Virada

7431881496_061fc80e3c_z

Mergullla o tempo morno esa nube no horizonte.

Faino lenta antigamente como outrora hai moitos anos

e dispón o corpo orondo nunha áurica linguaxe.

 

Todo muda. O mundo é

ese magma que acontece.

Unha fonte que se verte

sobre a auga doutra fonte

como un río que despois

chega a un río na distancia.

 

O mundo é unha distancia que se perde.

 

E esta nube, este horizonte

leva fontes, tamén ríos

que moi logo irán verter

sobre tempos que inda dormen.

 

Todo muda. O mundo é

esta tarde que esvaece.

Advertisements

écfrase

image

detés agora a ollada nun corpo que se perde

seguindo algún camiño de auras e museos

o día como un fento un óxido unha pá

deitando flores secas cadernos debuxados

un voo de ave lixeira na tarde polos campos

 

por riba destes mármores por dentro desta sombra

dos anos esgotados dos meses xa corruptos

o sol que che proxecta fulxente chama branca

celeste sobre un manto de tebras e distancia

veloz o seu percurso con sede de esplendor

veleiro que se inflama de ritmo e ousadía

 

e as nubes que desprazan volumes de algodón  

a liña dun camiño a sombra dunha vida

a sombra dunha voz que o escuro che arrebata

 

da tarde case rota farrapo da xornada

as cifras que regresan do mar cunha canción

retratos planos cartas epístolas roteiros

nos lonxes a verter unha luz de ruína

un cólico de mar

tumblr_m1f89r5ibI1ro107jo1_500

oh ti que errante vagas seguindo algún camiño

de outono cos teus vellos zapatos consumidos

feliz polas estradas do íntimo de Europa 

ti lúa xunto ás torres fendidas polo raio

ti fío de altas cordas que pousan un son grave

pisando as cidadelas os fortes baluartes

por riba de valados de hortensias e fracasos

 

achégame outro vaso escuro de cervexa

 

que as horas van alén das fendas da linguaxe

e na fronte alguén che puxo un signo de tristeza

un límite de lume un témpano de tempo

 

que a roda que dá voltas ao círculo sen fin 

e vai pola distancia deitando unha fariña 

nos bosques de maceiras na música feliz

erguendo bafos leves na pedra e nos tellados

do mundo segue a dar mil voltas cada pouco

a andar de porta en porta pedindo algunha esmola

a impor un lume escuro de áncoras nas augas

acaso percorrendo casas pontes

e nogueiras e carballos 

buscando unha distancia un cólico de mar

abril

tumblr_lzu29dNeNz1qzx4bjo1_500

volveu de vez abril e fíxoo en remuíños

de vento e de sorpresa polas rúas

paraugas a voar e roupas estragadas

de chuvia e de misterio

e golpes sobre a túnica do mundo

e cólicos do enigma xeroglíficos

 

volveu como unha furia unha distancia

e foi pousando nubes no faiado

e deu en ser febril alicaído

 

non quixo darlle tregua a esta paisaxe

non tiña outra vontade que chegar

e fíxoo con ruínas e fracasos

con vellas dilixencias e cabalos

(tan cansos que paraban

nos camiños a soñar

a enxergar no firmamento algunha estrela)

 

volveu como unha lápida a neve nos sepulcros

xogando a derreterse contra as horas

e un sol estarrecido coa derrota

e deu en ser abril polos viñedos

na sombra das maceiras

nos panascos

acaso xa seguro

de seren estas as súas horas

épica VIII

ben-goossens-artworks21

e souben que era triste estar calado

que andaban as palabras a ferver

moendo os seus recordos contra as pedras

e había unha distancia polo fondo

 

e foi por esa altura que Nietzsche apareceu roendo unha mazá

os brazos a estender como a aguia que paira alá no alto do deserto

e dixo circunspecto cegado pola sombra e polo frío

nación esvaecida

infame mar de arañas

 

quen sabe que sentido  gardaban para el tales palabras sentado nunha rocha ante o solpor

mais era o seu enigma un arreguizo

un fío de electróns que che baixaba

seguindo o val do lombo con tristeza

 

e fun coller madeira por prender

un lume que aquecese na noitiña

infantería

20100923_ben_goossens_04-600x419

o leite que verteron no deserto

na area esparexido como un voo

un leite de solpor e de fracaso

un leite de ruínas e de inverno

 

o mel que se desprende do silencio

se escoitas o seu eco contra o vento

e vén do mar distante unha fragancia

un líquido febril unha goleta

 

o tránsito da tarde polo ceo

a luz que abril reventa entre as maceiras

deixando o seu lamento como un frio

lembranza dun febreiro esvaecido

 

son signos dos arcanxos derrotados

bandeiras dunha alada infantería

desmesura III

tumblr_m1cqw3es8j1qa70eyo1_500

e souben que eran días caendo para atrás

que abrían unha lenta solemne procesión de cinco ou seis minutos

camiño de teatros no inverno máis fecundo

 

leváronme de présa seguindo algunha sombra

por neves e montañas alén do mar perdido

cargando a doce mole do peso da existencia

 

e ti como unha sombra deixáchesme pousado

a voz máis solitaria que caiba recordar

os meses de novembro de outubro debuxando

 

subín nun tren lixeiro camiño da cidade

gardando entre os misterios da brétema unha voz

imperio reducido a un mínimo lugar

con páxinas escuras de ignotos pentagramas

 

que aquelas eran regras do xogo da ruleta

deixar que se derramen en limpas emocións

as mans sempre dispostas no peto dun abrigo

 

e fíxenme feliz fugaz como unha ave

en fondos remuíños en cólicos sen fin

ao longo do traxecto de altos ríos

durmido sobre o lombo dunha estrela

desmesura II

tumblr_lxecojvHtf1qzgr2lo1_500

agora que este tempo xa esvara de preguiza

alá desde as alturas do inverno cobizosas

deitando o seu vagar no espazo da cidade

e o día vai abrindo pigmentos de silencio

dispondo o seu enigma de soños sobre a música

quixera eu derramalo á beira da túa luz

que todo vai moendo a roda do devir

a roda xigantesca dos lumes do crepúsculo

 

poetas derrubados na crenza da linguaxe

oh corpos como aves nun voo de clarinetes

levados do misterio se cadra e vén ao caso

deixando atrás un día de sol sobre o deserto

mandádelle recordos cristais que o vento inzou

a aquel que derrrubaba a voz contra as adegas 

o ingrato amigo Nietzsche o louco visionario

que todo vai moendo a roda do devir

a roda xigantesca dos lumes do crepúsculo

desmesura I

tumblr_m0fla6IuWW1qb8vpuo1_500

as nubes debuxando efémeras paisaxes

levando polo río no barco do silencio

a épica feliz do canto e da memoria

o tempo co seu leve devalo cara ás sombras

 

sen elas non soubemos que rumbos procurar

espectros que se deron a errar polos camiños

soñando con fracasos de viños moi escuros

 

por iso teñen formas de sono e de preguiza

materias que han ficar no límite das horas

alén dos muros altos da torre do desexo

palabras contra a tarde no fondo da distancia.

o mesmo que un diamante igual que unha paixón

nos grandes almacéns que habita Escuridade

 

que nunca se te acheguen voraces como incendios

as lavas silenciosas das páxinas do olvido

fragancias trastornadas na terra cando seca

que o século que tiñas xa vai medio gastado

penando por vivir tamaña desmesura

electrón

surreal-photos-3

o tempo agora dime morreu de vez o inverno

e vai pousando aves polo fondo da distancia

e vén esparexendo un algo de calor

 

é tempo con espazos máis nítidos brillantes

e corpos que souberon hibernar

alá na estraña  Hibernia ese país

de torres e de longos panascos entre a néboa

 

Hibernia ese lugar que amence polos soños

e prende un electrón de música na alma

 

o tempo agora dime chegou de novo a hora

os días de vivir as vidas a diario

viñeron as semanas volveron os teus meses

e quen lle explica así que foi o longo inverno

das torres e as cabanas dos rústicos galpóns

quen fixo a flor dos días máis branca e xubilosa

quen puxo nestes lustros pigmentos de borralla

 

o tempo dime agora chegaron os teus soños

Hibernia un electrón a música e a alma