Como un monte que eu levase

Sobre o lombo a derrubarse

E fose vertendo cascallos, minerais,

Pedregullos e lixo,

Así a vida que vivín

E que fun esparexendo

Nas palabras,

Nos poemas.

 

Como un campo cheo de minas

Que ninguén atravesase

Por temor aos estouridos.

Porque hai palabras e poemas que rebentan

E che obrigan a sangrar.

Cando encontras, nas tinturas

Que entreteces ao filtralas

Coas materias dos teus soños,

Nos pigmentos que a luz varre

Con anacos de néboa,

Chagas vellas que xa dabas

Por curadas,

Por perdidas;

Cicatrices sobre a pel que inda supuran,

As pústulas do tempo,

As úlceras dos anos.

 

Como árbore que axita o temporal,

Como as tellas que a tormenta precipita,

Como as pingas dunha neve que derrete.

Esta voz.

Este cantar dos arreguizos.

 

depositphotos_66623183-snow-melts-the-creek-flows

Advertisements