Teoría do nomadismo

IMG_3247

Aquel que no regreso ás terras da súa orixe

despois de percorrer mil sendas e camiños

e a sede ter saciado en fontes e tabernas

coñece da súa patria o enigma e a memoria

e advirte que o lugar de hortensias en ruína

fumega entre as borrallas de trabes e madeiras

ben pode comprender que nada nos pertence

que ríos, territorios, outeiros e distancias

son límites, valados, paredes, promontorios

que acoutan o progreso dos nómadas, vadíos, errantes e fugaces,

daqueles que o seu curso deitaron nas estradas

e foron comprendendo dos homes o diverso conxunto, a diferente

maneira de agrupar as ánimas e os corpos, os cultos e as cancións.

Así que os territorios dos homes, os países

deberan agruparse, formar unha unidade

e sermos novamente vagantes, viaxeiros.

Advertisements