Viático

25233

Non todas as viaxes que puiden emprender

ao longo do decurso dos meus días

deixaron no meu corpo sinais ou cicatrices

nin lavas desprenderon os montes e os outeiros

dos vales que por pontes atallei.

Discreto camiñante, feliz por viaxeiro,

as ánforas que gardan os míticos segredos dos mares e das illas,

dos viños e das tardes xamais foron cocidas

nin houbo artesanía nas mans dos que as ergueron desde o barro.

Pois foron só vasillas con poemas, e rústicas arxilas, cerámica vulgar.

Por iso estou tranquilo. Ningún dos seus fragmentos

será na longa liña dos anos do porvir

obxecto de arqueólogo, materia de museo.

Así que o beneficio de insólitos periplos,

de ocasos e xornadas non pode ser seguido

alén do labirinto que forman as palabras.

Aqueles que profetas, errantes camiñamos,

os vales da miseria da linguaxe,

mal damos procurado no fondo deste voo

máis ponte ou máis arteria que o límite do sangue,

Advertisements