A ponte

Somos un suxeito descosido, unha escisión escópico-invocante. A ponte, unha costura da ferida (do río). Na beira de aquén, Narciso; na de alén, Eco. 
Sendo o mesmo non se recoñecen; senten como estraña a voz e o aspecto. Eu non son ese que soa; eu non son ese reflexo. 
As augas son o hiato, a fenda. A pausa que interrompe.

Advertisements

Prólogo ás “74 saudades para ascender aos ceos” de Manuel Vilanova

Aos seus setenta e catro anos, Manuel Vilanova, nado en Ourense en 1944, escribe un libro de setenta e catro poemas. Un libro que é unha recapitulación existencial e, por tanto, un axuste de contas co vivido. Trátase de darlle un repaso ao relato do camiño, iso que, normalmente, atinxe o nome de autobiografía. Mais non esquezamos de partida que estamos perante un dos maiores poetas que teña dado este noso país no seu milenio xa sobrado de existencia e que, por tanto, esta codificación do mundo representado e achegado aos sentidos do autor non se vai producir dun xeito común senón, antes ben, modificado pola orixinalidade da súa voz peculiar. 

De entrada os setenta e catro poemas non gardan correspondencia, alén da coincidencia numérica, cos anos vividos polo autor. E non podemos pensar que o poema corenta e seis, por poñer un exemplo, teña algo que ver co ano 1990 en que o autor cumpriu os corenta e seis anos. 

Así, Manuel Vilanova, que nunha altura do poemario vaise interrogar pola dificultade de “recoller as colleitas douradas dos teus días”, escolle como cifra dos seus lustros e como emblema dos seus anos unha cidade, Ourense, e unha idade, a infancia. 

Os dous modos de tempo de que falaba Bergson, o obxectivo e o subxectivo, atinxen,  daquela, unha deriva enteiramente persoal. Non hai obxectividade posible porque é a memoria da conciencia quen viviu. E o tempo da conciencia non se rexe por cronómetros. Son outros os instrumentos para dar conta do paso dos meses e das estacións. As sucesivas residencias, as casas e as rúas da cidade, o río, son as máquinas que reflicten o paso e o peso do tempo na memoria. 

Ler texto completo

Carta a Sara Jess

Oh Sara, ti, abraiada, na lámpada das horas:

que ben que agora teñas proxectos de viaxe,
que inunden os teus soños escenas do porvir,
erráticas xornadas por terras sen destino,
solpores doutros mares, menceres doutros ríos.

Tamén noutros momentos da vida que xa esbara
eu fun un bardo vago e músico de rúa,
e andei por terras altas, distintas entre a néboa,
tecendo entre os meus dedos os fíos da existencia,
o instante en que, inda novo, un pode decidir
camiños nos cruceiros e rumbos nas estradas.

Andei aquelas rúas, sentei naquelas prazas,
fumei cada cigarro que tiña que fumar,
e souben que se ía o tempo neses días,
e tiven non sei que nostalxia de estar vivo,
acaso un sentimento sublime de esplendor
que segue fiel a min e nunca me abandona.

Eu creo que son Ese. Non outro me seduce.
Mais sendo acaso Ese tamén son moitos outros,
pois Ser non pode ser inmóbil, estantío,
senón puro devir.

Así que sigo errante a errática ambulancia
dos días e das horas, dos ríos e os outeiros.
Prosigo no que segue, sucedo o que antecede,
e vou de cuarto en cuarto, de música en imaxe,
tronzando os abandonos, soñando esta soidade,
mais certo cada vez de ser o que se perde,
transido polo tempo que deixa luz e néboa,
as portas con xiada, os vidros abafados.