palabras derradeiras

pn_742_Image_172

Como o pouso un tanto amargo que deixa o viño seco,

como a froita derramada que se torna aceda e doce,

como os días de nordés en que o sol aquece o frío,

como as noites de verán en que a luz vive na sombra,

así foi o meu camiño polas veigas consteladas,

polos montes da tristeza.

 

Souben ver axiña os pozos, os caborcos, os regatos,

mais perdín tantas semanas estudando no luar

que inda agora cando o escuro se debruza sobre min

e dispoño os meus diarios, os cadernos en que fun,

non atopo máis que vellas cicatrices,

cartas longas que un amor me remitía

para as torres e os palacios

onde, só, dilapidei toda a fortuna.

aura

baldomero-image-ch

Ouro deixa o inverno frío debruzado sobre os campos,

ouro tráxico e amargo como un líquido de luz,

como un peixe consumido polo océano da tarde,

ouro limpo e fragmentado entre trigos e centeos,

unha ofrenda cereal que xermina baixo terra.

 

Ouro leva o inverno branco perseguido na distancia,

uns cabalos feitos nubes galopando sobre o ceo,

como as flores esquecidas que só son unha promesa,

como as flores derramadas que procuran ser hortensias,

ouro líquido e febril como as febres do misterio.

 

Ouro ten xaneiro oculto nos seus cofres conxelados.

Son lingotes que roubaron as tormentas polo outono.

Son alfaias que fixeron entre o escuro neboeiro

os ourives das semanas por novembro ou por decembro.

 

Ouro gardan estes meses nos seus fornos aquecidos

estes días aqueixados e con harpas, con oboes

percorridos no misterio dos enigmas pola tarde,

como un pó que o vento fose solitario a esparexer

na distancia do horizonte dos camiños xunto ao río.

 

Ouro longo como un voo.

Ouro sucio como a terra.

As sete notas felices da apocalipse

ben-goossens-artworks11

Hai días en que o outono semella estar ferido

e berra unha canción, un longo harpexio gris,

un fío de altas cordas que pousan un son grave

e dá co seu misterio nos vidros da xanela

e ofrécenos un cálice de líquidos e enigmas.

 

Hai días. Si que hai días.

E logo vén a chuvia e borra o seu pasado

e as dársenas regresan e póñense a deixar

os barcos atracados, as naves amarradas,

igual que se temesen un golpe de tormenta.

 

E son soamente os dedos dun outono,

a límpida caricia que foi deixando aquí,

o outono tan enorme, tan canso de viaxar,

furtivo a impor de novo a cinza do seu canto,

o outono co seu coro de cervos e de capas.

 

Hai días. Si que hai días.

E logo veño eu e póñome a chorar

e invento un pentagrama e borro do papel

as bágoas que perdín, o tempo que gañei,

e soño unha trompeta, o arcanxo do solpor,

e escribo sete notas felices como un vidro,

non máis de sete notas,

igual que un melro triste.

 

Hai días. Si que hai días.

E tardes en que o outono semella ir de regreso

no fin da súa viaxe.

E afunde os barcos vellos.

E impregna o mar de cinza.

 

E hai días en que miras sen ver o calendario

e sabes que xa estás de volta por decembro,

que o século que tiñas xa vai medio gastado

e poste a meditar por onde foi vertendo,

que houbo, que pasou,

por onde se perderon os días ou as décadas.

 

E entón regresa o outono e diche: meu amigo!

Os barcos que afundín non son máis que os teus anos

e o pouso que deixei, a lama, o refugallo,

dos restos que compoñen a memoria.

A lingua do solpor

Sarolta-Ban10

A dorna que hoxe ingresa no porto da memoria cargada con marfín

transporta alá no fondo do escuro das bodegas

un corpo que eu amei.

 

Falamos do viaxeiro que eu fun durante un tempo,

o corpo aquel que eu tiven ferido de naufraxios

e longas singraduras e ventos e distancia,

o corpo no que amabas daquela a mocidade

e vías no seu peito extensa chaira branca.

 

Por el regreso agora ao tempo esparexido

e vexo estrelas murchas de mar que se aparecen

e flores que se erguían a xeito de bandeiras.

 

Se grande foi a loita, tamañas as derrotas.

E teño a sensación de nunca ter partido

de andar espreguizando o século na casa

durante moitos moitos anos

igual que se da lúa  vertesen longas décadas

e cántaros con meses e borra de semanas

ou ánforas con días e tardes e camiños

pintados sobre o fondo dun lenzo consumido.

 

Mellor será perder os soños daquel tempo,

deixar que se derramen en limpas emocións

e inventen noutro mar heroica singradura.

Ceibar, se cadra, os pesadelos, escuros arrebatos,

e dar cos nosos corpos outra volta,

se acaso a derradeira, por praias e confíns,

as mesmas nas que outrora soubemos aprender

a lingua do solpor.

Quinta intempestiva

11588_Andre_Kertesz

Os cólicos do tempo son sempre misteriosos

Persiga algunha nube

Non dexe de soñar

E tome sete cápsulas de frío con soidade

E lave os labios tristes con follas de salgueiro

E déixese levar por ríos en outono

E báñese con lúas de bronce por xaneiro

Camiñe as longas tardes

con música de queixa

e volva en vinte días

Frecuente máis o mar

Os cólicos do tempo proveñen da saudade

e poden ser tan breves que a alma se decline

igual que un verbo vello en linguas esquecidas

o mesmo que as maceiras florindo por abril

Ou poden prolongarse por riba das hortensias

abrir un pozo azul

camiños de silencio

e nunca máis volver de longa que é a partida

Os cólicos do tempo

Quen dera coñecelos!

Mal poden vellos sabios dicir unha palabra

Segredos hai por riba por baixo e arredor

Misterios que conducen á luz do esquecemento

Os cólicos da noite do día ou desas tardes

insomnes que proxectan con sombras de ameneiro

ao longo do traxecto de altos ríos

Os cólicos quen dera

do tempo coñecelos!

Mais debe ser amigo das flores e bailar

Tomar auga fervida con follas de tristeza

e ver xirar un barco no fondo da distancia

Seguir coa man o rumbo da pálida andoriña

e dar contra os valados dos límites un pranto

escura ladaíña

Camiñe Non se pare Percorra algunha estrada

collendo margaridas ou vendo aves canoras

e pouse a man durmida no alto do faiado

Revise as vellas cartas os mapas que empregou

indómito en viaxes de cinza polas pedras

e déixese cantar

Que alguén lle entregue a sombra do corpo esparexida

nun voo de voz aberta aos séculos vindeiros

E diga trinta veces: caravanserai

 

Os cólicos do tempo

Quen poidera meu amigo!

Segunda intempestiva

tumblr_l699s9w0Qi1qa95wro1_500

A tarde quixo onte mostrar o acontecer

das cousas sobre o mundo

e trouxo un voo de alauda,

un eco do bater dun corpo contra o fondo

do solpor.

E foi como un segredo, un cólico dos signos,

o insólito arrebato dos ollos que se encontran

e dan en perseguir inéditos xardíns

de flores alá adentro.

Non foi unha tormenta. Tampouco un mal naufraxio.

Máis ben unha arribada de naves no fechar

das contras, a impedir

que os líquidos ardesen.

Mais ben un voo de antigas pregarias que deixaban

un pó de cinza vella por riba das hortensias.

 

Mais todo foi axiña. De presa aconteceu.

Deixounos o sabor de mel que acaso teñan

os labios do imposible.

Primeira intempestiva

surrealist-photographs-of-anja-stiegler-05

O vento está deitado no xardín.

Deixou de esparexer o voo do tempo irado.

Non sopra nin refunga. Só flúe como un remanso

de augas en setembro.

O vento alenta agora ao meu favor.

Que grato o seu virar no estremo do faiado,

a música que alenta en ás de sombra seca

e vaise esparexendo en signos inaudibles,

e volve decretar un leve harpexio branco.

O vento veu dicirme oh amigo canto tempo

había que non viñas oír o meu fungar

e daba por perdida a luz do teu alento

e daba por gastado o brillo do teu canto.

O vento está deitado no xardín.

Non dorme. Está mirando

o xeito en que as maceiras se inclinan contra a tarde.

Dos vellos pomariños

fruit_apple_apple-tree_wallpaper_DU061

Hai días en que o pouso do mar faise tan mesto

que sentes como levas océanos no lombo,

estátuas que formaron as músicas detidas,

escuros telegramas con vellas cicatrices.

Hai días en que dormes á beira da tristeza

e ves chegar un carro con séculos de infindo,

con víboras e flores con hábitos de mar

e dás en converterte, molusco, en soidade,

igual que se roubases mazás polos incendios

de vellos pomariños, mazás que o fado asou

no cimo dos seus ramos,

mazás dun holocausto secreto polos montes.

 

Eu son o que vixila os vellos pomariños,

aquel que verte a bágoa no límite do incendio,

bombeiro do alto culto do rito das maceiras.

Non son máis que o pastor de gado tan arbóreo,

aquel que alí sentado no cimo do faiado

as tardes executa a ollar pola distancia,

igual que se varrese as follas dos outonos,

igual que se guiase un barco no solpor.

 

Eu era noutro tempo o faro da tristeza,

aquel que o vento vía chegar desde o camiño

levando un voo de cinza por baixo do sombreiro

e neves derretidas e torres polo chan.

Aquel que o tempo había de dar para o naufraxio,

perdido en porcelanas ou vidros escachados,

cristais esparexidos en pó de estrela errante.

Oh eu que outrora era oh eu naqueles tempos.

 

Eu son o son que habito, a música que chega,

o escuro pentagrama de min polo silencio,

o rei das flores secas, o triste emperador

da hortensia que abateu setembro polos montes.

Oh eu que outrora era oh eu naqueles tempos.

pontífice

artistic-surreal-photomanipulation-by-sarolta-ban-13

as pontes que eu erguín no tránsito dos anos

cruzando ríos tristes e vales sen mencer

manteñen inda erguido o voo da enxeñería

que un día as levantou

son pontes como outonos que houben de cursar

levando unha folerpa brillando como flor

no centro da lapela

ou barcos que chegaron fuxindo dun naufraxio

seguro nas tormentas que abril acende ás veces

as pontes dun lugar fendido entre ribeiras

as pontes que eu crucei oh tardes do meu tempo

cando eu aínda era aquel que outrora eu fun

inimigo

500full (3)

baixei dun barco antigo levando unha derrota

igual que se levase a tarde na cabeza

a tarde como un vidro no alto do sombreiro

e un voo de néboa erguido detrás como unha capa

 

eu era un inimigo que había que matar

aquel que me seguía na sombra e no silencio

un barco que afundir paxaro para encher

de chumbo alá no alto das árbores na tarde

 

fun feito prisioneiro na lúas da ebriedade

e dei en sinalar a borra doutros viños

e dei conta de min escuro alucinado

baixando daquel barco coa tarde na cabeza

 

eu era un inimigo en noites como espiñas

en tardes máis escuras en días coma este

alguén que abrira as billas vertendo todo o viño

aquel que andaba oculto no enigma dos sepulcros