As sete notas felices da apocalipse

ben-goossens-artworks11

Hai días en que o outono semella estar ferido

e berra unha canción, un longo harpexio gris,

un fío de altas cordas que pousan un son grave

e dá co seu misterio nos vidros da xanela

e ofrécenos un cálice de líquidos e enigmas.

 

Hai días. Si que hai días.

E logo vén a chuvia e borra o seu pasado

e as dársenas regresan e póñense a deixar

os barcos atracados, as naves amarradas,

igual que se temesen un golpe de tormenta.

 

E son soamente os dedos dun outono,

a límpida caricia que foi deixando aquí,

o outono tan enorme, tan canso de viaxar,

furtivo a impor de novo a cinza do seu canto,

o outono co seu coro de cervos e de capas.

 

Hai días. Si que hai días.

E logo veño eu e póñome a chorar

e invento un pentagrama e borro do papel

as bágoas que perdín, o tempo que gañei,

e soño unha trompeta, o arcanxo do solpor,

e escribo sete notas felices como un vidro,

non máis de sete notas,

igual que un melro triste.

 

Hai días. Si que hai días.

E tardes en que o outono semella ir de regreso

no fin da súa viaxe.

E afunde os barcos vellos.

E impregna o mar de cinza.

 

E hai días en que miras sen ver o calendario

e sabes que xa estás de volta por decembro,

que o século que tiñas xa vai medio gastado

e poste a meditar por onde foi vertendo,

que houbo, que pasou,

por onde se perderon os días ou as décadas.

 

E entón regresa o outono e diche: meu amigo!

Os barcos que afundín non son máis que os teus anos

e o pouso que deixei, a lama, o refugallo,

dos restos que compoñen a memoria.

Advertisements