episodio IV

b

daquela oín chegar o barco do silencio

non era unha ameaza

(mais ben como unha flor)

e púxenme a tecer unha grinalda

con follas de maceira e con hortensias

e souben que os invernos xa pisaban

as táboas do faiado

levaba inda fragmentos de herba no cabelo

e tiñe os labres cansos de falar

tamañas as palabras que os séculos dixeran

que fora a miña lingua o tránsito das décadas

e todo canto un día fervera polos nomes

deixara alí sinais da súa presenza

e souben que era triste percorrer

as tardes os camiños os libros o desexo

e nada máis valía que a parada

unha longa e minuciosa quietude a detención

definitiva dos ventos e dos ríos

e amei como unha estátua dos mares conxelados

o ártico de min

Advertisements

episodio III

6a010536537d42970b012877b5cb01970c-800wi

os días foron logo vertendo as súas mazás na terras enlamadas

e viron como as árbores maceiras se achegaban a unha certa idea de beleza

e aqueles meses crueis prenderon como chama nun bidón de gasóleo

 

eu era o que levaba as chagas máis visibles

aquel que esparexía os flocos constelados da cicuta soprando sobre a man

o mesmo que pousara os dedos a sangrar na lámina do espello

os dedos que escribiran por riba do meu rostro palabra ilexibles

os signos de estar preso na linguaxe

os círculos gastados de soñar

 

e foron logo os días chegando coa súa luz

deixando que os pigmentos derramasen a sombra polas casas

e foi fermoso andar polo xardín

sentindo como as parras fervían viño novo

probando aquelas uvas de tinto gorentosas

a terra nun resumo mineral de líquidos e azucre

episodio II

Day-By-Day-No11Tram

entón foron ferver a roupa que mancharan no tránsito dos ríos

e andaron varios días camiñando baixo o sol

o vento a debuxarlles na pel unha tristeza

que o aire lles lambía as cicatrices

e houberon de verter o seu silencio no corpo dos oboes

no ébano labrado de antigos clarinetes

(oh todos instrumentos do azar e do destino)

e houbo quen os viu e díxolles benvindos

que sexa o voso andar por terras do confín

un signo do misterio e da tristeza

que ampara en occidente

no pórtico febril do mar precipitado

o cólico dos signos

e houbo quen dispuxo nupcial festividade

e xentes que tomaron de vez a iniciativa

de encher a noite inmensa de luces e de lóstregos

foguetes que estoupaban no alto como un hálito

 

eu era por entón un bosque derramado

as árbores vertían resinas minerais

e tiña o corazón nunha vertixe

episodio I

Hungarian-Photography-007

as torres que se ergueran na fonte do desexo

con cánticos e odas e fogos de artificio

pertencen aos perdidos territorios

lugares que inda brillan emerxen sobre os mapas

igual que se levasen a orquestra do verán

tocando unha charanga de chuvias e mosquitos

 

son épicos espazos erguidos no combate

da vida contra a morte

da noite contra o día

no pálpito febril da mocidade

e gardan esa fe do tempo inesgotable

dos anos como un fío sen final

 

quen chegue agora ás torres no empeño da ascensión

e dea en propagar as liras con que canto

e sinta o mar inmenso

e vexa azul o ceo

será porque pertence aínda a esas familias

os grupos ambulantes que soñan con chegar

un día ata os solpores da distancia

 

felices sexan pois aqueles que derraman

as horas como incenso polos templos

os anos como mirra nun altar

felices porque teñen aínda esa mirada

febril dos soñadores

e gris dos viaxantes

e fican ben ben lonxe

dos cegos dos escuros

dos loucos

dos incrédulos

dos míticos amores de Elektra e Friedrich Nietzsche – V

tumblr_m0adcsSS2W1qb8vpuo1_500

alguén chegou dicindo que os tempos fenecían

que a porta estaba aberta e viña algo de sombra

que a noite andaba fóra contemplando

o sulco que deixara aquel solpor

 

e había moita xente a procurar

un taxi algún transporte baleiro iluminado

un tempo ou un espazo que reunise

as dúas condicións

acougo afastamento

 

e nós ficamos vendo aquela sombra

 

podíase mirar do alto ou por abaixo

a rentes ou de lonxe

e tiña aquel aspecto prodixioso

do engano e da ilusión

mais era a Negra Sombra esa paisaxe

que fica alén dos montes e da chuvia

 

e díxome tocando Elektra o seu piano

non perdas nunca a fe

nos músicos errantes

aqueles que padecen

o cólico da euforia

e senten o rumor

da tarde na cabeza

 

e Nietzsche desde lonxe bebía o seu licor

e tiña o grave aspecto do que espera

a voz de Dionisos

dos míticos amores de Elektra e Friedrich Nietzsche – IV

ben-goossens-artworks11

paraba naquel tempo nun cuarto de alta sombra

con vistas ao solpor

a música fervía polas ondas

e viñan varias brisas embriagadas

e todo estaba inerme e derrubado

prendido nunha cruz do tempo que se ía

 

e vina entre os espolios do naufraxio

Elektra miña vida!

 

non tiña o ton dourado do triste acordeón

nin era tan escura como a noite

levaba algo de luz

e todo ao seu redor cabalos parecían

turrando das carrozas invisibles

 

e andaba xunto a ela o tétrico albacea

o morno secretario

aquel a quen deixara fervendo as augas negras da moral

 

ei Nietzsche vello amigo!

e púxose a asubiar ollando para as illas

 

e só no cuarto escuro de noite redixía

epístolas de cinza e músicas de luz

dos míticos amores de Elektra e Friedrich Nietzsche – III

tumblr_lzidvssYsG1qb8vpuo1_500

un día dei en celebrar o voo da mocidade

e foron devalando as músicas dos anos

as follas que os salgueiros deitaran na corrente

os beixos que escorreran pola pel

e todo foi veloz como unha anguía

correndo río abaixo

 

e logo naquel cumio o século virou

e foron decinando os substantivos

e foron esvarando os verbos todos

e a mesa ficou limpa

e todo polo chan

 

ninguén daba resposta

e fun rompendo ánforas e enigmas

e fun prantando pedras no xardín

e vin como chegaban as brancas raparigas

e as pálidas hortensias se estragaban

 

un ano houbo un incendio e outro diluviou

e vin pasar outonos como caixas

e barcos carretando a cinza e o silencio

e lustros que caeran da música vertendo

un círculo de prata

 

e vin no corpo vello arder unha figura

e os fumes do holocausto que prenderan

nos templos nas cabanas nas tabernas

nacións de mansos bois e túzaros traidores

dos míticos amores de Elektra e Friedrich Nietzsche – II

tumblr_lyfkyxjbRn1r2roqho1_500

cheguei daquela a un porto no leste do verán

na terra onde florecen as figueiras

e fun buscar a illa dos naufraxios

Elektra non paraba de bicarme

e Nietzsche andaba incerto

perdido na súa sombra

e dei co pozo antigo

aquel o dos oráculos

e souben dos camiños que esparexen no destino cos seus dados

e quixen camiñar

mais era xa moi tarde

a noite estaba impresa na luz do firmamento

erguera no misterio da alba engalanada

un voo de cisne branco

a xeito de bandeira ou de consigna por todos os fracasos

un cisne que era cántico e misterio

un cisne que era música da dor

e puxen sobre a torre outra bandeira

e ollei para a distancia e para o ocaso

e Elektra non paraba de bicarme

e Nietzsche camiñaba pola sombra