pervivencia de Van Eyck

300px-Jan_van_Eyck_091

das táboas que pintei alá polas holandas

hai moitas moitas chuvias

regresa algunha vez nun sopro ou nun tremor

a luz daqueles rostros á beira da xanela

tecendo a flor do ocaso nun soño aristocrático

 

eu era só o pintor nun mundo no que había

cancións como laranxas e túnicas caídas

e lentas augas murchas paradas no canal

ao pé daquelas casas tan baixas como a sombra

 

eu era só aquel home que errante retrataba

as damas e as familias da nova burguesía

e as clases que aos poucos medraban co comercio

 

non tiña o meu oficio máIs mérito que aquel

de ver pasar os días nos rostros que pintaba

e ser quen sinalase nos tránsitos da pel

a flor que murcha abría un voo de inspiración

minúsculo arrebato do aire sobre o peito

o instante en que se paran os tempos e devén

a morte como algo incerto e moi abstracto

 

das táboas que pintei conservo só a memoria

as longas humidades que os músculos herdaron

dun tempo que era néboas e chuvias e poallas

Advertisements

novos episodios da vida de Nietzsche

fun_weird_amazing_crazy_offbeat_ben_goossens_01_20090717135046459

non sei que dixo Nietzsche que todos o aclamaron

e púxose bailar

a tarde viña espindo o corpo de xaneiro

e había unha nostalxia de andoriñas nas luces do solpor

e dixo o mestre ingrato xa ebrio pola danza

miña terra miña terra

terra onde me eu criei

e dáballe por rir ferido de cervexa

e eu díxenlle cabrón

e el díxome Venezia

no tempo que duraban aquelas melodías corría desde o fondo da sala

á porta que se abría a unha varanda

disposta contra o ocaso

e tiña unha furtiva laranxa na súa man

dereita algunha esponxa moi seca no interior

dos petos da chaqueta

e foi por máis champaña

entón houbo un silencio os músicos calaron

pensando que o meu berro era debido

a un duelo ou un litixio

e el púxose a bailar a todos saudando

igual que se levase a música no fondo da mirada

o mesmo que se o voo de oboes e de fagotes

prendese algún incendio polos montes

e eu díxenlle xa canso con ganas de partir

que morras unha noite dun cólico de sombra

luz

tumblr_lt4fnne44j1r1y4lro1_500

a luz que agora filtran as vellas ameixeiras

dispostas contra o fondo do xardín

é luz de inverno seco

de inhóspito xaneiro

a luz que acaso veña do fondo do misterio

veloz como ningunha das cousas existentes

 

é luz que se restaura no chan e na distancia

camiña un val enteiro sen tempo nin cansazo

e pousa sobre o mundo creando a súa presenza

deixando que as figuras as cores ou as liñas

restauren o sabido o dado xa noutrora

que o mundo sexa idéntico ou igual

e así poidas ollar de novo os vidros

deitados na súa caixa a calibrar

a luz que agora chega do mar do esquecemento

 

a luz como unha culpa que leva a procurar

visións e olladas núas dun pórtico dun río

dun cólico de sombra que xorde entre palabras

e deixa un pouso amargo no ventre da mañá

a luz que che restaura de novo o teu destino

igual que se verteses no mundo unha laranxa

o mesmo que se andases sen sombra polo ocaso

 

a luz como unha chaga purulenta

que mostra as túas feridas cicatrices

que o mar quere lamber curar no seu naufraxio

sen tempo sen espera sen líquidos sen vento

cristais

Man_Ray_Photograph_of_Surrealist_trance_session_1923

eu gardo algunhas tardes fragmentos de cristal

no fondo dunha caixa

para ver

se o tempo prende neles

se deixa algunha marca

de ausencia ou de presenza no vidro transparente

mais todo fica Idéntico

que nada aconteceu

os días xa mudaron

as tardes xa creceron

e seguen os fragmentos de cristal

insólitos e anónimos

levados no fluír de ignotos ciclos

acaso sabedores das regras que manexa a eternidade

 

son pezas que encontrei un día camiñando

non sei por que lugar

acaso algunha praia un labirinto

a praza en que alguén fixo romper algunha copa

 

gardeinos como gardo obxectos desolados

anacos de tristeza

e axiña fun sabendo cal era o seu destino

durar sen máis paixón

que o frío a escuridade

durar como se fosen

alleos ao fluír das horas e dos séculos

 

fragmentos de cristal de vidro solitario

anacos dunha sombra de enorme escuridade

minúsculas umbrías de brillo inesgotable 

frío

199147_10150168223727629_115651122628_8623150_2671180_n

non foi chegando abril

que o inverno inda duraba

que foi cando febreiro erguía a súa bandeira

e daba en pór misterios na sombra dos espellos

enigmas que chegaban virando pola curva

dos días máis escuros no tránsito dos séculos

non foi chegando abril

chovía e viña un frío

molesto desde o fondo da tarde amañecida

e había dúas lúas brillando para min

unha sobre o ceo insólita laranxa

outra sobre o mar imaxe repetida

non foi chegando abril

que o tempo perduraba

igual que se ficase detido sobre os campos

a noite a esparexer un longo frío gris

o frío sobre o lombo dos cabalos

e marzo inda durmido por dentro da carreta

oh canto era feliz seguindo aqueles rumbos

os campos percorrendo levando o meu aceite

e noces transportando

e potes de cerámica e escuro pan de améndoas

feirante no percurso das chairas alongadas

no plácido luar

chamoulles a atención

o número de libros

e todo aquel saber de signos contruído

por séculos e séculos

chamoulles a atención

que fósemos errantes

que fose por febreiro

que fose tanto frío

de meu

eugene_atget_ruedeseine1934

tamén houbo daquela sinais de que chegaba

o tempo cos seus vidros e metais

tocando unha charanga de tormentas

o tempo cos seus longos atavíos

as súas roupas existencias

 

e souben que eran eses os sinais

que viña demandando

aquilo que esperaba non sei por que razón

 

e souben tamén logo que viña unha fragancia

un líquido perfume que embriagaba

pois era tan real como unha froita

e sempre andaba espida pola casa

 

así que vin entón os signos as estrelas

as uvas que Amor enche de azucres e de mel

e púxenme a querer os nomes das palabras

as curvas os meandros do río dos vocábulos

igual que se bebese un litro de tristeza

e andase a dar traspés nas sombras pola casa

 

por iso houbo silencio

por iso ninguén dixo

nin houbo barcos novos que chegasen

do mar turrando lentos como o inverno

do inverno a procurar os vidros dun espello

 

así que andei calado circunspecto

máis próximo de min que a miña sombra

rostro

Portrait of an Old Man

hai soños que se prenden ao tránsito dos días

e deixan unha marca no xeito en que camiñas

acaso nos acentos que ergues ao falar

tamén nesa maneira de ollar para a distancia

 

son soños como fumes no mar do esquecemento

sombríos corredores que dan para unha porta

que alguén deixou aberta nun conto ou nun poema

a porta para entrar na sétima fragancia

no río dos perfumes que baixan do silencio

 

e hai soños que fumegan igual que unha lareira

imaxes que prenderon no fondo dun espello

e deron en pousar no lombo dun cristal

un brillo de penumbra un cólico de sombra

 

se habitas eses soños se moras entre eles

terás que dar un día sinais da súa presenza

mostrar as cicatrices as marcas que deixaron

solemnes sobre os vales e as chairas do teu rostro