Dos vellos pomariños

fruit_apple_apple-tree_wallpaper_DU061

Hai días en que o pouso do mar faise tan mesto

que sentes como levas océanos no lombo,

estátuas que formaron as músicas detidas,

escuros telegramas con vellas cicatrices.

Hai días en que dormes á beira da tristeza

e ves chegar un carro con séculos de infindo,

con víboras e flores con hábitos de mar

e dás en converterte, molusco, en soidade,

igual que se roubases mazás polos incendios

de vellos pomariños, mazás que o fado asou

no cimo dos seus ramos,

mazás dun holocausto secreto polos montes.

 

Eu son o que vixila os vellos pomariños,

aquel que verte a bágoa no límite do incendio,

bombeiro do alto culto do rito das maceiras.

Non son máis que o pastor de gado tan arbóreo,

aquel que alí sentado no cimo do faiado

as tardes executa a ollar pola distancia,

igual que se varrese as follas dos outonos,

igual que se guiase un barco no solpor.

 

Eu era noutro tempo o faro da tristeza,

aquel que o vento vía chegar desde o camiño

levando un voo de cinza por baixo do sombreiro

e neves derretidas e torres polo chan.

Aquel que o tempo había de dar para o naufraxio,

perdido en porcelanas ou vidros escachados,

cristais esparexidos en pó de estrela errante.

Oh eu que outrora era oh eu naqueles tempos.

 

Eu son o son que habito, a música que chega,

o escuro pentagrama de min polo silencio,

o rei das flores secas, o triste emperador

da hortensia que abateu setembro polos montes.

Oh eu que outrora era oh eu naqueles tempos.