Ás veces fico a oír o canto desas aves

Sen nome que repousan

No cumio do tellado.

 

Sospeito que pertencen

A especies sen arraigo

Que habitan desoladas

Un mundo sen feitizo,

Que vagan fuxidías,

Sen rumbo cara ao sur,

Confusas polas formas inéditas do outono.

 

E pénsoas como proba

Dos ríos confundidos,

Dos meses trasvirados,

Dos erros da sazón,

Nós mesmos no extravío

Feridos de ventura,

Mancados pola sorte.

 

Que tempos que nos chegan

Descordados e tortos,

Barullentos e iracundos,

Sen teren por que vir.

 

birds_on_roof

 

 

 

 

 

 

Anda o outono a declararse

Territorio do azar,

Comarca da fortuna,

País da continxencia.

 

Outono, esa cidade

De aves e de árbores

Que existe máis ao norte.

 

Outono, o labirinto

Que vira para o punto do solpor,

Declárase lugar

Da luz do acontecer.

Illa libre do funesto,

Cemiterio da vontade.

 

Son moitos os camiños que viraban por aquí,

Moitas brisas que vertían o seu pulso inaugural

Para as augas e os ríos,

Para o centro das chuvias,

Para o encontro das estradas que conducen

Sen sabermos cara a onde.

 

Despois de moitos anos a fortuna documenta

Os rumbos silentes da historia,

Unha brúxula que cae dando voltas na corrente,

A baralla que esparexe desde o alto dunha torre

Este vento sideral,

Este cólico do tempo.

collapsedtower

 

 

 

Chegou de novo o outono

E xa sente o meu alento o ánimo do frío.

 

Aquí, no Baixo Miño,

Novembro acende as árbores

E andan os carballos, os cerqueiros,

Os enciños e as sobreiras,

Fundidos pola luz de prata que derruba

Opaco o firmamento.

 

Ao lonxe, en Portugal,

A chuvia faise mesta e resucita

Nos cumios a tormenta.

E os ventos erguen sombras na poeira

Con follas, lamas secas e papeis.

 

As noites alongaron o seu manto.

 

Sento a ver as nubes

Debaixo da ameixeira.

Caíron os rebentos das actinias no camiño.

 

 

29709741033_8a5ac9c5b9_o

 

 

 

 

 

Xa son ese varón de incertos moitos anos

Que un día de domingo sen nada que perder

Avanza cara ao lenzo de ruína

Dunha antiga estación ferroviaria,

Detén o seu camiño

Disposto a gorentar

Os froitos da figueira

Que en sombra se lle ofrecen

E sente a soidade ontolóxica do humano,

Só, libre de pesos,

Cangado polo estrago

Das décadas, feliz,

Despois de todo,

Ulises de regreso?

ulisses%200019%20www_templodeapolo_net

O certo é que o ignoramos todo sobre a morte.

Andamos coas chaves, abrindo portas e cancelas,

Vestíbulos, ventás, accesos e entradas,

Cun feixe de impresións sobre o metal

Con formas estendidas,

Con gumes de coitelos ou de sabres,

As chaves que nos levan e nos traen,

De aquí para aí,

De alí para acá.

E non damos coa porta para entrarmos

No círculo das tebras.

 

Facemos moitas copias

E dámosllas a amigos e parentes.

Mandámoslles mensaxes, cartas, telegramas,

Pedímoslles que veñan e que abran

Coas chaves o misterio,

Que suban escaleiras,

Desatranquen as contras,

E brille o amañecer,

E a noite xa alborexe.

Mais nunca dan coa porta do segredo.

 

No fondo destes cuartos, faiados e gavetas,

Bauis e epistolarios,

Asoman fotos, manuscritos,

Xornais que corroeron as décadas,

Resumos de ultramar,

Garrafas con licores de outrora.

Mais nunca unha noticia do mar do esquecemento.

 

Así que parecemos

Ladróns e delincuentes

Portando unha ganzúa

Nas mans ensanguentadas.

iphoto-fotografia-surreal-erik-johansson-1-990x743

foto de Erik Johansson

Algo como sombra

Nunca sei que estás pensando,

Luz da umbría que ilumina.

Non acerto a adiviñar o que cruza o firmamento

Polo fondo dos teus mares

Como un cometa errante,

Sombra vella do cristal mancado,

Sol dos ecos da noite contra os vidros.

 

Nunca acerto a comprender

Con que música te achegas,

En que ponte te soergues

E en que andan a rolar, moi nítidas por dentro

Dos espellos como lúas,

As palabras que me acendes

Como lumes,

Como instantes.

 

Nunca sei e nunca acerto,

Meu erro sen fin,

Meu pecado,

Miña culpa.

sombra-2

 

 

Tránsito

Houbo un tempo en que todo se evadía:

As horas, as moedas, os mármores, o nome

Das aves entre o fume, os montes a queimar,

Os pés polas areas, a música do outono.

 

As horas decaídas no estrago da derrota

Partiron por outubro,

Efluvios dos navíos que ao lonxe esparexían

En ríos de infortunio,

En pozas de tristeza,

As lúas que vertían alpaca na corrente,

Os soños derramados,

Os gritos afluíntes.

 

E amei como se ama despois dunha tormenta,

No fin dunha batalla,

Na porta dun quirófano.

De corpo amañecido,

De estómago frugal.

fleuve-amazone-from-above-900x1440

Fragmento dos coloquios do devir

A vida sen dor e sen color

E sen pasado

Naufraga cando proen

As chagas da memoria

E asoman polos soños,

Navíos dunha frota de conquista,

Os medos que Azar funda,

O terror do inesperado.

Aquilo que a poeira dos anos ocultou

E enmarca a nova porta

Do edén ou dos infernos.

 

Lembro agora os nosos días pola ágora,

As lúas que os estíos reflectían no mármore,

A brisa acariñando as nádegas e os ventres,

O xeito en que a beleza nos fundou

Sen altos para avisos nin pausa para o gozo,

Que o tempo non ten tempo para dar

Nin sobras que estragar

Nin restos que fundir dilapidando.

 

Austero sempre o tempo.

Estrito e circunspecto.

 

Así que nunca esquezas

O que Píndaro nos dixo:

Que andan nas raíces dos días precedentes

As flores do vindeiro.

Nin nada do que Eurípides dispuxo:

Que é o inesperado aquilo que acontece.

 

Para ben e para mal.

O que acontece.

 

hipatia_ng