Capítulo I

myWPEdit Image

Nestas páxinas que verte a memoria na conciencia
Como verten as tormentas moitos ríos que xa foron
E que han de regresar
Hai por veces materiais de palacios que caeron
E de torres que unha tarde derrubaron a súa altura,
Muros fortes que noutrora opuxeron o vigor
Contra exércitos escuros,
Baluartes que o destino tornou cinza e refugallo.

Son os restos de esplendores o que fai brillar o sol,
Os anacos de cristal (ou de espellos e xanelas)
Os que emiten un reflexo delicado,
Os que fulxen como un eco.
Son fragmentos dunha idade sen presente,
Dunha época perdida nun estraño país
(o país que nos roubaron e que agora
se esparexe como un soño,
ese mesmo do que ás veces volven músicas estrañas,
o país no que prendeu a nosa flor
e a semente que alguén dixo de estragar).

Nestas páxinas emerxe aínda a sombra desa terra.
Podes vela nos seus versos.
Podes mesmo acariñar o que resta do seu voo,
O vaivén que as aguias deitan sobre os campos,
O percurso dos seus vellos carromatos polas feiras.
Tamén podes afinar a ollada e contemplar
O regreso da andoriña,
Como os líquidos que prenden no clamor das vellas pedras
Falan linguas consumidas,
Erguen mármores brillantes de palacios que noutrora
Propuxeron limpas regras e asinaron os seus pactos.

(Levo areas dunha praia nunha caixa de cristal.
Basta abrila pra sentir o arrecendo que esparexe
E o misterio que do aroma se desprende).

Algo así tamén pasaba nestas páxinas escuras
Polo tempo en que tiveron harmonía
E souberon procurarse un asomo de atención.
Era abrilas e chegar até o fondo da conciencia
A memoria do que foi.

Con que deses cos teus ollos sobre a liña dunha letra
Fortes ventos remexían nas ruínas do pasado
E chegaban como barcos desde illas moi distantes
Prodixiosas incursións,
Naves bárbaras inzadas de solemnes manuscritos,
Con orquestras delirantes a rolar sobre a cuberta,
Afinando os instrumentos da saudade.

Con que fose a túa mirada a bater nunha palabra
Xa de vez o teu amor polo incerto país
Carretaba no silencio vellas crónicas de gloria.

Con que fosen os teus labres percorrendo cada sílaba
Unha onda sixilosa abatía no areal
Dos antigos naufraxios
E era certo que volveran os feroces capitáns,
Os terribles sarxentos,
Os tenentes que arrincaran dos imperios
Unha illa imposible.
E todo finalmente conducía
Para un pórtico aberto
Onde estaban as albas.

Nestas páxinas perdura todo iso que xa morre.
As olladas inocentes dos meus pais cando casaron,
Eses rostros que traspasan a cor gris do fotograma
E procuran un porvir que xa non viron,
Ese algo dentro deles que camiña ás apalpadas
E se orienta polos séculos,
Esa luz que desde o centro das meniñas dos ollos
Parece estar alegre, confiada
En que os barcos chegarían
Carretando novas páxinas.

Ou as sombras que amañecen polo fondo
Percorrendo unha tristeza
Que ningún dos dous sabía
Mais que sinto agora eu.

Nestas páxinas existe aínda un faro xunto á costa
Debuxando cos seus raios o horizonte,
Rabuñando a escuridade como un gato,
Proxectando no silencio unha música de luz,
Melodía de lanternas e de fachos.

Nestas páxinas galopa un cabalo na Cañiza
Cando eu tiña catro anos
E era un tal señor Constante quen me andaba a pasear
Nas alturas do cuadrúpedo.
Nunca souben o motivo de que fose entre as lembranzas
Máis antigas a que máis
Se repite na memoria.
Como esoutra recorrente, reiterada,
Cos meus pais a camiñar
(miña nai inda tan nova)
un domingo pola tarde.

Todo dorme nestas páxinas.

Con que abras ben os ollos poderás examinar
O teu rumbo polos días que vivín,
A túa man seguindo as liñas
Como partes dun debuxo,
Os teus dedos procurando un relevo no papel,
Algún mínimo sinal que ficase da impresión
Como proba de que o texto foi escrito,
Foi produto da vontade e mais do esforzo.
Houbo alguén a devecer
Por deixar que estas palabras lle caesen do silencio,
En gardar estes vocábulos absurdos
Como cólicos dun tempo que murchou,
En facerlles unha foto esparexidos sobre a terra,
En pintarlles sobre o rostro algunha lágrima,
En dar conta do seu caso e da súa morte.

Tamén foi por ese tempo
Cando o corpo inda vencía
Nas batallas contra a idade,
Que chegaron os amores como aves sonámbulas,
Os amores revoando como espectros,
A pousar nas miñas pálpebras o eco dun soño,
A gardar na miña boca un sabor de boca allea,
A deitar na miña pel o galano doutro tacto.

Tamén foi por ese tempo
Cando o tempo inda podía regalarse como un vidro,
Unha froita ou un anel.

Con que deixes evadir o arreguizo que che proe pola memoria
E repares nos seus días celestes
E acredites que era exceso de saúde, de vigor,
Tamén ti verás xurdir unha efixie luminosa
E aquel corpo de muller a cumprir dezaoito anos,
Agasallo do misterio,
Un camiño de infinito que se abría,
Un carreiro cara á luz que foi ficando en sombra.
Porque a luz esixe sombra.

Nestas páxinas existen leves ventos que sopraban
Como sopran sobre as velas dos navíos lentas brisas
E arrincábannos da costa cara ao fondo.
Nós, que andábamos daquela no negocio de exportar
O arrecendo das flores nunha caixa de cristal.
Nós, que fomos nese tempo mercaderes de perfume
E facíamos colonia no alambique da noite.
Nós, que entrábamos no templo salferindo aquel aroma
E embriagamos moitas tardes multitudes peregrinas.
Nós, que déramos coa esencia da beleza
Nunhas pingas destiladas da flor da laranxeira.

Tamén foi por ese tempo
Cando o inverno procedía
E era cedo para abril
Que empregamos o serán durante meses
En aprendermos a voar por entre nubes.

Nós que andábamos espidos, abrazados ao silencio,
Derrotados pola beira dos camiños,
Mesmo bébedos de sombra,
A escoitar como o ditado destas liñas nos chegaba
Desde un pródigo alén.
Nós, que fomos nese tempo unha orixe e un final
E levábamos ramiños de misterios e xasmíns
Prendidos nas lapelas da chaqueta.
Nós, que fomos como deuses porque tíñamos a luz
E o mencer da mocidade.

Algo así tamén pasaba nestas páxinas escuras
Polo tempo en que tiveron máis tristeza
E souberon procurarse un asomo de atención.

Con que oíses o tambor e seguises o seu ritmo
Deseguida escoitarías como o canto do ouriol
Tiña o voo doutras idades
E o misterio do seu chío polos séculos dos séculos.

Con que foses a seguir o seu ritmo polos ramos
E sentises a cadencia da súa danza constelada
O ronsel do seu camiño difundido pola brisa
Xa terías a razón, a resposta da pregunta,
Ese grito que se afoga no silencio.

Con que deses a metade da metade da facenda
O teu rumbo perdería o sentido da derrota
E unha páxina erguerías sobre o mastro das bandeiras
Como enseña da túa hora,
Como emblema do teu soño.

Ti, que outrora carretabas os bidóns de escuro lixo
E volvías para casa no mencer impregnado de ferruxe.
Ti, que en tempos abrazaches aquel busto de andoriña
E xuraras serlle fiel a un espectro de misterio.
Ti, que acaso xa ignorabas que pertences ao devir
Que goberna cada cousa
E con lápis de mil cores vai pintando o devalar,
O polícromo carreiro dos teus días.
Ti, tamén, que te achegabas para ver pasar o inverno
E acendías na lareira un incendio controlado.

Nestas páxinas tamén vai o día en que ingresei
Temeroso na milicia e fun deito prisioneiro
Polo exército inimigo, e perdín case dous anos
E gañei a disciplina, a vontade que non tiña,
E fun feito prisioneiro polo exército da sombra
E chorei melancolía.

Algo así tamén pasaba nestas páxinas escuras
Polo tempo en que tiveron harmonía
E souberon procurarse un asomo de atención.

Nestas páxinas as voces dos meus fillos
E a celeste gargallada,
O sorriso que traían desde o fondo constelado,
Auga limpa das estrelas,
O rumor que se esparexe entre anos de luz
Nalgún punto primixenio.

Nestas páxinas, por fin, o meu curso de fracaso,
A derrota do meu rumbo,
O devalo do meu pulo.

Mais agora cae a noite.
Todo venza o voo do tempo.
Todo borren os torrentes.
Pouco fique destas páxinas.
Quen escriba a súa memoria sentirá como un afán
Por dar conta do seu eco
E tecer os novos lances da súa lenda,
Por abrir contra o solpor ese espello regalado,
Reverter o raio cego para o fondo do universo.

Serán luces contra luces
Que se afastan e regresan.
Un espello que repite o reflexo doutro espello
Que repite ese reflexo que repite ese reflexo…

Advertisements

Do océano e a noite

A nave en que crucei os séculos da vida

E foi en voos de dorna ou de tristeza,

Mancado o corpo ingrato na longa singradura,

Levoume ata a distancia dos anos no faiado

Papeis que se perderan e fotos, vellas fotos,

Retratos e instantáneas de xentes que sentín

Berrando contra o mundo e as décadas e o fume.

 

A nave en que levei as ánforas de antano

E fun repartidor de aceites e fariña

E andei polas ribeiras de outrora procurando

Un círculo, unha chaga, un sol de flor caída,

Pertence á longa frota dos barcos corroídos

Que verten a ferruxe e o metal

No sangue case azul do mar antigo.

 

Baixel e bastimento, navío, embarcación,

Xa sombra do que un día me serviu

Pra dar conta do océano e a noite.

 

Do corvo solitario (soneto en alexandrinos brancos)

tumblr_lykh8niUiG1qap9qio1_400

Agónica por veces, recente moitas outras
Fumega algunha vez por dentro e nos abafa
A marca que sinala o ascenso doutro século.
Por iso esta distancia do mar que se espreguiza.

E escribo sete notas felices como un vidro,
Os labres coa sustancia frugal da eternidade.
Levando nas palabras un vello traxe gris,
O aberto mirador do ocaso sobre o mundo.

E dígome dicíndoche que noite máis estraña, 
Feliz como os moinantes, os pobres, os saudosos,
O mesmo que se un día a néboa se abatese
Nas neves derretidas, nos ventos xa pasados.

Espectro de viaxes fendidas polo tempo,
Aniña agora en min un corvo solitario.

espectros no camiño

tumblr_lq4p7lSNQb1qjn527o1_500

o caso é que eu andaba nas terras dun país

de ventos e perigos levando unha marea

e marzo xa chegaba con chuvias e calores

cantando en solitario cantigas de orfeón

a lúa esparexendo sinais de pratas altas

 

e alí xuntei ocasos solpores como estatuas

silentes partituras fundidas polo ensoño

as marcas da verdade que mora na linguaxe

feliz de andar vagando por pontes e fronteiras

na roda dos barrocos estaños da ruína

 

a xente que moraba nas casas do lugar

ruído de tractores voltando da xornada

sentía nese brillo do frío no seu centro

as torres as murallas os restos de edificios

compondo o seu vagar de soños sobre a música

seguros posuidores dun dogma e dunha estrela

 

e así dispuxen logo na escrita destes versos

espectros que se deron a errar polos camiños 

episodio IV

b

daquela oín chegar o barco do silencio

non era unha ameaza

(mais ben como unha flor)

e púxenme a tecer unha grinalda

con follas de maceira e con hortensias

e souben que os invernos xa pisaban

as táboas do faiado

levaba inda fragmentos de herba no cabelo

e tiñe os labres cansos de falar

tamañas as palabras que os séculos dixeran

que fora a miña lingua o tránsito das décadas

e todo canto un día fervera polos nomes

deixara alí sinais da súa presenza

e souben que era triste percorrer

as tardes os camiños os libros o desexo

e nada máis valía que a parada

unha longa e minuciosa quietude a detención

definitiva dos ventos e dos ríos

e amei como unha estátua dos mares conxelados

o ártico de min

episodio III

6a010536537d42970b012877b5cb01970c-800wi

os días foron logo vertendo as súas mazás na terras enlamadas

e viron como as árbores maceiras se achegaban a unha certa idea de beleza

e aqueles meses crueis prenderon como chama nun bidón de gasóleo

 

eu era o que levaba as chagas máis visibles

aquel que esparexía os flocos constelados da cicuta soprando sobre a man

o mesmo que pousara os dedos a sangrar na lámina do espello

os dedos que escribiran por riba do meu rostro palabra ilexibles

os signos de estar preso na linguaxe

os círculos gastados de soñar

 

e foron logo os días chegando coa súa luz

deixando que os pigmentos derramasen a sombra polas casas

e foi fermoso andar polo xardín

sentindo como as parras fervían viño novo

probando aquelas uvas de tinto gorentosas

a terra nun resumo mineral de líquidos e azucre

episodio II

Day-By-Day-No11Tram

entón foron ferver a roupa que mancharan no tránsito dos ríos

e andaron varios días camiñando baixo o sol

o vento a debuxarlles na pel unha tristeza

que o aire lles lambía as cicatrices

e houberon de verter o seu silencio no corpo dos oboes

no ébano labrado de antigos clarinetes

(oh todos instrumentos do azar e do destino)

e houbo quen os viu e díxolles benvindos

que sexa o voso andar por terras do confín

un signo do misterio e da tristeza

que ampara en occidente

no pórtico febril do mar precipitado

o cólico dos signos

e houbo quen dispuxo nupcial festividade

e xentes que tomaron de vez a iniciativa

de encher a noite inmensa de luces e de lóstregos

foguetes que estoupaban no alto como un hálito

 

eu era por entón un bosque derramado

as árbores vertían resinas minerais

e tiña o corazón nunha vertixe

episodio I

Hungarian-Photography-007

as torres que se ergueran na fonte do desexo

con cánticos e odas e fogos de artificio

pertencen aos perdidos territorios

lugares que inda brillan emerxen sobre os mapas

igual que se levasen a orquestra do verán

tocando unha charanga de chuvias e mosquitos

 

son épicos espazos erguidos no combate

da vida contra a morte

da noite contra o día

no pálpito febril da mocidade

e gardan esa fe do tempo inesgotable

dos anos como un fío sen final

 

quen chegue agora ás torres no empeño da ascensión

e dea en propagar as liras con que canto

e sinta o mar inmenso

e vexa azul o ceo

será porque pertence aínda a esas familias

os grupos ambulantes que soñan con chegar

un día ata os solpores da distancia

 

felices sexan pois aqueles que derraman

as horas como incenso polos templos

os anos como mirra nun altar

felices porque teñen aínda esa mirada

febril dos soñadores

e gris dos viaxantes

e fican ben ben lonxe

dos cegos dos escuros

dos loucos

dos incrédulos

valor

sunset double

non tes perdón de Deus e o demo non te quere

non vales para el

así que vas errante seguindo o teu cantar

insólito vadío sen eivas nin cegueira

e tes casa nas festas nos cruces nos mercados

e dormes baixo pontes

e báñaste nos ríos

 

xa sei que renunciaches á parte do tesouro

que fuches construíndo a nova realidade

que ollas para os outros atónito perplexo

sen dúbida inquerindo cal é o seu sentido

que tes na túa conciencia a estraña sensación

de estares novamente no inicio da linguaxe

do mundo no comezo

do sangue no momento en que alguén desabillou

o viño dos bocois e foise derramando

vertendo polo chan

igual que se verteron os tempos os esforzos

 

non tes perdón de Deus

xa sei que non che importa

e o demo non te quere

nin vales para el

rostro

Portrait of an Old Man

hai soños que se prenden ao tránsito dos días

e deixan unha marca no xeito en que camiñas

acaso nos acentos que ergues ao falar

tamén nesa maneira de ollar para a distancia

 

son soños como fumes no mar do esquecemento

sombríos corredores que dan para unha porta

que alguén deixou aberta nun conto ou nun poema

a porta para entrar na sétima fragancia

no río dos perfumes que baixan do silencio

 

e hai soños que fumegan igual que unha lareira

imaxes que prenderon no fondo dun espello

e deron en pousar no lombo dun cristal

un brillo de penumbra un cólico de sombra

 

se habitas eses soños se moras entre eles

terás que dar un día sinais da súa presenza

mostrar as cicatrices as marcas que deixaron

solemnes sobre os vales e as chairas do teu rostro