Saturno outrora

saturn

Nas chagas que o camiño foi pondo sobre a pel
houbo neves que xamais se derreteron,
vocábulos baleiros, linguaxe enfeitizada,
deitados baixo o astro brillante do abandono,
Saturno, o noso amigo.

Oh épico e feliz o tempo aquel de hortensias.
Eu era un bardo vago e músico de rúa,
na insomne escalinata de luz do pentagrama,
tomando un barco antigo, cruzando unha lagoa.

Que eran eses signos de esféricos percursos
os buques afundidos, as praias sen acceso
un código roubado ás brétemas do ocaso
a fórmula cifrada do voo da eternidade.

veneración de Venus

Salvador Dalí

no río que devala silente baixo a ponte,
os corpos que a ruína, amante, posuirá,
son hoxe un esplendor de luces e ledicia,
un signo de que as horas tamén se despregaron
soñando este momento, o mesmo en que te adentras
feliz por entre as augas
e eu brindo por ollarte espida a regresar,
cristal que opaca o brillo deste agosto

se vertes dos teus cántaros con augas olorosas
esencias de xasmín
e as longas singraduras de brétema e inverno
concentras nunha caixa enferruxada
lerei só para ti os cánticos de Safo,
na pel che deitarei aceites perfumados

oh aqueles que traidores deixaron de servir
o rito do misterio
oh aquelas xa do enigma abandonadas

na umbría na que durmo toda a sombra che pertence

aquela

tumblr_marwyxIbmA1r6jaxwo1_500

aquela que adormece comigo nos seus brazos,
na oitava sinfonía do austríaco Bruckner,
e os viños da paixón gozosa saborea,
envolta na fragancia que baixa entre os oboes,
escura entre a soberbia dunha tuba,
es ti hai trinta anos,
desculpa que o recorde
tres décadas despois,
agora que as columnas da historia se derruban
e todo canto foi ou puido finalmente acontecer
é só unha néboa azul de esquecemento

aquela que se vira e deixa ver
no lombo unha fatiga, unha canseira
de días que se foron debuxando
mais ten na ollada a cura do fracaso

aquela que xa esperta na mañá
e acende algunha música de cinza
e fala dos seus deuses abatidos,
das marcas que deixou a historia sobre as máscaras

aquela que sementa outonos no misterio da gloria e da beleza

Snakizados

616089_529276017099384_1933294703_o

isto non é só unha obra de teatro

é unha navallada directa ao corazón que dura 70 minutos

o mundo é a súa civilización ficaron esnaquizados por unha hecatombe e entre o refugallo da apocalipse asoma un home aturdido que non sabe nin quen é

o que fican son anacos de cousas, de códigos, fragmentos

a obra recompón ese mundo esfarelado a través de dous tipos de discurso: o acústico e o visual

desde o punto de vista acústico apróximase á ópera rock, ao monólogo (logomono) e ao recital de poesía

desde o punto de vista visual é un escenario preparado para a gravación dun vídeo-clip

o actor-autor Gustavo Pernas Cora, impresionante

a directora Anxela G. Abalo, maxistral

isto non é unha obra de teatro

é un post-poema post-sinfónico

– Silencio! que a terra está dando a luz un home si, home non, home si, home novo… Fuches ti o que a ca ca cacaracá…. Cacaracacacá!

A criatura intenta deter os cacarexos incontrolados… A sospeita nubra o seu rostro… Asoma do corpo a voz interferente dunha pescantina cunha clienta… A voz transversal apura o ritmo, nun xogo de adiviñas… Aflora a voz doce dunha ama de cría:

– Quen é o meu parará papá? Seguro que o divino… Levaba un ollo metido nun triángulo isosceleste?

– A canto dis, Loliña?…

– Mi ma, como están as sardiñas!

A estrea da obra tivo lugar o pasado 28 de setembro no Teatro Rosalía de Castro da Coruña e supón, logo de Colgados e de Pisados, a culminación dos Tres Logomonos de Gustavo Pernas Cora, publicados tamén en libro por Edicións Laiovento e levados á escena por Ancora Producións.

Incerteza dun deus do lugar

tumblr_m2y7fprqDF1qhop1zo1_500

O deus que puña ouro na luz sobre as areas
e mesmo acariñaba a lúa no teu ventre
e dixo andar ferido por aves solitarias
aquí sentado escoita paxaros a caer
solemnes no solpor soberbio que se inclina.

As caixas que gardaban as lágrimas da noite,
e a imaxe do abandono, a foto balorenta,
deposta e derrotada de pánico e fracaso,
materias que ficaron nun cólico de sombra,
baleiran sobre a tarde unha tristeza.

E o deus que se deriva do sol entre a linguaxe
e leva un barco antigo por augas acalmadas,
oh príncipe feliz na proa solitaria,
contempla esta delicia do mar a espreguizarse,
incerto e bretemoso pola néboa.

Rapto

tumblr_lkz7otEHXu1qabixio1_500

Ela foi por ese tempo entregar unha laranxa como ofrenda ante o solpor

e non dixo máis que: “escoita, vexo chuvia no porvir”.

Falar como levada polos altos arrebatos

non facía que fuxisen

dos seus ollos as alaudas

nin as aves que acendían o horizonte coas súas ás.

El tiña os pés lavados con vapores de silencio

e nos ollos amostraba aquel brillo de diamante.

E soubo ver que a voz non viña das antigas profecías

nin de ter esparexido nos silencios

o seu ton cando falaba

senón porque sentía como as nubes debuxaban unha ponte por oriente.

Oh ela tantas veces entregada a aqueles raptos da visión.

El non dixo que era tarde

mais nos labios tiña a cor do frío inhóspito da alba.

Era aínda por outubro.

Na distancia xa se oían as pisadas doutro inverno.

nevertheless

tumblr_m3gzn66GRx1qf6a2zo1_500

Hai verbos derrubados, palabras case murchas,
gardadas por alguén que as trouxo de ultramar,
que falan do imposible, do tempo, dos espazos.

E logo dunha longa, escura travesía,
de sombras e silencios no fondo da floresta,
mal poden calibrar a música que espallan,
celestes derramando a néboa luminosa,
paquetes que se envían ao sur do esquecemento.

Non temos máis que abrir a caixa das imaxes,
das liñas que atravesan a noite e van tecendo
cancións como artiluxios mecánicos, pistolas,
dispostos para sempre no soño da distancia,

E ver que viven soas no fondo dos seus pozos.
Falacias, ilusións, pantasmas irisadas
que deron en mostrar a chave que abre as bocas,
os panos a virar na flor da despedida.

Oh labres de poetas que o século abrasou,
seguindo a prefixada derrota da paisaxe.