Febre

3701259341_39ce83f236

Teño herdado tantas voces que flutúan pola alma

que aínda ás veces cando escoito que alguén brota desde min

e inaugura cos seus labios unha páxina de cinza

tremo ao ver que as súas materias delicadas me pertencen

e unha lámina de vidros culminados pala chuvia

esparexe a triste efixie que é confusa por adentro.

 

Teño fe nas lentas lendas que me inundan cando escribo

e atraveso na terra unha senda por ser

tan errante corno a pel do que se abraza a unha viaxe

ao partir sobre unha nave que devala palas augas.

 

E se só nas graves máquinas escoito o teu renxer

cando alguén acende as luces no interior da factoría

e o percurso dos metais que xuntos chocan contra o ferro

vai deitando un longo grito que se enleva da tristeza,

son herdeiro dunha luz que en min cintila e me culmina,

oh fábrica do ser, miña febre fabril de palabras.

Francesco Guardi

Francesco_Guardi_006

Todo aquilo que fundaron os humanos, con traballo,

con vontade, con astucia,

con esforzos, con afáns,

con desvelos, con xexúns,

con talento e dilixencia,

ha pasar.

Como pasaron os imperios

e os exércitos gloriosos,

os monarcas coa súa pompa e as princesas,

grandes cortes, comitivas

con escravos, con leóns,

con xirafas e elefantes,

estandartes dunha gloria.

Todo foi vertido en cinza,

refugallo dunha época.

Por que ti, maldita arte,

habías de durar,

arrastrada polo vento

nos depósitos de pó.

Demanda

285px-Boats_in_Minho_river

 

Se a fortuna, ou o devalo misterioso dos planetas,

xa escribiu o meu destino

e hai un mármore perdido entre ruínas no deserto

co meu nome alí disposto,

indicando os pormenores,

o lugar e o tempo exactos,

nada teño que engadir.

 

Mais, se cabe unha demanda

e é posible que a vontade

deste humilde trobador

interfira no destino,

unha cousa solicito:

que sexa aquí, xunto a este río,

non moi lonxe do solpor,

en primavera.

Nova exhortación ao maldito país

Aquí me tes, vello país.

Velaí outro poeta.

Xa che dei  os mil poemas

que noutrora prometera.

Podes, pois, esparexelos

como cinza sobre a tarde

ou deitalos no baúl do esquecemento.

Non che pido outros honores.

Fun feliz co meu destino.

Mais non deixes que se borren

as palabras, a linguaxe,

o tear con que foi feito

este incerto tapiz.

apuntamento sobre o tempo

time-management

O tempo corre ás veces para adentro

e déixate vivir como se foses

eternamente eterno algúns segundos.

 

O tempo hipotecado que vendes como cinza nas feiras da tristeza,

as horas emprestadas que nunca pagarás,

os xuros de semanas e de meses que todo che encarecen.

 

O tempo así centrípeto conduce até o interior

dos ríos en que o inverno fructifica

e vai levando portas que romperon,

antigos crucifixos,

anacos do misterio engalanados

con borras de solpores e de viños

bebidos cando a vida sorbía os teus delirios

e daba por deixarte esparexido

nas praias contemplando algún mencer.

 

Que o tempo corre ás veces para o alto

das torres que tiraches por adentro.

Signo

pond-moonlight2-600x400

Gastei a tarde enteira, revoada de paxaros,
á espera de que a lúa se asomase,
un vidro que se ergue tomando posesión
da unión de terra e lume, dos aires e das augas.
Mais nada foi verdade. A noite se achegou
cromada de silencio polas tebras.
Acaso un orfeón, sinistro, tenebroso,
andaba polos parques con estatuas,
a cámara cortando o fío da tristeza,
xa náufraga e perdida,
co peso da derrota.

Saquei un pano vello dos de abrir
na flor das despedidas
e díxenlle acendido
nun voo de melopea:
Adeus, astro lunar,
escura exhalación
oculta tras as nubes,
sumida na cobiza dos soños da distancia,
son meus estes salgueiros
que antano frecuentabas
e miñas estas barcas
que o longo río acouga,
non deixes que os fantasmas
che dean a mirar
a chave do meu fado,

que teñan tempo aínda de ollar o meu fracaso.

E a lúa foise abrindo por tras daquel outeiro.

Quen sabe como ler tamaño signo.