Poetas di(n)versos 7/4

De dereita a esquerda Yolanda Castaño, Claudio Pozzani e Manuel Forcadela

Vídeo de Clara Porta, resumo do recital do ciclo Poetas Di(n)versos celebrado na Ágora da Coruña coa presentación de Yolanda Castaño e a participación de Claudio Pozzani e un servidor o 22 de abril de 2013.

 

Advertisements

OH HIBERNIA, VIDRO ROTO

_home_xoo_applications_xoophoto_public__photos_a0_7633_3691522967_f589ef0e92_o-585x0

Conságrame de novo esta ferida

E verte na súa chaga escuro viño

Oh Hibernia, vidro roto,

Un nome baixo o voo da enredadeira.

 

Igual que os mariñeiros que, errantes na soidade,

Percorren no silencio a branca néboa,

E gardan no seu peto as herbas do lugar

E o cólico do inverno

Así tamén aqueles que andan a fender

Cos ollos o diamante das sireas,

Oh espiña de país, cidade torturada.

 

Trae contigo as chaves vellas de cobre,

O espléndido almacén enferruxado

Onde gardas os séculos

E os libros balorentos das idades.

Reúne ao pé das torres o teu pobo,

A luz dos máis capaces con pel de sombra

E verte enriba deles unha rede

De flores e de espadas

Acaso cando chegue o novo inverno.

Fermenta nos seus cálices o voo

Do tempo sobre as cousas

E dálles a beber melancolía.

Despois regresa ao templo e comparece

Nas hortas falecidas dos feridos

E funda unha república de soños,

 

Oh Hibernia, vidro roto,

Un nome baixo o voo da enredadeira.

ENCONTRO

tommy-ingberg-22

O certo é que tremeu a noite pavorosa

E só nas terras altas da follaxe con neve

A luz dos ríos tiña

A tintura do sangue,

Desfeita a travesía

Da paz polos ruídos,

Radiante un sol antigo de presenza terrestre,

Un sol condecorado de naufraxios.

 

As augas do diamante

E as árbores de espiñas

Falaban cos piñeiros a súa verde linguaxe,

Xa lonxe o desvarío da cidade enlouquecida.

E había algún eclipse nos papeis que me entregabas

Eclipses como elipses de luz, e escuridade,

Que alí morabas ti, montaña antiga,

A torre dos profetas do porvir erguida sobre a area,

Un lóstrego da estirpe moendo as túas raíces.

 

E vin daquela enxamios de cores apagadas,

A lúa que durmía sobre as flores

E tiña un lume azul para a tristeza.

SOBRE O MAR DO ESQUECEMENTO

15th

dos corpos que relatan un látigo de pan,

cancións que inda regresan do fondo da linguaxe,

raptadas polo voo da melodía,

e levan o furtivo loureiro no cabelo

e un pano para abrir na flor da estacións,

cando a vida xa cansou

da andar por eses vales soñando debuxar

o canto das sireas…

 

dos corpos, digo, deses que se achegan

e van fechando portas cara ao fondo

a xeito de bandeiras, de erguidos estandartes,

o mesmo que un espello que olla noutro espello a imaxe de si mesmo,

ningún que debuxase

con lámpadas e vidros

exacto este pracer da vida culminada,

roendo coas súas moas a corda que ata os días,

furando cos seus dentes o queixo da existencia

 

oh corpos que eu amei nun soño de loucura

nun voo de inútil sombra,

mazás como memoria,

laranxas sobre o mar do esquecemento

Nada

 

yunoguy11

que foron esvarando os verbos todos

remotos no seu fondo de lama e desmemoria

ás veces apousados no alto dun arame

 

que foron os seus anos regresando

vertendo dun novelo de líquidos e sombra

un deus que tiña un ollo enorme de imposible,

fatiga que se acende no sangue para a morte

 

e aquel que esparexía os flocos constelados da cicuta soprando sobre a man

a ver xirar un barco no fondo da distancia,

fantasmas desolados que a noite arrebatou

das augas contra a pedra, do vento contra as flores,

redomas a filtrar a luz doutro xaneiro

por ver se ao lonxe viña a nube que vertese

o mar do esquecemento,

escuro e xa disposto de novo para o século,

calou e dixo: nada,

non hai máis que dicir

Brinde

12814685982736

 

O viño é un sentimento. Non existe como tal.
Pode ser que te confundas cando escoitas o clamor
Do seu líquido caendo sobre pozos de vidro
Ou que gardes o arrecendo como un resto de materia.
Mais o certo é que está feito para un día esvaecerse
Como as nubes e o silencio, como as tardes ou o voo
Dunhas aves na distancia.
Bebe, pois, dese misterio. No seu corpo está  o percurso
Que atravesa cada cousa, os enigmas do dicir,
A escura cifra que conduce o devalar,
O motor que xira a roda dos imperios do tempo.

Soliloquio do pasaxeiro

Joachim Patinir-A pasagem da Lagoa Estígia

Non é fácil percorrer os camiños que levaron

o teu corpo até o país do silencio e da loucura

sen obter antes indulto, a desculpa, a absolución

polos danos infrinxidos, polo estrago irreparable.

Mais non sei que fixen mal, en que curva do camiño

enganei o rumbo exacto, foi menor o meu esmero.

Pode ser que algún dos brillos que fulxían no ouropel

me cegase ou me privase do sentido da visión,

que ficase fascinado, deslumbrado coas estrelas

que amañecen na palabra, sen aviso nin anuncio.

Mais foi todo tan veloz, tan de presa, tan axiña;

foron tantas as escollas, houbo tanto neboeiro,

que chegar até esta marxe do Leteo ten o honor

dos atletas esgotados, dos exhaustos corredores.

Pode ser que a nave estea xa agardando o embarcamento.

Nela irei sumido en sombra, no devalo do serán,

sen obter xamais perdón, nin desculpa ou indulxencia.

Da triste infantería (1979)

2382436592_eb224f13ca_b

 

No tempo en que eu servía no exército español

(un pésimo soldado) baixaba algunhas tardes

a ver morrer a luz no mar de Tarragona.

 

O mundo era daquela un óxido, unha chaga,

o espasmo do final da ditadura.

 

Os sábados de inverno,

aqueles que doían,

rapados como ovellas,

vestidos de paisano,

sentábamos no fondo dos garitos

oíndomos a Llach

ou léndomos a Espriu,

felices de sentir algunhas horas

a vida como un sopro delicado.

E mesmo algunhas noites podíamos falar

dos rumbos que emprenderan

a Historia, a Poesía.

 

Mais todo remataba en pouco tempo.

 

Feridos na soidade das pensións,

nos cuartos máis baratos, entre xentes

de erráticos camiños, perdimos anos longos,

os meses que viraron a década nun tempo diferente.

 

E logo xa era tarde.

O século vencía.

O século fendera como un vidro.

Seeds of time

clock

El gardaba polo fondo dos abrigos unha chave,

unha lámpada encontrada no interior dos barcos tristes,

neses portos que abril deixa entre manchas de gasóleo e pelicas de laranxa,

e pedía polas portas unha caixa

algo triste e clausurado que puidese ser aberto

algo vello con misterio, con enigmas a romper,

unha cifra que acollese o artefacto de ferro.

Dera en ser un esmolante das palabras e os sentidos

nunha loita corporal contra a historia e a beleza.

De cando en vez baixaba por ver a luz do mar

e sentía nesa chave contra a punta dos seus dedos

dando corda aos seus reloxos

como as rodas máis dentadas a virar

lle restaban novos círculos ao tempo.

Mais a chave estaba alí, instrumento que seguía

polo fondo dos abrigos.

E unha tarde de naufraxios escoitou dentro de si

unha voz que lle dicía:

“Oh Hibernia derramada, país do vento triste,

no canto da silente Sepharad,

se fores quen de ollar por dentro

as sementes das idades

e dar nova noticia de que gran ha prosperar

e cal outro ha de perderse,

dáme conta do teu voo

e entón eu tirarei a chave contra o tempo

no mar de tinta escura,

no fondo das súas ondas incesantes”.

 

If you can look into the seeds of time

and say which grain will grow and wich will not

speak then to me…

William Shakespeare