Phebo

Tales-from-the-hidden-attic

O sol que hoxe florece nas árbores do outono

os corpos aquecendo, os ríos prateando,

regresa desde o fondo de séculos de néboa

acaso rescatado dun saco de ladrón:

o frío que me encheu os osos de tristeza.

É un brillo singular, máis propio doutro tempo,

fervor dun cosmos longo, que expanden os titáns

e vai pousando un tacto de agarimo,

un voo de linguas quentes e secas que amañece,

deixando atrás a noite e os xeos que nos verte.

Non forma parte certa de escuras previsións,

non houbo quen dixese: o sol vai fulgurar.

Nin houbo, pola contra, ninguén que sospeitase

que a chuvia seguiría no aínda das tormentas.

Oh Phebo, luz solar, esencia do claror,

minuscula a túa estrela nas luces do universo,

que fas que hoxe regresas, así, sen anunciarte,

o mesmo que un amor perdido, unha nostalxia,

un libro no que alguén dispuxo unha montaña,

un século de dúbidas.

Advertisements