Na gloria

Nunca pensei que a gloria cabería nunha mañá como esta.

Un ceo chumbo,

De nubes derretidas,

Andoriñas que se achegan a voar,

Preguiza para erguerme porque aínda

Non rematou agosto.

 

Mais éche o que hai, como dixo un amigo.

Cartas que che envían,

Parabéns, comentarios,

Unha vaga de apertas que houberon estragar

O teu peito namorado.

E música.

A música que soa nas apoteoses

E nos triunfos.

 

Mais eu son un exiliado.

Unha chaga deste tempo e desta terra,

Unha pústula, a ferida,

Desta época sen trégua,

Desta estraña sazón.

 

Un proscrito, un desterrado,

No pavillón das ruínas,

No armacén das derrotas.

 

Gardo o estoxo das moedas que me deron,

As esmolas que deitaron sobre o chan,

Paseantes e curiosos,

Transeúntes, andaregos.

E non teño outra facenda

Que estas pobres palabras,

Que estes barcos ancorados

Para alén do corazón,

Para alén de min mesmo.

 

E iso hei de concluír, finalmente:

Que a gloria é, sobre todo,

Un estado oracular

Que se inclina sen querer

Para a nostalxia.

_MG_2631 copiar

Advertisements