espectros no camiño

tumblr_lq4p7lSNQb1qjn527o1_500

o caso é que eu andaba nas terras dun país

de ventos e perigos levando unha marea

e marzo xa chegaba con chuvias e calores

cantando en solitario cantigas de orfeón

a lúa esparexendo sinais de pratas altas

 

e alí xuntei ocasos solpores como estatuas

silentes partituras fundidas polo ensoño

as marcas da verdade que mora na linguaxe

feliz de andar vagando por pontes e fronteiras

na roda dos barrocos estaños da ruína

 

a xente que moraba nas casas do lugar

ruído de tractores voltando da xornada

sentía nese brillo do frío no seu centro

as torres as murallas os restos de edificios

compondo o seu vagar de soños sobre a música

seguros posuidores dun dogma e dunha estrela

 

e así dispuxen logo na escrita destes versos

espectros que se deron a errar polos camiños 

Advertisements