave

erguida sobre a torre para ver

a lava do crepúsculo.

séculos de chuvia

tumblr_m1ur3bmS8r1qb8vpuo4_500

e volvo enaltecer o espírito tocando

o insomne clarinete da lúa entre cristais

e a casa enteira cobra un eco de harmonía

 

entón bebo cansado deléitome sen forza

co pouco que inda gardo dos tempos dos lugares

e vexo unha lembranza morrer no esquecemento

a luz como un foguete que fose transportarnos

ás praias que abre abril nas plácidas ribeiras

 

fenece pois oh Inverno ah córvida estación

das augas devalando camiño dos seus mares

un voo de desamparo fechando este retiro

disposto contra o pano da distancia

 

oh pedras diluídas en prantos milenarios

oh séculos de chuvia oh montes sen calor

lunática

Kacper Kalinovski

feliz quen deixa o mundo dos triunfos e a vaidade

erguendo bafos leves na pedra e nos tellados

por bosques de maceiras

e axiña ve faíscas sinais de resplandor

nas voces que nos fundan

nas illas prometidas no cálido lugar

e sopra un aire antigo de xentes que partiron

 

quen poucas esperanzas dispoña no porvir

deposto e derrotado de pánico e fracaso

monólogo de sócrates á espera da cicuta

nas noites de fechada libraría

consulte vellos códices repase vellas cartas

e o mar sexa con el pacífico tranquilo

e afine as cordas negras da tarde no piano

vagando entre os resquicios de insólitos banquetes

inerme e namorado da triste e solitaria

a lúa cos seus brancos atavíos

dono

tumblr_m1ecweytHN1qdrgo9o1_500

veleiros que se inflaman de ritmo e ousadía.

un mar que se esparexe camiño do horizonte,

a tebra que se asenta no centro da mirada

os días entre signos e códigos e cifras

seguindo a longa liña das luces polas beiras

ardendo como un faro no inferno dos recordos

 

a tarde unha columna do templo da existencia

que acende buliciosa os fósforos dos astros

azuis caligrafías e notas posuídas

(E fóra estaba escuro chovía sobre as augas

Fariña a esparexerse nun cárcere sen luz)

 

son eses os trebellos que cabe procurar

as follas de ignominia ruínas da paixón

pra ser acaso dono do poema

écfrase

image

detés agora a ollada nun corpo que se perde

seguindo algún camiño de auras e museos

o día como un fento un óxido unha pá

deitando flores secas cadernos debuxados

un voo de ave lixeira na tarde polos campos

 

por riba destes mármores por dentro desta sombra

dos anos esgotados dos meses xa corruptos

o sol que che proxecta fulxente chama branca

celeste sobre un manto de tebras e distancia

veloz o seu percurso con sede de esplendor

veleiro que se inflama de ritmo e ousadía

 

e as nubes que desprazan volumes de algodón  

a liña dun camiño a sombra dunha vida

a sombra dunha voz que o escuro che arrebata

 

da tarde case rota farrapo da xornada

as cifras que regresan do mar cunha canción

retratos planos cartas epístolas roteiros

nos lonxes a verter unha luz de ruína