Caligrafía I

palabras derradeiras

pódese ler a versión definitiva aquí

Advertisements

Xardín queimado-fragmento IV

Allen Ginsberg

Falareivos da nación

A vós tan afastada sen nada para dar

Chegara tarde a casa Estaba a amañecer

A noite consumía misteriosa os líquidos da alba

E eu viña sen fatiga

Paseniño

Deixando atrás os mapas

Non era por febreiro que marzo xa caera Así que por abril

Abril era unha longa baía con navíos

Con barcos que ancoraban con chaves para abrir

As portas submarinas dos últimos atlantes

Abril era unha abra con naves debuxadas

Con longas e con lánguidas pegadas de tristeza

Abril como unha pedra escura pedra abril

A pedra de subir silente nos transportes

Erguer a madrugada na beira dos andéns

E Abril chegara á casa deixando atrás abril

Falareivos da nación

Neboenta dos poetas

 

para descargar o poema completo

Xardín queimado-fragmento III

Antón Avilés de Taramancos

Fixéronse daquela moi longos os invernos

Os barcos non traían o pálpito do mar

O mundo andaba errante virando no silencio

E vós tan afastada sen nada para dar

Que triste percorrer as rúas baixo a chuvia

Tomar o mesmo rumbo no pánico da noite

Volver a refundar a casa na soidade…

Falareivos da nación

Porque o obxecto a

Impide que o círculo de pracer se feche

Introduce un dispracer irreductible

Porque o obxecto a

Funciona como unha fenda

No círculo fechado do aparello psíquico

Gobernado polo principio de pracer

Unha fenda que o derruba e obriga

A botar unha ollada ao mundo

A ter en conta a realidade

(Neboenta dos poetas)

Porque o Grande Outro aparece como unha

Axencia oculta a manexar

Os fíos

Unha man

Que anima o espectáculo entre bastidores

A divina providencia cristiá

A astucia da razón hegeliana

A man invisible do mercado na economía mercantil

A lóxica obxectiva da HISTORIA

A conspiración xudía no nazismo

A república infeliz

O xardín queimado

 

 

para descargar o poema completo

Xardín queimado–fragmento II

anne waldman

Era tanto o neboeiro na xornada en que saín

Que as bandeiras apagadas eses húmidos farrapos

Desoladas as laranxas na fronteira

Famélicos os poldros que cruzaban o Xordán

E foi naqueles días que Xoán apareceu

Baptista a pregoar do fondo do deserto

E dixo ben clariño que todos escoitasen

“É hora xa de erguermos a voz para pedir

Perdón porque é chegado o tempo do Señor”

Usaba un longo abrigo de peles de camelo

Un cinto que viraba en torno dos seus lombos

De mel se alimentaba silvestre algunha herba

E dixo desde a altura políglota O SEÑOR

NON EST BONUM ESSE HOMINUM SOLUM

FACIAMUS EI ADJUNTORIUM SIMILE SIBI

IT’S NOT GOOD THAT THE MAN SHOULD BE ALONE

I WILL MAKE HIM A HELPER FIT FOR HIM

IL N’EST PAS BON QUE L’HOMME SOIT SEUL

JE LUI FERAI UNE AIDE QUI LUI CORRESPONDE

Oh vén altiva Electra acepta os ornamentos

De ouro que che damos

 

para descargar o poema completo

Xardín queimado–fragmento I

Álvaro Cunqueiro

LASCIATE OGNI SPERANZA, VOI CH’INTRATE

LADIES AND GENTLEMEN,

YOUR ATENTION PLEASE

Falareivos da nación

Neboenta dos poetas

República infeliz

Xardín queimado

Hai xa tempo que deixei

Na distancia os seus outeiros

As súas pontes contra o ceo

Os seus templos sen deidades

Que hai xa tempo que caín

Baixo a lúa deste exilio

Ah tórrido lugar de xentes sen tristeza

Un can abandonado

Xa orfo e vagabundo

Xa herdeiro no silencio

Nin sequera embaixador

Triste cónsul honorario

E é por iso que os seus vales proxectando sobre min

Unha sombra de saudade

A soprar na miña orella

Van ditando a ladaíña

Como unha aixola en pradairos lisos

“triste cónsul honorario / nunca deixes de cantar”

E repiten coa dozura dunha música irlandesa:

“triste cónsul honorario / nunca deixes de cantar”

 

 

para descargar o poema completo

o voo da miña vida

tumblr_m3hencQTJE1qcwhbgo1_500

 

andabas como un cego os vultos apalpando

seguindo ou perseguindo nas sombras non se sabe

e entón alguén se puxo por diante dixo vén

e fíxote mirar

 

non era unha pantasma mais tiña unha certeza

caía o seu cabelo derrubando

a prata da fervenza

e había dous lunares dúas lúas

sorrindo para ti

e foron como iscas que prenderon

os lagos en que xorde constelado

o cisne sideral

 

e foron moitas e moi longas

as tardes que entreguei

ao curso dos teus soños

foron moitas e incesantes

as semanas

foron múltiplos os lustros

 

e fun por entre as herbas procurando

un cólico de cinza necesaria

un látigo de sal

 

oh ti a destinada

a ser quen esparexa

o voo da miña vida

BAIXAS PRESÍÓNS

xyntia2702_grande

Acenden este inferno de lóstregos e chuvia

Os deuses abatidos que queren derrubar

Os ecos máis primeiros da nova primavera.

Así ese clamor que brota nas maceiras,

As flores culminadas, as froitas gloriosas,

Desgástase e fenece, olvida o seu destino,

Convértese en Xaneiro o Maio renovado.

Maldito este país, se chove miudiño,

Maldito se a beleza dos seus antigos campos

Se fende coa presencia de fábricas, estradas,

E as vellas carballeiras, antigos pomariños,

Son tártaros, avernos, con altos edificios,

Insólitos lugares as novas barriadas,

E xente acreditando ser isto o seu progreso.

Maldita esta paisaxe se pouco fica xa

Daqueles verdecentes praderíos e costas

E en vez de castiñeiros asoman construccións,

inmobles, residencias, ferindo o seu encanto.

Maldita a paisanaxe feliz de estar vivindo

No medio deste abismo, tormento dos sentidos,

Castigo dos que, tristes, mal damos soportado

A lenta podredume, o infame deterioro.

Mellor será fuxir, buscar outro país,

Ben lonxe dos ineptos, de imbéciles e escuros,

E nunca máis voltar, facer de novo a vida,

Deixar que o esquecemento nos borre estas imaxes

De pánico e espanto, de asombro e turbación.

¡Que país, que paisaxe,

que triste paisanaxe!