a Paco Sampedro

Haberá quen diga que xa escribimos abondo sobre a morte.

E que igual que a primavera nos convoca a celebrar

Os misterios do fervor,

Despois dos cumios e do cénit,

Despois dos interludios e as pausas,

Ao chegaren os camiños que desandan,

Os regatos que se abisman en fervenzas e abanqueiros

Cara aos leitos do mar,

Chega o tempo das esperas,

Das tardes sen fin,

Das noites a derreterse como lacre,

A imprimirnos sobre a pel

Como unha carta derradeira

O carimbo das últimas citas,

A canción da despedida.

 

Vexo imaxes que nos mostran

A Xesús co corazón fóra do peito,

Nos cartóns que che agasallan

Nas entradas das igrexas,

Cos seus dedos a afagar o mesmo pericardio,

Envolto nunha chama de misterio,

O espeto dunha cruz sobre a carne divina.

 

E lembro o gozo de Lacan,

Seminario 3, As psicoses, aula 3, 30/11/1955.

Oh daqueles que triunfaron e conquistaron o gozo.

Xa incapaces doutra cousa.

Xa perdida a humanidade.

O valor de uso convertido

En la valeur de jouissance,

Economía do inconsciente.

 

8cec15a5db797b069a5523d34e25b4d5

 

Advertisements