ariadna

Vladimir-Borowviz-2

O vento que abre o inverno provén dunha distancia

disposta polo lenzo da tarde contra o ocaso,

un punto en que converxen a liña do silencio

e o círculo do son que espera pola noite.

 

O vento xace alí soñando unha chamada,

á espera dunha pinga que caia para alén

das árbores e os cisnes nos cólicos do espello.

 

Eu vexo ese lugar ollando para o sur.

Non vexo a miña imaxe, o asombro do meu rostro.

Só vexo un eco breve de músicas perdidas,

cancións que se vertebran nas páxinas do mar

e soñan con deterse xa tarde nunha dársena.

Non vexo aquel salgueiro que hai tempo deleitaba

nas sombras da conciencia un lago de auga gris

silente a esparexer nas ondas o seu verde,

escuro como un voo, brillante como a noite.

Nin vexo como afunden os barcos consumidos,

as páxinas gloriosas, os ecos daquel longo

discurso derramado, as flores da tristeza.

 

Mais vexo como atacan o centro da canción

un voo de orquestra grave

e o fío que unha frauta deixou andar perdido

en busca dos enigmas nas vértebras de Ariadna.

Advertisements