Poema sen fin

myWPEdit Image

Despois de varios días na espera do poema,
Chegaban frases soltas, palabras intranquilas,
Sentencias que debía acaso ponderar,
Vertelas nalgún molde, igual que unha fariña,
Deixar que fermentasen, levalas a coción,
Mais nada que puidese sentir como alimento,
O cólico nutricio da voz sobre o cerebro,
O pulo arrebatado da noite da linguaxe.

Farteime de esperar. Silente cazador
Nas fragas da conciencia, velei porque chegase,
Propúxunme escoitalo pasando para o lonxe.

Na luz da madrugada fiquei adurmiñado,
Sen forzas pra seguir.
E foi cando sentín o trote moi lixeiro
Verter por entre a néboa, escuro como un cervo.

E alí se erguía agora, brutal, maxestuoso.
Solemne como o frío, insomne como a alba.
E foi desta maneira que a voz se esparexeu:
Despois de varios días na espera do poema…

Advertisements

Virada

7431881496_061fc80e3c_z

Mergullla o tempo morno esa nube no horizonte.

Faino lenta antigamente como outrora hai moitos anos

e dispón o corpo orondo nunha áurica linguaxe.

 

Todo muda. O mundo é

ese magma que acontece.

Unha fonte que se verte

sobre a auga doutra fonte

como un río que despois

chega a un río na distancia.

 

O mundo é unha distancia que se perde.

 

E esta nube, este horizonte

leva fontes, tamén ríos

que moi logo irán verter

sobre tempos que inda dormen.

 

Todo muda. O mundo é

esta tarde que esvaece.

OFRENDA CEREAL

tumblr_m2v7q88GvY1rqfti6o1_500

Na sombra dos roupeiros, na tebra dos caixóns,

Escuro como o sangue da terra ou dos cabalos,

O sol sereno acende as aves consteladas,

Mollado polas augas de agosto,

O tempo como un vidro solemne que agoniza,

Os meses a afundirse nos pozos do fracaso.

 

A lúa nos sepulcros e os verbos derrubados,

Os libros en que dormen palabras case murchas ,

Son signos desta idade da flor do esquecemento,

De lóstregos rompendo os círculos da historia,

Da negra sinfonía das pedras melancólicas.

 

Adeus por unha estrada de brétema e carbón,

Adeus por entre os carros ataviados con hortensias

Erguendo unha bandeira de ruína,

 

Adeus, industria breve, ofrenda cereal,

Depósito de insomnios e loucura.

PAÍS

surreal_landscape_1280x800

 

Encadeadas pola historia a este solpor

Entre a frouma que as acolle xunto ao cerne do inverno

(Un estreito horizonte de poeirentas encostas,

O chan enxoito das vías como unha enferruxada caricia,

A longa hora dubidosa)

Camiñan entre as néboas de Hibernia,

 

E teñen nos roupeiros

Gardados mil enxamios

De lume azul mariño,

Bandeiras como sombras

De auga e movemento

que ferven chaves vellas e lama e refugallo,

sen panos que lles sequen as bágoas de tristeza.

 

Son nubes do ceo vago,

Confusa carnación

Dos aires sobre a terra,

Silentes apetitos de aves que transmigran,

As costas do silencio, abril desde a distancia.

 

Algunha foi pensar, oh Santa Noite excelsa,

No tempo como un vidro que se quebra

Despois daquelas horas que brillan sobre os mapas,

Ao pé daquelas casas tan baixas como a sombra,

Que outubro eran os ventos do ano consumido.

 

Mais nada é certo agora:

A luz como unha chaga purulenta.

Brinde

12814685982736

 

O viño é un sentimento. Non existe como tal.
Pode ser que te confundas cando escoitas o clamor
Do seu líquido caendo sobre pozos de vidro
Ou que gardes o arrecendo como un resto de materia.
Mais o certo é que está feito para un día esvaecerse
Como as nubes e o silencio, como as tardes ou o voo
Dunhas aves na distancia.
Bebe, pois, dese misterio. No seu corpo está  o percurso
Que atravesa cada cousa, os enigmas do dicir,
A escura cifra que conduce o devalar,
O motor que xira a roda dos imperios do tempo.

Signo

pond-moonlight2-600x400

Gastei a tarde enteira, revoada de paxaros,
á espera de que a lúa se asomase,
un vidro que se ergue tomando posesión
da unión de terra e lume, dos aires e das augas.
Mais nada foi verdade. A noite se achegou
cromada de silencio polas tebras.
Acaso un orfeón, sinistro, tenebroso,
andaba polos parques con estatuas,
a cámara cortando o fío da tristeza,
xa náufraga e perdida,
co peso da derrota.

Saquei un pano vello dos de abrir
na flor das despedidas
e díxenlle acendido
nun voo de melopea:
Adeus, astro lunar,
escura exhalación
oculta tras as nubes,
sumida na cobiza dos soños da distancia,
son meus estes salgueiros
que antano frecuentabas
e miñas estas barcas
que o longo río acouga,
non deixes que os fantasmas
che dean a mirar
a chave do meu fado,

que teñan tempo aínda de ollar o meu fracaso.

E a lúa foise abrindo por tras daquel outeiro.

Quen sabe como ler tamaño signo.

Fatal

hayworth

Nos soños que comezan a voar,
madeiras que chegaron de barcos afundidos,
o tempo sen máis forma que a pura exhalación,
ollei por un instante a última mirada,
posuído por doenzas que levan ao fracaso,
e vin de novo o rostro
daquela que eu amei
nun tempo e nun espazo
perdidos,
perdidos.

Se acaso alguén pregunta qué foi da súa beleza
na roda na que xiran os meses baixo a chuvia,
resposta non terei,
que as linguas nunca saben se poden apañar,
por sabio, por fermoso que sexa o teu discurso.
o nítido brillo das uvas no mes de setembro.

Seguindo un río lento de augas enlamadas,
con músicas que logo ficaron consumidas,
un lume, unha faísca, un voo de aromas gratos,
camiñas aínda espida,
fragmento dun relato que nunca escribirei,
sulcando a conxunción dos astros que se viran
nas néboas desa gándara inmensa do baleiro.

Das fliegende hollander (O holandés errante)

holands_thumb

A nave esmacelada, as velas afundidas
na antiga desventura, no íntimo desastre
dos ecos da soidade, aquel reverberar 
que agora rexe a terra sen lei e sen afecto
como un pó que o vento fose solitario a esparexer
sedento como o sal e triste tal Saturno…

a nave esmacelada, digo, insisto,
chegou ao porto ingrato das últimas feridas,
despois de andar perdida nos pánicos da néboa,
na sombra a cunca erguida de brindar,
na voz unha laranxa florecida
en maios que pasaron e perdemos.

Coñece ben o río destas augas,
o xeito en que a harmonía dos astros nos convoca
a un tempo de esplendor
a década que dorme no fondo dos faiados
desde hai séculos e séculos.

Non son máis que dez anos
ou cento vinte meses,
dous lustros de instaurar
a antiga redención.

A nave esmacelada na antiga desventura.

As velas afundidas no íntimo desastre.

Ao voo dunha flor de laranxeira

Escher - Belvedere

Estar ben estaría alá no norte frío
queimando algúns ramallos pra dármonos calor,
as cordas do piano na tarde esparexendo
un voo de cinza e auga.

Andar ben andaría no medio deses prados,
cangado cos meus soños sen porvir
nun marco xa de pedras e de sombra.

Falar ben falaría pra ti naquela altura,
deposto como un rei interrompido,
como un grave misterio, un adusto silencio.

Que formas parte xa da lúa do desexo,
da zona en que fumegan aínda vellos lumes,
do círculo en que xacen os vidros espallados
das torres que caeron.

A un vello retrato de M. M.

Carl Perutz New York 16 June 1958

Hai máis de trinta anos, no fondo da distancia,
un demo que se oculta debaixo desa túnica,
mostroume a túa beleza,
a voz nebulosa do enigma,
os títulos secretos da tarde na pel.
 
Daquela florecían nas ruínas dos soños
as luces do crepúsculo,
borralla entre os espolios, bucólicas doenzas,
o mesmo que as tormentas nas noites debuxaban 
as torres que perdín.

O outono derrubara os brazos das estatuas
e todos acenderan candeas como signo 
da chegada dos cometas,
na brisa os teus cabelos a tremer,
feridos pola néboa do infortunio.

E vin como o xarrón cromaba as flores secas,
redomas a filtrar a luz doutro verán,
un barco que afastaba a hora derradeira.

 

foto de Carl Perutz, New York, 16 de xuño de 1958