Errante

tumblr_m1c51bo1Ot1qcvsvao1_500

Os días en que prende o rumbo dos outonos,

deixando sobre a terra un selo de humidade

e un tacto de noitiñas que se agrandan,

medrando a latitude das sombras contra as casas,

emerxe un canto amargo de días clausurados,

xornadas que afundiron nas simas do mar

e deron o seu berro derradeiro,

nos límites da alma, na estrema da paixón.

 

Son días para andar seguindo unha ribeira,

deixando que unhas augas que devalan

che guíen o falar,

dispoñan a túa búxola nos mapas e proclamen: por aquí,

o norte está fixado, non tes alternativa,

agora has de seguir a senda que marcamos,

a terra dun carreiro que a chuvia debuxou,

a liña que trazaron sllentes alimarias.

 

Así que te abandonas

a andares tan errante

que o século contempla

inerme o teu pasar.

Advertisements

A voz

Giuseppe-Mastromatteo-Indepensense

 

Mandei calar un día os meus adentros.

Fagan o favor. E foi como o momento en que se afinan

as cordas dun concerto. Choraban os violíns

por daren un mi baixo e viñan as violas,

violonchelos a entrar no mesmo túnel,

un voo de sombras cálidas e mestas,

o lago en que se ollaban as nubes pola tarde.

(Sentín algo de frío.

Falarmos quenta o corpo.

Calar, ás veces, é

sinónimo de morte.)

E houbo afinación. As voces acordaron,

mostráronse empastadas sen bulicio,

cesaron os rumores, calaron os ruídos.

Falou de vez aquela que supuña

ser voz da intimidade:

o canto que aínda arrola o sono máis profundo.

E tiven que fuxir.

Xamais dei aturado o xeito en que dirixe

os cólicos de cinza,

as quebras dos cristais.

Aurelia, está chovendo en Mondoñedo

Kacper Kalinovski 9

Aurelia, está chovendo en Mondoñedo.

Unha aura de alta cinza vai caendo sobre as lousas

e as aves volven grises desde o fondo da paisaxe.

O tempo xa se prende polos ramos das nogueiras

e a tarde baixa envolta en panos  brancos aos espellos,

convocando oboes de néboa, antigas harpas, ocarinas,

que propagan unha idade de cabalos e esmeraldas,

destecendo unha aflición que abrolla en pedras, baixos arcos

para darnos un outono en que a cidade se confonde coa tristeza.

 

Seguirá a chover en Mondoñedo?

 

Cando os anos me rescaten entre búcaros de dalias

e nas mesas haxa fotos que me ensinen consumido,

entrega este breviario á terra limpa en que os salgueiros

aínda erixen celestes un brote de aurora

e regrésame, fórmame, víveme outra vez

para ollar como chove para sempre en Mondoñedo.

E se aínda te convoco,

mutilado o corazón por tantos séculos de sombra,

pois preciso que me aniñen polos brazos as alaudas

debuxadas na beleza que hai nos lagos do verán

cando agosto prende lume ás vellas árbores da alma,

é para abrirme no interior os longos pazos da saudade

en que moran os teus príncipes agrarios

moito antes de que o outono erixa a albura dos seus lenzos

e xa os meses me conduzan funeral polas augas.

Ah, que fugaz este imperio,

este breve reinado de luz nos espellos!

Mais, se este eco prospera, se prosegue o meu canto,

sen deixaren os días de fluír, de soñar,

co que agora, inocente, proclamo,

seguirá a chover en Mondoñedo, Aurelia,

seguirá a chover en Mondoñedo.

Historia natural do silencio

32b5a5af9da641c349a8515185032e3c

 

Todo é vácuo no silencio. Mais, porén,

tan enchido de murmurios está o día, e aínda a noite,

que a súa idea non é máis que unha fragancia.

Se distante está o seu centro do desexo

en van procuran homes encontralo.

Retirado a propagarme o seu alento na memoria

paso días abatidos no bulicio de vivir

culminándome de oídos e bocas seladas

que, ao soñalo, se deteñen co bater do corazón.

Non terás nunca esa sorte, camiñante.

Está ao final de toda viaxe.

Outono

tumblr_m5ovmpusT41qeg95lo1_500

E foi por ese tempo que Outono se achegou

despois de ter reposto a súa linguaxe.

Chegaba entre vasillas cargadas de alquitrán

e tiña os dedos murchos de tocar

a harpa entre as hortensias.

Outono. Si, ese Outono que viña cando nenos

levando a súa carreta, guiando o cabalón

normando da tristeza. Outono, aquel señor,

vestido con mazorcas e con acios.

E foi que puxo os ollos na porta desta casa

e díxenlle:

feliz quen poida verte

de novo regresando;

que sigas o teu rumbo

sen pausa cara ao norte.

E el díxome:

Verémonos, se cadra, en doce meses.

O mundo xa terá, daquela, outra feitura.

E foise de vagar,

turrando dunhas nubes que apagaban

os restos dos incendios.

do amor como momento

tumblr_m0desq71h61qjehcpo1_500

 

o tempo tiña ás veces a cor dunha mazá

dourada e con vermellos transeúntes

 

caía entre os teus dedos o pó de vellas cinzas

borralla dalgún libro que prendera

sabéndose admirado

escuros refugallos de lúas entrevistas nas febres do misterio

nos pánicos do enigma

e viña un vento morno de chuvias aínda lonxe

deitando sobre o chan moitas laranxas

 

Galicia despedia nos lindes daquel século

un soño enferruxado sobre as pedras

e andaban polos mares varias ondas

querendo ser labercas procurando

solitario refuxio nas montañas

 

e foi naquel entón que te mirei

e souben dar contigo

e fun saber quen eras

do amor como paisaxe

RalstonE13

o día en que pousaches a voz sobre os arames,

e foi para dicirme que o inverno viña frío,

sentín que se vingaban de min os teus silencios,

navíos que afundiran no límite do mar

levando un mastro antigo de corpo de salgueiro

 

a tarde en que deitaches a man sobre o cristal

e había algunha dársena con lumes de crepúsculo

 

a noite en que se abriu de novo aquela chaga

un cántico unha lousa un feixe de calor

 

percorres hoxe os mapas que levo sobre o lombo

e dás con illas grises con praias e mazás

e chegas até o fondo de océanos de cinza

enormes soidades que cangan sobre ti

regresos do deserto con lúas a brillar

prendidas no cabelo e na mirada

 

non sabes onde estás

non vas polo camiño

sabías que este leito non admite

os cólicos do mundo

Tagebuch II

Elliott Erwitt

Do vento que proviña do fondo da mañá chegaron algúns signos.

Anacos das bandeiras que se ergueran nos soños do mencer,

cristais que esparexeran antigas redomas agora rebentadas polo tempo,

farrapos dos vestidos que os príncipes usaran nun baile xa esquecido.

 

E púxenme a mirar para os espellos

levando unha canción prendida no cabelo,

as portas viseladas dos roupeiros

que alguén bañou un día con azougue

e agora andaban cheas de cancros e de cinza.

 

E vin como saían dos meus ollos as imaxes

durmidas sobre os prados da retina:

cabalos que pasaran había moitos anos

seguindo a vella senda do solpor,

os bois que tempo atrás turraban dos invernos

levando unha lameira sobre o lombo,

o incendio dalgún monte erguéndose no alto,

os aires posuíndo a fumarada.