Anda o outono a declararse

Territorio do azar,

Comarca da fortuna,

País da continxencia.

 

Outono, esa cidade

De aves e de árbores

Que existe máis ao norte.

 

Outono, o labirinto

Que vira para o punto do solpor,

Declárase lugar

Da luz do acontecer.

Illa libre do funesto,

Cemiterio da vontade.

 

Son moitos os camiños que viraban por aquí,

Moitas brisas que vertían o seu pulso inaugural

Para as augas e os ríos,

Para o centro das chuvias,

Para o encontro das estradas que conducen

Sen sabermos cara a onde.

 

Despois de moitos anos a fortuna documenta

Os rumbos silentes da historia,

Unha brúxula que cae dando voltas na corrente,

A baralla que esparexe desde o alto dunha torre

Este vento sideral,

Este cólico do tempo.

collapsedtower

 

 

 

Advertisements