Ando privado de falar,

No estado de quen cala.

Teño calma, paz, sosego,

 

E estou sentado aquí, sentindo esta beleza

Da noite iluminada

E a lúa que semella pesar como unha esponxa,

Verter como unha esponxa de espellos e de prata

Ou calquera outro elemento metálico, brillante,

Denso e dúctil e empregado

Por ourives e alquimistas

En compor estas alfaias

De instantes que se espallan,

E que duran,

Agora que a linguaxe está perdida

E sinto o mesmo brillo da lúa na conciencia.

 

Esta áxil avenida, galardón de ter andado,

Trae os ecos do que a vida nos dispuxo en agasallo,

O seu rápido traxecto, alongada travesía.

Vexo agora o meu destino:

O solpor dun camiñante.

 

9604404700_9d55d5e312_o

Advertisements