Instruccións para pór a mesa

 

Advertisements

Odisea XVII. Anagnórise de Argos.

 

O esmoleiro que demanda compaixón,

Ese refugallo que Atenea cubríu con atavíos,

Aquel que ninguén coñece

E que está a volver a casa,

Vinte anos despois,

Resulta, velo de intuír,

Aquel baril bo mozo que guiou

O teu curso orixinal na montería

De cervos e de lebres cando eras

Áxil e espelido, desenvolto,

E non estoutro refugallo

Deitado sobre o esterco.

 

Mesmo así,

Cos instintos que sinalan na amizade

Aqueles que son teus, a ollada xa dirixes

Ao infausto e malpocado que se achega,

Ulises que regresa canda os seus,

E a ti, esvelto galgo outrora,

Tamén te recoñece.

 

Son horas da vinganza dos traidores,

Ti, can, a sufrires sobre o esterco,

Argos fiel, porque lembrabas

O amigo que levaron

As naves e as mareas,

O que deron por defunto, morador

Das marxes da outra beira,

Agora felizmente regresado.

 

Vello Argos,

Caro galgo,

E nós, aquí coitados.

Quen nos dera merecerte.

 

argos