early in the morning

2444777627

É moi cedo na mañá cando o corpo inda levita

debuxando flores secas con pigmentos de soidade

cando chegan os poemas.

 

Veñen barcos desde lonxe. Van chegando na distancia.

E descargan caixas cheas de borralla

e garrafas de cristal oh con cápsulas amargas.

E hai un sopro de aire leve que acariña o corazón

e pon límites na tarde e horizontes e unha néboa.

E un antigo manifesto que proclama a escravitude:

“fiquen presos para sempre no seu cárcere de letras,

fiquen always ensumidos na súa lúcida prisión.

E non teñan outra vía de saída

que as palabras e as palabras.

Sexan fieis a esta proclama.

Non procuren liberdade”.

 

E é tan cedo na mañá

cando o corpo inda precisa mergullarse na distancia

e deixar atrás os mapas

cando chegan os cometas,

as estrelas fuxidías que perseguen outro rumbo

na derrota sideral dos camiños perdidos.

E son quen de abrir as portas do palacio abandonado

e son quen de procurar a despensa das laranxas.

 

É moi cedo e teño frío.

Vai decembro dando morte a este ano consumido,

a un revolto de semanas e de páxinas e meses

sen nostalxia doutro abril,

sen vontade de regreso.

Só decembro cun puñal a pingar cancións amargas.

Só decembro cos zapatos

enlamados de tristeza.

Advertisements

como un eco solitario

Guy Bourdin-2

Pode a borra do verán ir tinxindo na distancia

a memoria do teu voo. Encher de brillo escuro

o motor que xira a roda do solsticio no horizonte.

Pode mesmo ser que chegue

ata aquí para deixarnos

a ebriedade máis antiga, a sombría lucidez

dos que enxergan o sol morto

a apagarse polas augas.

Mais non poden os teus ollos ser hostís a ese contacto.

 

Non son quen. Sen que medien as palabras.

 

Hai un pouso de verdade que se acende sobre o rostro,

un vestixio de certeza que pon brillos na pel,

un aroma de mazás, ou de flor de laranxeira.

 

Leve a borra do verán este tempo fracasado.

Leve. E traia na distancia

a memoria do teu voo,

como un paxaro perdido,

como un eco solitario.

evening

koudelkasmallerjpg

Que será deste serán cando chegue a noite escura,

cando a noite se deteña e xa pida paso a frauta,

cando o voo dunha lanterna nos repita nos espellos

a súa cálida mención de escuridade.

 

Que será destas hortensias, destas pedras aquecidas,

desta luz que o sol reflcte sobre a liña do horizonte.

 

Que será da sombra murcha desta lúa esparexida

como un pó de brillos loucos e saudades e distancias.

 

Que será da miña fronte

en que árbore hei buscar inocente o seu descanso.

 

Que será da miña boca,

dos meus labres no serán,

cando o peso dos camiños

deixe incendios na mirada

e haxa un sopro de aire fráxil

percorrendo o labirinto

da linguaxe entre as palabras.

 

Que será deste serán.

Que será.

Que será.

camiño de xaneiro

Boulevard_du_Temple_by_Daguerre

Non vexo alén dos prados que ao lonxe están detidos

acaso a esparexer verdura na paisaxe

nin vexo máis alá daqueles soutos pardos

erguidos contra o fondo das augas…

que vexo para min, a sombra do meu rostro,

o xeito en que as semanas, as décadas, os lustros

oh foron construíndo un pozo na mirada,

un pozo que secou e foi deitando cinza

e torres que abateron os invernos,

cristais que o vento inzou de follas e palabras

e espellos. Este espello que agora me devolve

o mar cos seus naufraxios.

O mar que habita en min e vai vertendo caixas

e redes estragadas, anacos de madeira,

vestixios doutro tempo,

verdades ou certezas que o tempo me tatuou

na pel como unha cifra,

un número secreto.

Por iso fecho os ollos, evito ser consciente

do río que se vai, pousado neste espello

igual que se esvarase,

solemne a espreguizarse camiño de xaneiro.

O río co seu chumbo, a prata do silencio,

a alpaca escurecida, os escuros metais

que manteñen o pulso da corrente.

ariadna

Vladimir-Borowviz-2

O vento que abre o inverno provén dunha distancia

disposta polo lenzo da tarde contra o ocaso,

un punto en que converxen a liña do silencio

e o círculo do son que espera pola noite.

 

O vento xace alí soñando unha chamada,

á espera dunha pinga que caia para alén

das árbores e os cisnes nos cólicos do espello.

 

Eu vexo ese lugar ollando para o sur.

Non vexo a miña imaxe, o asombro do meu rostro.

Só vexo un eco breve de músicas perdidas,

cancións que se vertebran nas páxinas do mar

e soñan con deterse xa tarde nunha dársena.

Non vexo aquel salgueiro que hai tempo deleitaba

nas sombras da conciencia un lago de auga gris

silente a esparexer nas ondas o seu verde,

escuro como un voo, brillante como a noite.

Nin vexo como afunden os barcos consumidos,

as páxinas gloriosas, os ecos daquel longo

discurso derramado, as flores da tristeza.

 

Mais vexo como atacan o centro da canción

un voo de orquestra grave

e o fío que unha frauta deixou andar perdido

en busca dos enigmas nas vértebras de Ariadna.

Preludios para Miguel Anxo Fernán Vello

No día de onte, e ao longo dunha comida de homenaxe celebrada na Coruña á que asistiron unhas trinta persoas, fóronlle entregados a Miguel Anxo os primeiros exemplares de Preludios para Miguel Anxo Fernán Vello, libro de estudos literarios, editado por Laiovento e coordinado por Luciano Rodríguez. _MG_0707

007011017018025031032053055057

aves

tumblr_louwke9HJ21qg7yx4o1_500

As aves que hoxe murchan as flores das maceiras

aniñan no solpor do corazón.

 

Non son aves canoras nin tristes andoriñas

nin doces pintasilgos nin cálidos pardais.

Mais ben levan o canto pintado sobre o lombo

e buscan polos montes a sombra dun salgueiro,

un lago de auga branca, silencio de sepulcro.

 

As aves que me anuncian, oh van tan adiantadas.

Tan tarde hei de chegar que é inútil a distancia.

 

Se acaso as ves pousadas no alto dun arame

non penses que ando próximo dos corpos que proxectan

escuros contra o ceo.

 

Só pensa que eu irei, máis antes que despois,

oír o seu misterio de sombras e de espello,

catar o viño escuro que emerxe do misterio,

perder o meu alento na apócema de sal

que ás veces esparexen xa ebrias polo ocaso.

solsticio

2859815965_791fc0b153

O día vai ferido de números e chagas.

Persegue unha canción. Procura unha distancia.

E vai deitando cápsulas de lástima e tristeza

alén dos muros altos da torre do desexo.

 

O día leva as pernas cansadas de correr

e sente que lle doen os músculos da alma.

E escoita como baten na altura do seu cénit

as cifras que regresan do mar cunha canción,

durmido como un anxo acaso hipnotizado,

narcótico dos tempos fendidos polo raio.

 

O día como un mar de barcos afundidos

de lámpadas sen luz, de espellos apagados,

con soles regresados dun cólico de sombra.

 

O día como un fento, un óxido, unha pá,

ferruxe que alguén puxo nas mans crucificadas,

tacholas construídas coa dor do esquecemento.

 

O día como noite. O día como espera

da lúa que navega das sombras polo espello

á espera do solsticio da máquina de luz,

a máquina que absorbe os líquidos. O Incendio

que prende polos corpos a saudade.

UT PICTURA POIESIS

Urbano Lugrís Berbés 1943

publicado en Coroa poética a Urbano Lugrís en www.anavedasideas.blogaliza.org

 

Lugrís de tan Urbano pintaba co cerebro,

Si, si, directamente, sen tránsito pincel.

 

Lugrís de tan Urbano chegou tan fracasado

Ao bordo do solsticio que puxo en marcha a dorna

Ergueu a vella vela e díxonos : xa imos

Correndo na corrente. E logo foi calado

Sumido no solpor, o fume esparexendo,

Dalgún cigarro antigo, algún daqueles celtas

Sen filtro que fumábamos, hai tempo, polos meses,

Pois eran nesa altura sinais de fracasados,

As marcas que deixaba no peito aquel ferver

Das vidas interiores. E díxonos mirade,

Son tantos os obxectos que pode atesourar

Un vello mariñeiro! E tantas as distancias

Que o mar leva consigo!

Que un libro ou unha cuncha, o anzol que un peixe trouxo

Gardado no seu ventre

Non son máis que unha breve canción de singradura,

Só tres ou catro notas

Que o tempo foi pousando na pel do mariñeiro,

Acaso un vello mapa de rotas invisibles,

A lámpada que impregna de luz tanta derrota.

A tarde estaba aínda no cimo do verán

E viña un vento quente, furor de antigas brisas,

E dixo confiado, erguendo o rostro antigo:

Non sei se choverá, en tres ou catro días.

E logo foinos dando noticia do solpor,

Do xeito en que os incendios da tarde se impregnaban

Coa luz das Illas Cíes, da forma en que a rotunda

Esfera devalaba, deixando atrás o sol,

Seguindo aquel esteiro da ría cara ao fondo.

Quen che dera, vello Urbano

Lugrís, co teu pincel

Pintar toda a emoción

Que había nos teus ollos.

Quen che dera, meu pincel,

Pintar aquel Urbano

Lugrís pola distancia.