Dos coitados, dos feridos,

Dos que sofren a desdita,

Ten piedade, solpor.

 

Dos que aturan a distancia

E soportan o destempo,

Ten piedade, solpor.

 

Dos queimados polo lume

Nas fogueiras do vivir,

Dos errantes sen consolo,

Vagabundos, fuxidíos,

Ten piedade, solpor.

 

Dos que en páxinas escuras

E perfumes de misterio

E en ignotos pentagramas

Ven a tebra da túa luz,

Ten piedade, solpor.

 

Dos que en corpo consumido

Cruzan séculos de vida,

En vivendas, en moradas,

A tocaren o piano

Entre ánforas de outrora,

Ten piedade, solpor.

 

Dos errantes ou vadíos

Ou dos presos e exiliados,

Ten piedade, solpor.

 

Dos escuros, dos sombrizos,

Dos que erraron no seu rumbo

E mancaron o camiño,

E igualiño que os pelouros

A rebolos sobre a lama

Viran, brincan e perseguen

O sabor dunha laranxa,

Ten piedade, solpor.

 

Dos que levan un inverno

E unha idade sen presente;

Dos roídos polos vermes,

Vagabundos e moinantes,

Dos que rouban unha sombra

En escuros almacéns,

Ten piedade, solpor.

 

Dos que en barcos afundidos

Ou no alto dos cantís,

Carretaban un farol

E finxíanse monarcas;

Dos que en tempos de fatiga

Cando nada se escoitaba

Acenderon un cordel

Sobre un prato de aceite,

Ten piedade, solpor.

 

E perdóanos, solpor,

Pai da Santa Noite Excelsa,

Nai da lúa arrebatada,

Por tanta luz de vida,

Por tanto amañecer,

Por tanto cénit branco.

 

 

Advertisements