MELRO

Algis Griskevicius

Volveu cantar de novo o melro dos outonos.

Cantou a súa lamuria de música vulgar.

Non máis de catro notas. Melódico exelente.

E puxo na conciencia dous gramos do seu sal,

aqueles que, precisos na lingua gorentosa,

celebran explosións de límites na tarde.

 

Volveu cantar de novo a ave fuxidía,

a triste de lamento, a lánguida de voz,

e dixo: aquí merece o tempo unha pousada.

E puxo unha lanterna nos líquidos da noite

de xeito que se visen caendo alá do alto

os vellos pentagramas de notas xa vencidas,

os grafos de incesantes melodías,

as mortas, as caducas, gastadas de voar

nos veos de néboa escura que o melro ten por casa.

 

Volveu cantar o ausente, o páxaro perdido,

o vello transeúnte por vías e camiños,

e díxome Manuel, que ben que te reencontro,

había ben de anos que andaba por aquí,

seguindo o voo dos cantos que ausente me dedicas

e nunca daba feito, non tiña máis noticia

que uns versos derrubados  no fondo dun caborco.

 

E eu díxenlle, meu rei, señor do canto escuro,

non sabes canto tempo soñei con esta hora.

Apaga xa o crepúsculo e senta a contemplar

as luces que esparexen na noite estas estrelas.

Advertisements