Imperio

empire

 

Como a aguia que se deita do alto dunha torre

E vai pairando aberta sobre a chaira

Debruzada na caída sobre o mundo

E alí persegue agora sutil un movemento

Que acenda o seu instinto e a proclame

Voraz como un coitelo, ferida sanguinaria,

 

Así quen dixo outrora daquilo que perdura,

do pan que foi servido nas ceas do naufraxio,

de insomnes bebedizos que veñen acender

os límites do mundo,

do vidro que inza o vento con follas e palabras.

 

Que o escuro se debruce sobre el

Nas terras e nos lentos camiños do solpor

Cun ton máis acendido e nítido brillante,

Compondo o seu piano de teclas posuídas

Por tardes sobre os campos,

E faga do seu verbo

Na torre dos enigmas

Silente frauta azul de incerta melodía,

Inútil e imprevista como a chuvia,

Feliz de ver agosto impondo o seu imperio

Advertisements

das pedras espalladas

534522_242527042540247_1322372799_n

no asombro vespertino da límpida lanterna
do sol como unha escura medalla de tristeza
os brazos das estatuas, os brazos arrincados,
asoman entre as páxinas gardadas
dalgún dos meus cadernos de viaxe

son fotos de palacios, lugares que cruzaba
en busca dalgún soño, circunspecto,
levado por un vento doutro século,
nalgún deses países que nunca visitei
por máis que neles fose
visible aquel meu corpo
dos anos que fuxiron

que certo debe ser que ás veces a viaxe
é só unha forma de ausencia

ningunha outra mirada lle outorgue a exaltación
do amor ao viaxeiro
como esas das estátuas,
dos altos capiteis,
das pedras espalladas

Lareira do solpor

Julidn Pacaud Perpendicular Dreams

As vides culminadas de pedras e de sombra
que ollan como os anos xa foron devalando
debuxan nos espellos da néboa unha palmeira,
ao xeito en que as idades herdaron da túa pel
a sombra dun afago,
un voo de luz escura.

Os barcos de regreso que habita Soidade,
que van polas ribeiras solemnes carretando
o brillo dos enigmas,
as ánforas con días e tardes e camiños,
tamén levan de ti
erguido un estandarte.

Que deixen alá embaixo
dos mares que transitan
os ouros da ebriedade
e un signo no papel

na lenta e despaciosa lareira do solpor,
se eu vivo para ollalo canda ti.

Meditación sobre o destino

533183_394014713983727_361116597273539_1324767_2097298069_n

Sepulcros cava ás veces o desexo

por ver onde deitar ríos de cinza,

materias que baixaron polos montes entre chuvia,

buscando unha cidade, un porto na distancia.

 

E cávaos coa vontade de poder

deixar que se consuman os obxectos

que o corpo cobizou,

fantasmas entrevistos en rúas máis ao norte,

veleiros que algún vento conducía,

cristais que se fenderon ao chegaren os invernos.

 

E cávaos coa esperanza de deixar

gardados nas súas caixas os tesouros, os milagres,

visións e epifanías,

presenzas e evidencias dos deuses.

 

Mais todo exhuma a lava da memoria,

volcánica, feliz, ardente, arrebatada,

estralo e erupción da pura forza.

 

Aprende, pois, soldado.

Non has gañar xamais

batallas que non sexan

cos anos a derrota

de verte como escravo do destino,

na noite executando os seus martirios.

A lava do crepúsculo

tumblr_m0vy8gxxOB1qz6f9yo1_500

E sentou a contemplar o pobo triste de Galicia.

 

El era dos que andaban carretando os cadaleitos,

os sinxelos ataúdes do misterio.

Aquel que, encadeado e preso sen porvir,

os pórticos e sombras, as prazas e ruelas,

solemne percorría,

insólito almirante das frotas afundidas.

 

Erguido entre as materias que a tarde foi pousando

nas covas da tristeza

viradas para sempre a un sol que esmorecía

expuxo o seu velamio aos cólicos do vento,

deixou que as augas fosen levando o seu fluír

de sopros abafados, de aires compunxidos,

de corpos como naves varadas nas baías

ao pé de catedrais,

asombros dunha luz batendo contra o mundo,

e dixo que era tempo,

o mesmo que alguén grava con ferro de cincel

palabras sobre as pedras.

E deu algún traspés nos banzos ou na porta.

 

Mais era que pasaba o pobo triste de Galicia

seguindo a prefixada derrota da paisaxe.

 

As torres que se erguían no límite da néboa

sentiran que a borralla formaba un horizonte

camiños nos cruceiros e rumbos nas estradas

e daban en caer

igual que precipicios

as torres como áncoras e liras

as torres como incendios e naufraxios

as torres como pontes e teatros

 

E púxose a mirar os corpos que pasaban.

os corpos que a ruína, amante, posuirá.

o incógnito volume que todos procuramos

do pobo cos seus gritos

do pobo entre as hortensias

acaso esconxurando un mar que derretía

algún discurso vago que a xente namoraba.

 

El era dos que andaban furando no silencio

un voo de auga sombría.

 

Os tempos viñan longos do fondo dos naufraxios

e daban en bater as portas contra o escuro

solemnes como un río que fose esparexer

no mar a caixa aberta das borrallas

de todos os incendios.

 

E o pobo andaba canso a derreter

os séculos da historia.

 

Por iso foi formando o grupo dos vencidos

daqueles que deixaran de chorar

e foi querendo ser como unha ave

erguida sobre a torre para ver

a lava do crepúsculo.

écfrase

image

detés agora a ollada nun corpo que se perde

seguindo algún camiño de auras e museos

o día como un fento un óxido unha pá

deitando flores secas cadernos debuxados

un voo de ave lixeira na tarde polos campos

 

por riba destes mármores por dentro desta sombra

dos anos esgotados dos meses xa corruptos

o sol que che proxecta fulxente chama branca

celeste sobre un manto de tebras e distancia

veloz o seu percurso con sede de esplendor

veleiro que se inflama de ritmo e ousadía

 

e as nubes que desprazan volumes de algodón  

a liña dun camiño a sombra dunha vida

a sombra dunha voz que o escuro che arrebata

 

da tarde case rota farrapo da xornada

as cifras que regresan do mar cunha canción

retratos planos cartas epístolas roteiros

nos lonxes a verter unha luz de ruína

letra

z

a letra que resume o rumbo da túa vida,

cos viños a emborcarse na rúa sobre as horas

e sombras e quimeras trasgos e espantallos

fugaz e somnolenta das grazas de Minerva

é letra sen destino non sabe que dicir

 

oh sempre a mesma letra no curso dos teus signos

feliz de andar vagando por pontes e fronteiras

 

Enigma sempre ensina algunha na lapela

deixando un son absurdo con ecos de motores

e aínda na túa orella solemne precipita

a letra enfebrecida de insólitas doenzas

gardadas entre rosas escuras para obter

as árbores incertas os nítidos contornos

leccións de melodía nas vellas alamedas

 

oh aqueles aqueixados de lírico delirio

que prenden un relampo de lumes e de fósforos

no voo da claridade

nos leitos abisais

nos círculos de cinza da caixa dos espantos

 

que baixen polos séculos de sombra ornamentados

e ás pedras dean forma de chuvia e de tristeza

 

que a letra sempre escura culmine o seu afán

 

 

 

das fendas da linguaxe

tumblr_m1eekdfIBv1qik149o1_400

calquera que sulcase algunha que outra vez

no medio desas noites de aguda epifanía

as prazas que abril enche no sur con arrecendos

da flor da laranxeira

a oír o son dos pozos igual que se escoitase

deleites da derrota e do fracaso

sen dúbida xa sabe gozar deste discurso

que dita os avatares os feitos da ruína

nas liñas dunha folla furtada aos almanaques

 

que calen pois as frautas os graves contrabaixos

que gardan no profundo das vellas cicatrices

segredos que erguerían un voo de sinfonías

 

que digan neses tons que baixan desde o negro

“darémosche o refuxio que acaso aínda procuras

o centro dunha forma composta para abrir

camiños de silencio”

 

oh signos perdurables de consumidas bocas

fulgor da mocidade

oh insólito chover febril adoración

daqueles que pretenden oh seren as palabras

cancións que o tempo garda

feliz no seu vagar errante no seu voo

no libro do destino

 

que o tempo vive alén das fendas da linguaxe

e na fronte leva escrito un signo de Tristeza

espectros no camiño

tumblr_lq4p7lSNQb1qjn527o1_500

o caso é que eu andaba nas terras dun país

de ventos e perigos levando unha marea

e marzo xa chegaba con chuvias e calores

cantando en solitario cantigas de orfeón

a lúa esparexendo sinais de pratas altas

 

e alí xuntei ocasos solpores como estatuas

silentes partituras fundidas polo ensoño

as marcas da verdade que mora na linguaxe

feliz de andar vagando por pontes e fronteiras

na roda dos barrocos estaños da ruína

 

a xente que moraba nas casas do lugar

ruído de tractores voltando da xornada

sentía nese brillo do frío no seu centro

as torres as murallas os restos de edificios

compondo o seu vagar de soños sobre a música

seguros posuidores dun dogma e dunha estrela

 

e así dispuxen logo na escrita destes versos

espectros que se deron a errar polos camiños 

épica VIII

ben-goossens-artworks21

e souben que era triste estar calado

que andaban as palabras a ferver

moendo os seus recordos contra as pedras

e había unha distancia polo fondo

 

e foi por esa altura que Nietzsche apareceu roendo unha mazá

os brazos a estender como a aguia que paira alá no alto do deserto

e dixo circunspecto cegado pola sombra e polo frío

nación esvaecida

infame mar de arañas

 

quen sabe que sentido  gardaban para el tales palabras sentado nunha rocha ante o solpor

mais era o seu enigma un arreguizo

un fío de electróns que che baixaba

seguindo o val do lombo con tristeza

 

e fun coller madeira por prender

un lume que aquecese na noitiña