aura

baldomero-image-ch

Ouro deixa o inverno frío debruzado sobre os campos,

ouro tráxico e amargo como un líquido de luz,

como un peixe consumido polo océano da tarde,

ouro limpo e fragmentado entre trigos e centeos,

unha ofrenda cereal que xermina baixo terra.

 

Ouro leva o inverno branco perseguido na distancia,

uns cabalos feitos nubes galopando sobre o ceo,

como as flores esquecidas que só son unha promesa,

como as flores derramadas que procuran ser hortensias,

ouro líquido e febril como as febres do misterio.

 

Ouro ten xaneiro oculto nos seus cofres conxelados.

Son lingotes que roubaron as tormentas polo outono.

Son alfaias que fixeron entre o escuro neboeiro

os ourives das semanas por novembro ou por decembro.

 

Ouro gardan estes meses nos seus fornos aquecidos

estes días aqueixados e con harpas, con oboes

percorridos no misterio dos enigmas pola tarde,

como un pó que o vento fose solitario a esparexer

na distancia do horizonte dos camiños xunto ao río.

 

Ouro longo como un voo.

Ouro sucio como a terra.

Advertisements