preguizas 6

102

Da vila que florece entre o pouso das néboas

Arrincada a un voo de gritos e distancias

Gardádeme un lugar que teña ocaso,

Un recanto que se acenda no río do solpor

Para abrir as nupcias altas, venteadas

Do outono aínda infante e o verán.

Que sexa un deses cálidos cafés

Que Hibernia ofrece en pago de ambulancias

A todo aquel que arrisca o seu camiño

E prende nunha aba do chapeu

A flor murchada en bosques ao seu paso.

Que nunca alí se internen as mesnadas

Errantes dos que van

Incertos, sen afán nin lucro da paisaxe.

Que sexan outros templos os que dean

Acubillo ao seu percurso.

O pórtico ninguén

Máis ultrapase.