Letra de canción

Remexendo entre vellos papeis encontrei esta (letra de) canción. Gardo un recordo moi borroso dos tempos e as circunstancias en que a escribín.  Só precisa alguén que lle poña música e a cante.

RAÍÑA DE COPAS

Ela era a Raíña de Copas,

Afrodita ou Diana a cazar,

A tormenta que chega do norte

E unha illla no medio dun bar.

 

Camiñaba debaixo da noite

E subía até aos templos do alcol

A vender a súa froita queimada

Esperando a chegada do sol.

 

Maquillaba os seus ollos de verde

E a mirada quería saír

Desde o fondo dunha torre triste

Erixida tan só de marfín.

 

Entre os moitos que dela extraían

O metal máis prezado dun soño

Eu estaba bebéndome a vida,

Navegando por mares de outono.

 

E unha noite de inverno chovía.

Non había na rúa ninguén.

E ela estaba debaixo dun porche.

Ola. Como che vai. Moi ben.

 

Pregunteille non es ti a raíña,

A que entra nos bares gloriosa,

Da que a mesma Minerva ou Atenas

Parecen sentirse celosas.

 

E dixo non son máis que a fada

Que habitaba entre os bardos de onte,

A que entrega o sorriso e a noite

Aos que levan un verso na fronte.

 

E non era a Raíña de Copas,

Afrodita ou Diana a cazar.

Si a tormenta que chega do norte

E unha illa no medio dun bar.

 

035 copy.jpg

Advertisements

Outra canción do Miño

myWPEdit Image

Os humanos poderán cruzarme polas pontes,
Navegar as miñas augas,
Camiñar pola ribeira.
Mesmo algúns atreveranse a entregarme a súa existencia
Afogándose en min.
Mais eu, río devalante na épica da foz,
Ou regato torrencial alá pola nacente,
Ou lentísimo vagar no centro do meu curso,
Hei seguir esta viaxe sen deter o meu camiño
Mentres haxa chuvia e sol, vento e terra.
Ese foi o meu afán polos séculos dos séculos.
E non teño outro destino.

Os humanos poderán afondar no seu misterio,
Descubrir que no silencio, onde todo xa foi dito,
Hai un pouco do rumor do meu corpo contra a herba
E do reflexo do sol sobre as augas,
Debuxar na miña pel garabatos de nadar
Ou ficaren abraiados a mirame pola noite.
Mais eu, puro acontecer, simple tránsito e ocaso,
Hei durar até que o mundo se disolva como un plástico
E rebenten as burbullas que hai no alento do universo.

Zenón de Elea (490 a. C)

 

William-Thomson-4

Zenón de Elea tiña os labres encarnados.
Sentábase nas tardes a ver a cor do mar
E ás veces merendaba enteira unha laranxa.
A aguda observación levouno a comprender
O xeito en que a linguaxe nos engana.
E todo vendo os barcos arribar ou partir.
A boca gorentando a cítrica emoción.

Zenón de Elea andaba ás veces pola ágora.
Falaba e discutía. Dialogaba.
Mantiña unha distancia cos seus deuses.
Bebía algo de auga, prefería
A sombra contra o sol mediterráneo.

Capítulo I

myWPEdit Image

Nestas páxinas que verte a memoria na conciencia
Como verten as tormentas moitos ríos que xa foron
E que han de regresar
Hai por veces materiais de palacios que caeron
E de torres que unha tarde derrubaron a súa altura,
Muros fortes que noutrora opuxeron o vigor
Contra exércitos escuros,
Baluartes que o destino tornou cinza e refugallo.

Son os restos de esplendores o que fai brillar o sol,
Os anacos de cristal (ou de espellos e xanelas)
Os que emiten un reflexo delicado,
Os que fulxen como un eco.
Son fragmentos dunha idade sen presente,
Dunha época perdida nun estraño país
(o país que nos roubaron e que agora
se esparexe como un soño,
ese mesmo do que ás veces volven músicas estrañas,
o país no que prendeu a nosa flor
e a semente que alguén dixo de estragar).

Nestas páxinas emerxe aínda a sombra desa terra.
Podes vela nos seus versos.
Podes mesmo acariñar o que resta do seu voo,
O vaivén que as aguias deitan sobre os campos,
O percurso dos seus vellos carromatos polas feiras.
Tamén podes afinar a ollada e contemplar
O regreso da andoriña,
Como os líquidos que prenden no clamor das vellas pedras
Falan linguas consumidas,
Erguen mármores brillantes de palacios que noutrora
Propuxeron limpas regras e asinaron os seus pactos.

(Levo areas dunha praia nunha caixa de cristal.
Basta abrila pra sentir o arrecendo que esparexe
E o misterio que do aroma se desprende).

Algo así tamén pasaba nestas páxinas escuras
Polo tempo en que tiveron harmonía
E souberon procurarse un asomo de atención.
Era abrilas e chegar até o fondo da conciencia
A memoria do que foi.

Con que deses cos teus ollos sobre a liña dunha letra
Fortes ventos remexían nas ruínas do pasado
E chegaban como barcos desde illas moi distantes
Prodixiosas incursións,
Naves bárbaras inzadas de solemnes manuscritos,
Con orquestras delirantes a rolar sobre a cuberta,
Afinando os instrumentos da saudade.

Con que fose a túa mirada a bater nunha palabra
Xa de vez o teu amor polo incerto país
Carretaba no silencio vellas crónicas de gloria.

Con que fosen os teus labres percorrendo cada sílaba
Unha onda sixilosa abatía no areal
Dos antigos naufraxios
E era certo que volveran os feroces capitáns,
Os terribles sarxentos,
Os tenentes que arrincaran dos imperios
Unha illa imposible.
E todo finalmente conducía
Para un pórtico aberto
Onde estaban as albas.

Nestas páxinas perdura todo iso que xa morre.
As olladas inocentes dos meus pais cando casaron,
Eses rostros que traspasan a cor gris do fotograma
E procuran un porvir que xa non viron,
Ese algo dentro deles que camiña ás apalpadas
E se orienta polos séculos,
Esa luz que desde o centro das meniñas dos ollos
Parece estar alegre, confiada
En que os barcos chegarían
Carretando novas páxinas.

Ou as sombras que amañecen polo fondo
Percorrendo unha tristeza
Que ningún dos dous sabía
Mais que sinto agora eu.

Nestas páxinas existe aínda un faro xunto á costa
Debuxando cos seus raios o horizonte,
Rabuñando a escuridade como un gato,
Proxectando no silencio unha música de luz,
Melodía de lanternas e de fachos.

Nestas páxinas galopa un cabalo na Cañiza
Cando eu tiña catro anos
E era un tal señor Constante quen me andaba a pasear
Nas alturas do cuadrúpedo.
Nunca souben o motivo de que fose entre as lembranzas
Máis antigas a que máis
Se repite na memoria.
Como esoutra recorrente, reiterada,
Cos meus pais a camiñar
(miña nai inda tan nova)
un domingo pola tarde.

Todo dorme nestas páxinas.

Con que abras ben os ollos poderás examinar
O teu rumbo polos días que vivín,
A túa man seguindo as liñas
Como partes dun debuxo,
Os teus dedos procurando un relevo no papel,
Algún mínimo sinal que ficase da impresión
Como proba de que o texto foi escrito,
Foi produto da vontade e mais do esforzo.
Houbo alguén a devecer
Por deixar que estas palabras lle caesen do silencio,
En gardar estes vocábulos absurdos
Como cólicos dun tempo que murchou,
En facerlles unha foto esparexidos sobre a terra,
En pintarlles sobre o rostro algunha lágrima,
En dar conta do seu caso e da súa morte.

Tamén foi por ese tempo
Cando o corpo inda vencía
Nas batallas contra a idade,
Que chegaron os amores como aves sonámbulas,
Os amores revoando como espectros,
A pousar nas miñas pálpebras o eco dun soño,
A gardar na miña boca un sabor de boca allea,
A deitar na miña pel o galano doutro tacto.

Tamén foi por ese tempo
Cando o tempo inda podía regalarse como un vidro,
Unha froita ou un anel.

Con que deixes evadir o arreguizo que che proe pola memoria
E repares nos seus días celestes
E acredites que era exceso de saúde, de vigor,
Tamén ti verás xurdir unha efixie luminosa
E aquel corpo de muller a cumprir dezaoito anos,
Agasallo do misterio,
Un camiño de infinito que se abría,
Un carreiro cara á luz que foi ficando en sombra.
Porque a luz esixe sombra.

Nestas páxinas existen leves ventos que sopraban
Como sopran sobre as velas dos navíos lentas brisas
E arrincábannos da costa cara ao fondo.
Nós, que andábamos daquela no negocio de exportar
O arrecendo das flores nunha caixa de cristal.
Nós, que fomos nese tempo mercaderes de perfume
E facíamos colonia no alambique da noite.
Nós, que entrábamos no templo salferindo aquel aroma
E embriagamos moitas tardes multitudes peregrinas.
Nós, que déramos coa esencia da beleza
Nunhas pingas destiladas da flor da laranxeira.

Tamén foi por ese tempo
Cando o inverno procedía
E era cedo para abril
Que empregamos o serán durante meses
En aprendermos a voar por entre nubes.

Nós que andábamos espidos, abrazados ao silencio,
Derrotados pola beira dos camiños,
Mesmo bébedos de sombra,
A escoitar como o ditado destas liñas nos chegaba
Desde un pródigo alén.
Nós, que fomos nese tempo unha orixe e un final
E levábamos ramiños de misterios e xasmíns
Prendidos nas lapelas da chaqueta.
Nós, que fomos como deuses porque tíñamos a luz
E o mencer da mocidade.

Algo así tamén pasaba nestas páxinas escuras
Polo tempo en que tiveron máis tristeza
E souberon procurarse un asomo de atención.

Con que oíses o tambor e seguises o seu ritmo
Deseguida escoitarías como o canto do ouriol
Tiña o voo doutras idades
E o misterio do seu chío polos séculos dos séculos.

Con que foses a seguir o seu ritmo polos ramos
E sentises a cadencia da súa danza constelada
O ronsel do seu camiño difundido pola brisa
Xa terías a razón, a resposta da pregunta,
Ese grito que se afoga no silencio.

Con que deses a metade da metade da facenda
O teu rumbo perdería o sentido da derrota
E unha páxina erguerías sobre o mastro das bandeiras
Como enseña da túa hora,
Como emblema do teu soño.

Ti, que outrora carretabas os bidóns de escuro lixo
E volvías para casa no mencer impregnado de ferruxe.
Ti, que en tempos abrazaches aquel busto de andoriña
E xuraras serlle fiel a un espectro de misterio.
Ti, que acaso xa ignorabas que pertences ao devir
Que goberna cada cousa
E con lápis de mil cores vai pintando o devalar,
O polícromo carreiro dos teus días.
Ti, tamén, que te achegabas para ver pasar o inverno
E acendías na lareira un incendio controlado.

Nestas páxinas tamén vai o día en que ingresei
Temeroso na milicia e fun deito prisioneiro
Polo exército inimigo, e perdín case dous anos
E gañei a disciplina, a vontade que non tiña,
E fun feito prisioneiro polo exército da sombra
E chorei melancolía.

Algo así tamén pasaba nestas páxinas escuras
Polo tempo en que tiveron harmonía
E souberon procurarse un asomo de atención.

Nestas páxinas as voces dos meus fillos
E a celeste gargallada,
O sorriso que traían desde o fondo constelado,
Auga limpa das estrelas,
O rumor que se esparexe entre anos de luz
Nalgún punto primixenio.

Nestas páxinas, por fin, o meu curso de fracaso,
A derrota do meu rumbo,
O devalo do meu pulo.

Mais agora cae a noite.
Todo venza o voo do tempo.
Todo borren os torrentes.
Pouco fique destas páxinas.
Quen escriba a súa memoria sentirá como un afán
Por dar conta do seu eco
E tecer os novos lances da súa lenda,
Por abrir contra o solpor ese espello regalado,
Reverter o raio cego para o fondo do universo.

Serán luces contra luces
Que se afastan e regresan.
Un espello que repite o reflexo doutro espello
Que repite ese reflexo que repite ese reflexo…

L’ASCENSION ET LA CHUTE DE JULIEN SOREL, PERSONNAGE LÉGENDAIRE

myWPEdit Image

E só por ver de novo

Aquela ollada escura

Pasei varias xornadas

Montado no cabalo

Camiño de París.

A brisa viña fría a noite en que cheguei.

Billaban as candeas nos barcos polo Sena

E Francia hipnotizada rendíase ao glamour

Da nova idade áurea.

Busquei na multitude o voo daqueles ollos

Nun tempo capturados no tránsito fugaz

Da tarde contra a noite.

E souben que era inútil a procura.

Despois de varias tardes deixándome arrastrar

No río dos paseos, na luz dos bulevares,

Na area dos xardíns das Tullerías,

Tomei a decisión: que cese toda busca,

Que o inverno se declare.

E foi entón cando mirei de novo aquela ollada.

E souben que o meu tempo vertérase caendo

Igual que caen as follas das árbores caducas.

Beleza, nin os anos nin as neves nin o xeo que se derrete

Son nada contra ti, que sempre te desvelas

Desde o fondo do misterio,

Nas imaxes,

Nas palabras.

NA TEBRA DA LINGUAXE

myWPEdit Image

É falso canto diga sobre min

Un tráxico relato, unha mentira.

Xoguei a ser falaz, sen tempo para verme

No espello onde ecoaban as músicas do escuro.

E, pedra sobre pedra, cos anos fun erguendo

Castelo e baluarte, implícita prisión.

(Aquilo que te salva tamén pode virarse

de novo contra ti, tentar asasinarte).

Por iso fun a un tempo amigo e inimigo.

E foi prevalecer a lama sobre a herba,

O dano sobre a cura, a chaga sobre a pel.

Mais souben que era urxente unha verdade.

Do fondo daquel pozo subiu unha auga limpa,

Clamor que arrebataba o voo da miña sede,

A luz que derrotara lexións de escuridade.

E estou mellor así. Seguro no relato

Da dúbida incesante. Na tebra da linguaxe.


Da triste infantería (1979)

2382436592_eb224f13ca_b

 

No tempo en que eu servía no exército español

(un pésimo soldado) baixaba algunhas tardes

a ver morrer a luz no mar de Tarragona.

 

O mundo era daquela un óxido, unha chaga,

o espasmo do final da ditadura.

 

Os sábados de inverno,

aqueles que doían,

rapados como ovellas,

vestidos de paisano,

sentábamos no fondo dos garitos

oíndomos a Llach

ou léndomos a Espriu,

felices de sentir algunhas horas

a vida como un sopro delicado.

E mesmo algunhas noites podíamos falar

dos rumbos que emprenderan

a Historia, a Poesía.

 

Mais todo remataba en pouco tempo.

 

Feridos na soidade das pensións,

nos cuartos máis baratos, entre xentes

de erráticos camiños, perdimos anos longos,

os meses que viraron a década nun tempo diferente.

 

E logo xa era tarde.

O século vencía.

O século fendera como un vidro.

letra

z

a letra que resume o rumbo da túa vida,

cos viños a emborcarse na rúa sobre as horas

e sombras e quimeras trasgos e espantallos

fugaz e somnolenta das grazas de Minerva

é letra sen destino non sabe que dicir

 

oh sempre a mesma letra no curso dos teus signos

feliz de andar vagando por pontes e fronteiras

 

Enigma sempre ensina algunha na lapela

deixando un son absurdo con ecos de motores

e aínda na túa orella solemne precipita

a letra enfebrecida de insólitas doenzas

gardadas entre rosas escuras para obter

as árbores incertas os nítidos contornos

leccións de melodía nas vellas alamedas

 

oh aqueles aqueixados de lírico delirio

que prenden un relampo de lumes e de fósforos

no voo da claridade

nos leitos abisais

nos círculos de cinza da caixa dos espantos

 

que baixen polos séculos de sombra ornamentados

e ás pedras dean forma de chuvia e de tristeza

 

que a letra sempre escura culmine o seu afán

 

 

 

o voo do tempo irado

tumblr_lzxhpoKvN91qgmsn5o1_500

deixou de esparexer o voo do tempo irado

e foi virando en sombra

caendo para adentro

un buque derramado de chuvia e de ferruxe

 

os bosques de maceiras a música feliz

seguindo unha derrota de orquestras e verbenas

impondo unha secreta distancia xunto ás cousas

non tiñan a valía dos tráxicos enigmas

durmidos sobre o lombo dunha estrela

da flor da boca enchida con cinza e refugallos

que aniñan no solpor do corazón

 

levaba estes ramallos de hortensias consumidas

do xeito en que outras horas decrecen cara ao sur

nos límites do mundo

e tiña esa ousadía feliz da mocidade

do outono tan enorme tan canso de viaxar

da vida entre rebumbios de pánicos e cinza

 

que hai un pouso de verdade que se acende sobre o rostro nos días en que o signo do estío se esparexe desde o fondo dos misterios da tristeza

dos míticos amores de Elektra e Friedrich Nietzsche – V

tumblr_m0adcsSS2W1qb8vpuo1_500

alguén chegou dicindo que os tempos fenecían

que a porta estaba aberta e viña algo de sombra

que a noite andaba fóra contemplando

o sulco que deixara aquel solpor

 

e había moita xente a procurar

un taxi algún transporte baleiro iluminado

un tempo ou un espazo que reunise

as dúas condicións

acougo afastamento

 

e nós ficamos vendo aquela sombra

 

podíase mirar do alto ou por abaixo

a rentes ou de lonxe

e tiña aquel aspecto prodixioso

do engano e da ilusión

mais era a Negra Sombra esa paisaxe

que fica alén dos montes e da chuvia

 

e díxome tocando Elektra o seu piano

non perdas nunca a fe

nos músicos errantes

aqueles que padecen

o cólico da euforia

e senten o rumor

da tarde na cabeza

 

e Nietzsche desde lonxe bebía o seu licor

e tiña o grave aspecto do que espera

a voz de Dionisos