Tristia

netting-1013

Agora que entre os brillos do cálido verán

Comezan a soprar lixeiras brisas

E os versos malgastados na infame economía

Do cálculo e do ritmo da linguaxe

Sinalan a tristeza, acaso unha ferida,

Celeste cicatriz no corpo de Narciso,

O ser encantador, belísimo, perfecto

Que vive por adentro

E, en loita permanente, prodígase con Baco,

O bébedo e errante pescador

De lixos e de latas de sardiñas,

Os dous sempre a baterse nos ríos da conciencia,

Nos ríos que están cheos de cabalos

E nenos que degustan cereixas con preguiza…

Agora, digo, pois, que me percibo

Acaso amargurado, taciturno,

En lúgubre morada establecendo

En crónicas e anais a heroica mocidade,

Consigno que non foi tan épico o camiño,

Que non morreron tantos soldados nas batallas

Nin fortes baluartes valente conquistei;

Que as armas dos varóns, oh, sepultadas,

Por libros de poemas, misivas amorosas,

Arderon baixo as lavas dos cánticos de outubro.

Así que este poema celebre só a miseria

Dos días que me foron concedidos,

(Versículo emprestado, sen renda nin contrato,

Por certo bardo cego, escuro e arxentino)

E sexa como lámpada naval

Que furga no interior das augas máis nocturnas.

A lámpada que as naves afunden para ollar

Os corpos transparentes das medusas.

Advertisements