Altar

Nove banzos para unha poética do imposible.

1. A letra é unha mancha. O stylo, un punzón. O único texto inmaculado, a páxina en branco, o silencio.

2. As letras, que son manchas, en inglés tamén son cartas. Xente enviándose manchas. Garabatos de lama ou de sangue. Humanos.

3. O autor é como o dono dunha fonte. Pode posuír o cano. Mais a auga non é súa. Nin antes nin despois.

4. Literato, non letrado, o poeta colinda co pecador e o delincuente. O seu refuxio na linguaxe é unha fuga do cárcere do mundo..

5. O mundo como elipse. Cada segundo os relatos deben ser renovados. A primacía do misterio.

6. A elipse. O que nunca daremos contado. O que é preciso imaxinar. A fronteira entre a luz do simbólico e as tebras do imaxinario.

7. O simbólico non substitúe o real senón que o incrementa. Cada falar é un obxecto máis do que falar.

8. Digo. E, dicindo, o mundo é aínda máis inefable. Non hai silencio que me cure. Nin palabra que me salve.

9. E dixo entón o oráculo: “A letra é unha mancha. O stylo, un punzón…”

 

b00f937cefd22e6426ad630391407feb

Advertisements

O SABER DO RELATO EN CARLOS CASARES

A derradeira vez que vin a Carlos Casares, con quen, por certo, non tiven excesivo trato ao longo da súa vida, foi na sobremesa dunha comida na que, como supoño que era bastante habitual nel, se prodigaba contando historias e anécdotas. A anécdota que contaba neste caso era a dunha vez que fora a Buenos Aires e, no camiño en taxi desde o aeroporto ao centro da cidade, fora conversando co taxista sobre o imperativo categórico kantiano. É esta unha anécdota que, como veremos, contén bastante máis substancia da que parece.

O SABER DO RELATO EN CARLOS CASARES [ver artigo completo]

E-5